tag:blogger.com,1999:blog-62150802011-04-21T21:09:37.805+02:00Il y a seulement deux choses: c'est l'amour, de toutes les façons, avec des jolies filles, et la musique de la Nouvelle-Orléans ou de Duke Ellingtonquinnnoreply@blogger.comBlogger1951100tag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1109087806368031782005-02-22T16:56:00.000+01:002005-02-22T20:03:30.976+01:00

A cociña de jean-sol partre 2003-2005. anonymous, ascarida, bensevequenson, biafra, c, cesare, chamizo, cheko bejbel, chiu, contra, costeleta, dot, duquesa, empanadinha, h, jm, kate, maria, maría, opaco, ra, ro, roiciño, sansoncito, siloam, subcomediantes varios, willy, xesús fraga, xinelo e todos os demais. Agradecido. Ata sempre.

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1109002614182953372005-02-21T17:12:00.000+01:002005-02-21T17:16:54.186+01:00

Adeus, 2004. Paso unha fin de semana pegado ao ceo, e alí o sol deslumbra, manca nos ollos, e doe moitísimo; pero tamén acaba por queimar de vez todas as impurezas da miña pel. Así que volvo á casa agotado e resplandecente, co peito tan aberto que del voan o millón negruras que levaba dentro desde hai mil anos. Teño o contador a cero; e son feliz. San Antón (Andrés do Barro, 1970) Iste é o

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1108671660760254012005-02-17T20:50:00.000+01:002005-02-17T21:21:32.900+01:00

Notas dun extraterrestre #1. Por veces, a algúns humanos dálles por entregalo todo a outra persoa, e forman exércitos, namóranse perdidamente, obsesiónanse, viven extasiados pensando no obxecto dos seus desvelos. Moitos dos que viven con eles non os entenden, non comprenden que alguén poida deixar de ser un mesmo para converterse nun feliz "en función de", sometido de maneira voluntaria ás

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1108227058076770312005-02-12T17:47:00.000+01:002005-02-12T17:51:39.233+01:00

Perdón, a culpa tena o tráfico. Por veces doume de conta de que nunca o vou superar, de que nunca se me vai quitar da cabeza esta sensación de ser o neno gordo e estúpido da clase. E doe tanto que me gustaría estar morto. Afortunadamente, só dura uns instantes. Un bico inequivocamente americano (Kiss distinctly american, Q and no U, 2000) Dámonos un bico de boas noites cun firme apretón de

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1108226866343101182005-02-12T17:42:00.000+01:002005-02-12T17:47:46.346+01:00

Sombras. Alguén suplanta a miña personalidade pública. O bo é que eu non me dou de conta ata quince días despois!!! Disculpa, pavis... A cociña de Pavochungo. Conduzo pola AP9 escoitando os Fugazzi. A AP9, esa estrada que é xa case unha irmá, unha mai, un amor que queima baixo as miñas rodas. Só quero ser eu, ser Jean-Sol, máis non son máis ca un bote de maionesa Helmans. Quérovos a todos, ben

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1107964030518561452005-02-09T16:41:00.000+01:002005-02-09T16:47:10.516+01:00

Que corra o aire. Cada vez que se pon gasoil, verifícase que o contador parcial de quilómetros quede a cero. É probablemente unha manía estúpida, porque sempre que se fai vese, xusto encima, a cifra que indica que o coche leva percorrido o suficiente como para dar a volta ao mundo dez veces. Co paso dos anos, a cousa vai a peor, porque ao motor o que lle doe é precisamente ese background, eses

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1107543536847927222005-02-04T19:46:00.000+01:002005-02-04T19:58:56.850+01:00

Tobogán. Saio da casa e véxome ben tirando a estupendo. Teño unha camiseta a raias, un pantalón de pitillo, uns allstars brancos, unha americana axustada e vintecinco quilos menos que hai un ano, e parezo recén saído do catálogo orixinal de Stiff Records. Na rúa espéranme un fermoso sol de inverno, noventa cabalos que parecen bestas, media ducia de adiantamentos ao límite, decibelios a mazo

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1107459198284783352005-02-03T20:28:00.000+01:002005-02-03T20:33:18.286+01:00

Nas de sempre. Ao fío do anterior, é certo. Non me compensa, quítame a vida, párteme en dous que non se recoñecen, vólveme gris agora que xa non quero ser gris, déixame sen osíxeno e sen ganas de vivir, agótame mentalmente, sepárame de quen quero ver e obrígame a arrimarme a unha auténtica falanxe de fillos de puta, quenta o océano e provócame tormentas, jódeme a vida de arriba a abaixo, bótame

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1107437942099011302005-02-03T14:29:00.000+01:002005-02-03T14:39:50.660+01:00

Sin gastos ni comisiones. Ak, ak, ak, ak... Corro o risco de que me pase coma ese blogger inglés ao que, segundo unha noticia que me enviou Fraga, despediron por rajar dos seus compañeiros de gremio en internet, pero non poido evitar poñerlles esta auténtica xoia do xornalismo deportivo que acabo de atopar digamos que por aí: "El entrenador [...] acudirá a [...] con la cabeza de Damocles sobre su

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1107017501784923762005-01-29T17:44:00.000+01:002005-01-29T17:51:57.436+01:00

Jean-Sol dinamita o mundo. Unha explicación ás diferencias entre o ovo e a ameixa. O ovo, como dicía uns cantos posts máis atrás, é duro por fóra e pringoso por dentro; a ameixa, a das árbores, non a da ría de Arousa, é comestible por fóra, pero non hai quen lle meta o dente ao óso. Na transición entre unha cousa e a outra anda metido jean-sol, aka el chico del flanín. Entendido? Lubrigante

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1107017035406159992005-01-29T17:31:00.000+01:002005-01-29T17:43:55.406+01:00

Jean-Sol á conquista do mundo. Antes víao pola televisión, e púñame un mal corpo terrible: todo o mundo falando das súas intimidades, todos repasando o seu carrusel de traballos, de parellas, de vestidos, de peiteados, de viaxes, de familiares, de festas, de logros, de obras, de títulos, todos opinando disto, ou daquilo, ou do de máis alá, proclamando ao mundo os seus segredos de entreperna ou os

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1107016255171936622005-01-29T17:24:00.000+01:002005-01-29T17:30:55.170+01:00

Jean-Sol contra o mundo. Estou seguindo con moita atención o debate sobre o que votar no referéndum da Constitución Europea no único sitio no que realmente se fala con cabesiña del. E estou de acordo, máis que nada, coas últimas razóns que se dan para votar non. Estame saturando o ton de bon rollo que se instalou na sociedade desde hai algo menos dun ano: o Telediario antes cabreábame, e agora

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1106661252309830172005-01-25T14:33:00.000+01:002005-01-25T14:54:12.310+01:00

Máis alá! Amence, e poido ver o sol a través dos vidros da cociña. Sinto como ese pequeno chorbete amargado e rancoroso, medoñento e retorcido que levo dentro vai encollendo cada vez máis. Mentres me faigo o café convénzome de que aí fóra debe haber un mundo bastante máis sinxelo do que creo, onde A poida ser A e B simplemente B, onde haxa sitio para aparcar e cancións sobre un verán sen final,

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1105988926006365292005-01-17T19:51:00.000+01:002005-01-17T20:15:44.176+01:00

Cun par. É unha toleada: levo trece meses evitando este momento, porque remexer na miseria deste precioso país de merda ás veces fáiseme duro de máis. De feito, creo que no track list da Cociña non hai nin un só tema deste tipo. Pero alguén tiña que facelo. Aqui van as cinco mellores cancións do pop galego, por orde e polo menos para servidor. Tres están entre as miñas favoritas de todos os

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1105547644142088302005-01-12T17:26:00.000+01:002005-01-12T17:34:04.143+01:00

It's a wonderful life (sometimes). Vouno facer. Vou centrarme, vou poñer todas as miñas enerxías a traballar no tema e vouno conseguir. Vou deixar na estantería a miña colección de fracasos, vou esquecerme da xente que terei enfrente, vou vestirme cun abrigo ben quente de ruído, vou comprar gafas de cabalo, vou asomar o fuciño ao abismo e vou sentir o vento e non me van tremer as pernas, vou

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1105464863280179552005-01-11T18:27:00.000+01:002005-01-11T18:34:23.280+01:00

¿Por que non? Hoxe decidino mentres conducía por Vea adiante, detrás dun camión de gaseosas Xiada e escoitando un disco que me gravou hai un tempo o colega Xesús Fraga. Teño que marchar agora, antes de que o mundo se veña definitivamente abaixo. O tempo do Armageddon (Armageddon time, Willie Williams) Moita xente non vai cear esta noite Moita xente vai sufrir esta noite Porque a batalla

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1105443733661110392005-01-11T13:32:00.000+01:002005-01-11T12:42:13.663+01:00

Se sale. España. Cara al culo (La Polla Records, 1985) Todos los fascistas viven Cara al culo Por eso no ven más alla de su nariz Cara al culo Ya que sois tan religiosos Cara al culo ¿Por que no les dais la paliza a Dios? Cara al culo Fraga muérete Cara al culo, cara al culo Reagan muérete Cara al culo, cara al culo Wojtila muérete Cara al culo, cara al culo Muñecos de

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1104853148889331272005-01-04T16:23:00.000+01:002005-01-04T19:05:55.340+01:00

Aquí hay tomate (californiano). Despois de interrupcións, apagóns, indixestións, cabreos, visitas, cenorras, vomitonas e intoxicacións varias, estou a punto de acabar Bendita locura. La tormentosa epopeya de Brian Wilson y los Beach Boys, de José Ángel González Balsa, un tipo do que non teño máis información que a duns cursos de xornalismo que se dan na Universidade de Cantabria, ou algo así. O

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1104441925599641202004-12-30T22:13:00.000+01:002004-12-30T22:25:25.600+01:00

De viaxe. A outra noite subín moi, moi alto, toquei o ceo e vinlle de cerca a cara a Deus. E gustoume. Superándoo a duras penas (Hardly getting over it, Hüsker Dü, 1988) Hai vinte anos vin un amigo que paseaba. Pareino na rúa e pregunteille como lle ía, e o único que fixo foi chorar. Mireino á cara, pero non puiden ver máis alá dos seus ollos. Pregunteille cal era o problema, e díxome

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1104440990033980372004-12-30T22:08:00.000+01:002004-12-30T22:13:06.123+01:00

Unha de política. Hoxe aprobaron o plan Ibarretxe. España vai ao tacho, disca. Menos mal que aínda quedan tipos coma Pavochungo, co que cearei esta noite. Temperamento (Los de la Torre) Ya llegaron las lindas vikingas que vienen de lejos en busca del sol. Y los chicos ya estamos dispuestos a darles de nuevo un poco de amor. ¡Qué de romances habrá llenos de fuego y pasión! Con

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1104148401173664212004-12-27T13:46:00.000+01:002004-12-27T12:53:21.173+01:00

Oh, God, how I love to hate. Por veces encallo nunha idea e o único do que teño ganas é de pegarlle unha puñada ao espello retrovisor do coche ata que se desprenda do vidro. Ultimamente, as máis mínimas cousas fanme sentir coma un paleto burro e celoso. Así que se queren levarse ben comigo non me falen de farras nocturnas, do pasado, do CBGB, de Sunset Boulevard, do Agapo, da Factoría e do

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1104004075408683772004-12-25T20:46:00.000+01:002004-12-25T20:47:55.406+01:00

Botando por fóra. A mellor canción da historia da música pop é Let's go away for awhile, dos Beach Boys. Ala.

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1104004005153240262004-12-25T20:44:00.000+01:002004-12-25T20:46:45.153+01:00

A cea. Ela desespiña un pedazo de bacallau para el, que mira para o prato fixamente, soportando coas costas ríxidas os despoxos dun rapaz que, só medio século antes, peiteaba o tupé cara atrás sobre o capó dun Citroën Balilla, coma un Eddie Cochran rural. Ela fai algunha broma triste, e el quizá contesta cun "si", ou quizá non. Pelexan cando ela lle dá os medicamentos; el cospe a primeira cápsula

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1103820081472384002004-12-23T17:16:00.000+01:002004-12-23T17:43:42.900+01:00

What a total disaster. Bueno, de acordo, son un puto desastre. Pedín regalos de aniversario un mes antes de que chegase (confeso que me equivoquei de data) e agora expóñoos case un mes despois de que pasase. É certo, todonada, a data quedaba a mediados de decembro. Pero en fin, aí van. Grazas por todos. Portádesvos de marabilla comigo. Contra, que me regala un inédito (jodersus, blogadictos!)

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1103818588994487072004-12-23T17:10:00.000+01:002004-12-23T17:16:28.993+01:00

Abre os ollos. Vale, jean-sol: ao final de todo debe de ser un problema de perspectiva. Equivocadamente levas demasiado tempo poñendo as túas conneries en primeiro plano, dándote fumes de maldito que non mereces, pensando que as tronadas que tanto te preocupan che son exclusivas, abrasando a xente coa insignificancia da túa vida, refuxiándote baixo as sabas e pensando que o mundo xira arredor de

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1102780000042270582004-12-11T16:28:00.000+01:002004-12-11T16:47:56.883+01:00

Rebirth the hardcore pride. Dentro dun pedazo, ás dez da noite, Samesugas e Pollegros desfaranche o tupé no Mardi Gras da Coruña... Punk e hardcore cun 30% máis de amor!!! Nova dirección(New direction, Gorilla Biscuits, 1989) Que queres dicir con iso de que xa é tempo, de que xa é tempo de que eu medre? Só se trata de seguir o meu corazón! Os novos rapaces corren, saen pola porta de

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1102630101980048632004-12-09T23:00:00.000+01:002004-12-09T23:15:18.946+01:00

Especies de espazos. Disculpen vostedes esta interrupción no fluxo de chorradas que cada certo tempo dispensa a cociña de jean-sol partre. Non teño internet en Bethesda, e estou de vacacións, así que non poido estafarlle teléfono e tempo á empresa que me dá de comer. O que si poido facer é de bricómano afeccionado, e xa era hora, porque o meu caserón empezaba a parecer, despois dun mes

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1101927914931154632004-12-01T20:00:00.000+01:002004-12-01T20:05:14.930+01:00

Coñecelo é amalo. Música roñica, unha pota vespertina en Bethesda, a noticia retardada -nunca me entero de nada- dun amago de agresión, un baño en auga sucia e tépeda, tres cortes na cara co afeitado, catro trastes que se fan eternos, programas de televisión incomprensibles, kebaps abrasadores, cervexa dulzona e sen alcol, un tropezón nun parque xeado, dor no peito que se celebra con outro

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1101581634576830652004-11-27T19:34:00.000+01:002004-11-27T19:53:54.576+01:00

It's gonna be alright. Javi, todo vai saír ben. Resiste, aínda que sei que non é necesario que eu che diga nada. Cando te vexo, vexo todo o que non teño, todo o que non vou ter, todo o que non sei sequera se quero ter: un traballo produtivo e real, unha nómina ben provista, unha vida feliz e legañosa nunha microvila da ultraperiferia, horribles traxes reflectantes de tres pezas e de deseño

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1101476401138985962004-11-26T14:34:00.000+01:002004-11-26T14:40:01.136+01:00

Xa cho dicía eu. Conduzo coa calefacción posta e o Bipartite de Aina na tocata -alguén debería metelos na cadea por esa preciosidade de arranque-. Relámbome pensando no mes que me espera: desde mañá e ata o Nadal, jean-sol partre pensa dedicarse unicamente á manipulación xenital, á cocción de guisos -light, naturalmente- e a sacarlle a carbonilla a unha rubia que un día destes chegará á casa.

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1101475792584361612004-11-26T14:21:00.000+01:002004-11-26T14:29:52.583+01:00

Salvado, casa. Onte fun á inauguración da exposición de C., coñecín a Willy e conseguín que Pavochungo, o home mellor vestido do planeta, non derrubase ningunha parte da instalación, o que non é pouco, créanme. Non sei se o entendín todo ben, ou se o que me pasa é que a miña asocialidade e a miña tendencia última a meterme debaixo das sabas porque se está de marabilla mentres pasa todo isto tan

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1101226062659301812004-11-23T16:46:00.000+01:002004-11-23T17:07:42.660+01:00

Antisocial. Servidor pasa tanto tempo escribindo sobre regates alleos que ao final acabou por afeccionarse a facer os propios. Cóntolles o penúltimo, se lles parece ben. Pasei a fin de semana en Catalunya, por asuntos de traballo. Por certo, na rúa Tallers de Barcelona, despois de comer con Slayer, namoreime dunha morena, logo decepcioneime e finalmente decidín que qué diablos, es una locura pero

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1100545285172548942004-11-15T19:35:00.000+01:002004-11-15T20:03:08.480+01:00

Mentres, en Bethesda... Non teño a menor idea do número de habitantes que ten Bethesda, o lugar no que vivo desde hai aproximadamente un mes. En Bethesda hai un parque que corre xunto a un río; a estrada que vai a DC interrómpeo pola metade, así que se quero ir botar flemas vestido de futbolista teño que cruzar a avenida principal, pasando por encima dunha ponte. En Bethesda todo é provisional,

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1100358712867043022004-11-13T16:06:00.000+01:002004-11-13T16:11:52.866+01:00

Nena, poido levarte á casa? Onte esperrecheime de risa ao verme chamando ao programa de música da Radio Galega para conseguir entradas para o concerto que dá Eric Burdon o xoves que vén nalgún sitio da Coruña que aínda non comprobei. Fixen o pallaso un par de minutos falando co locutor, tentando ser algo gracioso e, á vez, esquecer a inquietude que me producen os concertos de vellas glorias do

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1099938766806156322004-11-08T19:03:00.000+01:002004-11-09T19:23:29.586+01:00

Rendición con condicións. Estamos en todas. É fácil coñecernos: verannos no centro da platea, nin moi cerca do escenario nin moi lonxe da barra, vestidos coas nosas americanas cinxidas, os nosos allstars roñosos e os nosos flequillos peinados para adiante, porque os anos non perdoan. Non esperen que entremos no partido ata o segundo tempo: antes de pórnos a menear a cabeza temos que comprobar que

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1099495271330036232004-11-03T14:25:00.000+01:002004-11-03T17:00:39.530+01:00

Kill everyone now. Así que entón non eramos os galegos os únicos entregados á peorcracia... Cando escribo isto parece que Bush gañou a Kerry nas eleccións dos Estados Unidos, e que moitas persoas, sobre todo a este lado do Atlántico, se senten -nos sentimos- bastante decepcionadas cos habitantes do país que popularizou, entre outras cousas, o rocanrol, os coches baratos, os pitillos rubios e as

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1099138621071965102004-10-30T14:12:00.000+02:002004-10-30T14:17:01.073+02:00

Payin’ the dues. Entre comedia e comedia, xa case pasou un ano desde que abrín a Cociña, un ano, por certo, dos que pasan factura física e mental. Supoño que a estas alturas me apetece facer un pequeno exercicio de embiguismo e pensar un pouco en todo isto. Por unha parte, fastídiame o feito de que o personaxe se apoderase de min case por completo. Dun tempo a esta parte síntome demasiado

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1098567086594578212004-10-23T23:25:00.000+02:002004-10-23T23:31:26.593+02:00

O home zurdo. Paso unha mañá deliciosamente triste en Barajas, escoitando a La Buena Vida e mirando por un ventanal os avións que aterran. Despois, en Jerez, un taxista con pinta de capitán de abril, unha aceituna pinchada nun pao, un tipo aficionado aos frenazos e aos insultos ao resto dos automobilistas, un auténtico ejpañol convencido de que nos seus corenta e cinco quilos queda perfectamente

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1098370122517691912004-10-21T16:33:00.000+02:002004-10-21T16:48:42.516+02:00

Grazas, grazas, grazas, grazas!!! Non sei se a estas alturas da película o merezo. Acábame de chegar un CD e teño o corazón superalborotado, e estou máis contento que case nunca. Grazas, grazas. Fuerte! (Surfin' bichos) Fuerte fue cuando Nicodemo pervirtió a San Aspide aquel verano fatal "Fuerte!" le dijo Ana a su hermano y le apretaba las manos aquella noche fatal

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1098049640511374012004-10-17T23:25:00.000+02:002004-10-17T23:47:20.513+02:00

Maniobra de evasión. Cando o fango nos chega ata as cachas, os idiotas coma servidor teñen unha táctica de supervivencia parecida á deses peixes que se fan os mortos para anoxar os seus depredadores: autoinocúlanse unha especie de veleno paralizante, e déixanse ir, finxindo que non pasa nada, esperando pasaren desapercibidos ata que escampe e que as cousas se solucionen soas, pensando neste ou

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1097763020247942532004-10-14T16:05:00.000+02:002004-10-14T16:11:03.243+02:00

M, o mudito. Poñámonos estupendos para citar por aquí a Erik Satie. Ademais de ser o pai do muzzak, da música ambiental, ademais de rebotarse cos seus auditorios porque escoitaban atentamente a súa Musique d’ameublement, Satie escribía coma os anxos. Velaquí vai un exemplo. "Todo o mundo lles dirá que eu non son un músico. É certo. Desde o principio mesmo da miña carreira clasifiqueime como

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1097418988970393672004-10-10T16:21:00.000+02:002004-10-10T18:41:44.736+02:00

Something to believe in. Uns cren en Deus, e andan por aí dando a chapa e metendo os fuciños na vida do resto, pregoando as virtudes da decencia; eu deixei de facelo definitivamente o día que unha monxa me preguntou se algunha vez abortara. Outros, para resistir o tirón, botan man dos seus amigos, pero a min a xenética non me deu demasiadas dotes de comunicación e si unha capacidade inmensa para

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1097167393440629112004-10-07T18:35:00.000+02:002004-10-07T18:43:13.440+02:00

O home que confundía os sentidos. Son incapaz de seguilo; non poido con el porque me fala de que ten que renovar o seguro do coche, e di que vai ir a Mapfre cun cesto e metelos a todos dentro, pero que non pode porque as patas da mesa non lle deixan levarlle as roscas ao seu avó, que fuma cuarteróns, pero se fosemos os dous en bicicleta eu puxaba polos pedais e el levabame ver os montes e

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1097091005340863762004-10-06T20:56:00.000+02:002004-10-06T21:30:05.340+02:00

O mecanismo do chupete. Miren, que queren que lles diga, díganme que despois do post anterior o que vou dicir soa estrañísimo, pero acabo de acordarme de Benny Hill e estou contentísimo, máis que nunca nas últimas semanas. Alguén ten algo en contra? Tableta de Mars (Mars Bar, dos Undertones) Necesito unha tableta de Mars Corre ao Spar Para que me axude a pasar o día Necesito unha

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1096911310870289612004-10-04T19:31:00.000+02:002004-10-05T08:51:19.296+02:00

Ya estáis muertos. Tres escenas presenciadas esta fin de semana, nunha viaxe fugaz a Murcia. Primeira: un taxista fala do inxusto da nova medida de meter no cárcere aos condutores que manexen o coche borrachos; di que esas cousas non teñen por que aguantalas os traballadores que van, por exemplo, cear coa parienta -"yo me hincho a ribeiros y ella a cocacolas"-, aínda que entende que se lles

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1096575771383601312004-09-30T22:05:00.000+02:002004-09-30T22:22:51.383+02:00

Flores na chuvia. Por certo, hai algo menos dun mes morreu Carl Wayne, o cantante dos fantásticos The Move. Acabarei por dalle a razón a Cesare... Poido escoitar a herba medrar (I can hear the grass grow, de The Move, 1967) Mira á xente camiñando en liña Mirándome furtivamente Non poden imaxinar que as súas mentes Están pensando o mesmo que a miña Poido escoitar a herba medrar

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1096563530476164492004-09-30T18:56:00.000+02:002004-09-30T19:13:25.376+02:00

Fuck me, I’m sick. O home máis tranquilo de Imo escríbeme desde o seu novo barrio londinense. A súa cea de despedida foi apoteósica. Agora fálame das historietas exóticas que atopa no mercado e das cousas raras que come, e tamén de como busca choio. Envéxolle o valor. Levo varios meses a punto de mandalo todo ao carallo, pero ese «a punto» nunca se disolve, e está empezando a foderme moito.

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1096285058550140922004-09-27T13:34:00.000+02:002004-09-27T14:17:44.460+02:00

¡Maldición! Creo que he vuelto a fumar. Philip Morris estábame esperando detrás das cortinas, esperando, coma un vendedor de remedios máxicos ou un predicador evanxélico, un momento de debilidade. Así que, en canto me viñeron un par delas mal dadas, tardei o xusto para baixar as escaleiras do traballo, entrar no estanco e poñerme a fumar outra vez, case cinco anos despois. De momento consigo

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1096024593542581542004-09-24T13:07:00.000+02:002004-09-24T14:04:43.993+02:00

Early to bed. Aproveito o día libre para ir almorzar a un bar modernete ao que os donos tiveron a triste ocorrencia de chamarlle Vida social. A sete metros da mesa na que tomo café, e aínda que son case as once da mañá, catro tipos de vintemoitos guindan cubatas de JB, prolongando a farra do xoves noite. Discuten a voces, falando con ese acento enfático e cantarín que supoño que será o único que

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1095692530958761322004-09-20T16:55:00.000+02:002004-09-20T20:23:18.103+02:00

Stinkin thinkin. Faigo mil quilómetros ao lado dun tipo que cheira a roupa húmida e Agua Brava. Non é mala xente, pero fala sen parar; ábreme a ventá do coche en plena autovía; ten unha amplísima lista de cousas favoritas (Gudelj e o Celta, a Ryders Cup, Los Planetas entre os "clásicos" e -glubs- Pereza entre os modernos: Gonzalo Araujo; a xamonería Pirri da Cañiza; Xavier Moreno; Atenas; a

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1095423754440720082004-09-17T14:11:00.000+02:002004-09-20T16:53:36.043+02:00

Felices soños. Mentres viña conducindo ao traballo estiven dándolle voltas ao asunto da morte de Johnny Ramone por ver se daba escrito algo ao respecto. Quería buscar unha anécdota, unha carallada que me servise para encetar unha especie de necrolóxica, pero ao final viñéronseme tantas cousas á cabeza que supoño que acabarei por falar de min mesmo, outra vez. Acordeime, por exemplo, da primeira

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1095257097522180102004-09-15T16:03:00.000+02:002004-09-15T16:04:57.523+02:00

¿Me gusta el fúrgol? Pois vai ser que si. Onte soñei que facía un equipo de futbito con Giuly, Larsson e Ronaldinho. E xogabamos coma os anxos. (Arrepentireime de ter dito isto)

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1095178019652350012004-09-14T17:36:00.000+02:002004-09-14T18:06:59.656+02:00

Scratch the record against the needle. Acabo de ler en Babab, una revista electrónica de libros e música, unha magnífica entrevista con Mike Ladd, un tipo ao que descoñezo por completo. Aínda que polo visto o que fai é algo parecido ao hip-hop, estou disposto a darlle algo máis que unha oportunidade. Vexan un extracto do que di o tal Ladd, algo que creo que vén moi a conto coa suposta relación

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1094656899272901382004-09-08T17:14:00.000+02:002004-09-08T20:33:46.376+02:00

En ocasiones veo muertos. Por veces non me queda outra que dar a razón aos que me din que só me gusta a música que fixo xente morta ou medio morta. Abaixo, Johnny Ramone no 2003. A imaxe saqueina un fotolog fantástico. Non quero medrar (I don’t wanna grow up, de Tom Waits e Kathleen Brennan) Cando estou deitado na cama pola noite Non quero medrar Nada parece saír ben Non quero

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1094479732312890052004-09-06T16:06:00.000+02:002004-09-06T16:08:52.313+02:00

Importante!!! Mañá martes, aí ás nove da mañá, no Bos días da TVG, Tino Santiago, ese mito, entrevista a Diego Ameixeiras, o meu escritor ourensán preferido. Quen o perda arderá no inferno dos ignorantes.

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1094328578531224482004-09-04T22:01:00.000+02:002004-09-04T22:09:38.533+02:00

Merci bien. As Entrañas de la Patria envíanme unha carta para dicirme que a miña estancia no balneario de Vidán custou 1.802,981 euros. Un tal Javier Jiménez Ferreres aclárame amablemente: "Vosetede (sic.) non ten que abonar dito importe, por canto foi satisfeito na súa totalidade polo Servicio (sic.) Galego de Saúde". E eu que pensaba que a miña visita anual á delegación de Facenda en

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1094144191072345572004-09-02T18:10:00.000+02:002004-09-05T00:37:30.530+02:00

Where you been. Aquí vai o meu mes de agosto resumido en cadriños, por se a alguén lle interesa. A cociña de Jean-Sol Partre volve a encender os fogóns este setembro, co firme propósito de non ser nin tan pesao nin tan roñón coma ata agora. Non saben vostedes o que se aprende en 31 días. Despois, a canción do verán. 7 de agosto. Praia do Fonforrón, Porto do Son. "Agora ides escoitar aos

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1090955802643399392004-07-27T21:07:00.000+02:002004-07-28T09:22:43.446+02:00

We wanna be free to ride our machines. Conduzo cara ao exilio de LGland, cambiando de terceira a cuarta e de cuarta a terceira por pistas polas que apenas caben dous coches, co aire acondicionado a tope e trinta e cinco graos no exterior, moreno de monte e con doce quilos menos, e síntome coma o rei nunha cesta. Entre curva e curva dáme tempo a darlles grazas aos enxeñeiros polos motores

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1090678394825503142004-07-24T16:09:00.000+02:002004-07-31T16:19:35.746+02:00

Clásicos para a postinfancia. A vella historia do rei Midas: un nacho capaz de convertir todo o que tocaba primeiro en ouro e despois en dor. Enamorado de la moda juvenil (Radio Futura, 1980) Si tú me quisieras escuchar me prestaras atención te diría lo que ocurrió al pasar por la Puerta del Sol Yo vi a la gente joven andar con tal aire de seguridad en un momento comprendí

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1090282464111825442004-07-20T02:12:00.000+02:002004-07-20T02:14:24.110+02:00

Tic, tac. Por favor, parade isto. Basta, acabade con esta loucura, doe demasiado. Poñede os reloxos a andar para atrás.

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1090263784908123942004-07-19T20:59:00.000+02:002004-07-20T08:43:53.466+02:00

The monster in me. Por veces fúndeseme algún relé na cabeza e invádeme a furia. Pode pasar por calquera cousa, por estupideces que na maior parte das ocasións non me farían o menor dano: o cabo da televisión que se desprende, alguén que non me di o que quero escoitar, unha liña marela pintada onde non me convén, un disco que me cae entre os pés, unha palabra que non comprendo ou simplemente nada.

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1089988956212966092004-07-16T16:18:00.000+02:002004-07-16T16:49:40.713+02:00

Save my soul. Iggy Pop sae na portada de El Correo Gallego. O mundo é unha merda. Busca e destrúe (Search and destroy, The Stooges, 1969) Son un guepardo que camiña pola rúa co corazón cheo de napalm Son o fillo escapado da bomba nuclear Son o rapaz esquecido polo mundo O que busca e destrúe Tía, tes que axudarme, por favor Alguén ten

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1089747440247810472004-07-13T21:15:00.000+02:002004-07-13T23:51:35.150+02:00

Positive music. Sinto non estar renovando isto coa frecuencia que o facía antes. Teño demasiado choio, teño demasiadas viaxes, teño demasiadas festas, teño demasiadas dúbidas. Así que, para cubrir o oco e que saiban que sigo vivo, póñolles por aquí a letra dunha canción desas que alguén di que "traen noticias". Estou redescubrindo a música positiva, esa que escoitabamos hai un millón de anos,

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1089283685764814502004-07-08T12:43:00.000+02:002004-07-08T17:46:10.926+02:00

DC punks go! Se queren ver a Jean-Sol Partre e outros tres individuos destrozando -e á vez mellorando- unha ducia escasa de cancións de DC punk, non deixen de pasarse o sábado pola Chaparra. Para que vexan que tampouco é que un sexa tan, tan chorón.

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1089143583387976512004-07-06T21:46:00.002+02:002004-07-06T23:30:30.046+02:00

Resumo de futuros episodios precedentes. Recordo que non hai tanto facía cousas que me parecían interesantes. Non sei, ao mellor vistas desde agora son simples estupideces, pero eu montaba un ruído que nin diola cunha guitarra, comía o que quería e nunca engordaba, escoitaba grupos de hardcore sen que me pesase a conciencia, fumaba e bebía sen cagarme ao día seguinte na mai que me pariu,

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1088677126339148982004-07-01T12:16:00.000+02:002004-07-01T12:46:57.140+02:00

Disappointment. Bravo! As cousas volven estar apozadas no mesmo punto no que as deixei cando marchei ao balneario. A cousa non deixa de ter a súa graza. Estirei tanto as miñas pretensións, crin en min mesmo e nos demais con tanta inxenuidade que aquí me teñen outra vez tal e como son: un defraudador defraudado. Sei o que queres ("I know what you want", de Snuff) Seis cuartos fan noventa

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1088676200367889882004-07-01T12:00:00.000+02:002004-07-01T12:03:20.366+02:00

You talkin' to me? Hoxe soñei que afeitaba a cabeza.

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1087985822670593892004-06-23T12:13:00.000+02:002004-06-23T12:26:38.433+02:00

Un cadrado sen esquina. Unha das mellores definicións do traballo de compoñer unha canción pop linlla a Black Francis en (glups) un número do Guitar Player de 1993. "Cando escribo unha canción, imaxínome que é un cadrado, e logo recúrtolle unha esquina". Fabuloso! Para min os Pixies son longos veráns sen nada que facer; acampadas e verbenas ao lado do río -disto podería falar a miña

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1087818343325458132004-06-21T13:28:00.000+02:002004-06-21T19:25:12.446+02:00

Pavi, you're a king. E Contra, e C., e Elvi, e o Irish Nevero, e todos os demais. Pero o de djZarpaelamor é puro High Energy. Gracias por unha noite fabulosa, polo cumpleaños total e pola chapa de contra. Nena, son un rei (The Devil Dogs) De farra toda a noite, estou abaixo, no bar Trebellando no asento traseiro do coche Hai xente que ten que traballar, pero a min non hai nada que me

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1087641697396345442004-06-19T12:07:00.000+02:002004-06-19T12:41:37.396+02:00

Cumpleaños total. Hoxe faigo anos, e non me sinto nada ben. Por suposto que a vostedes non lles vou dicir por que: son o home que non conta nada. Ya lo sabes (Lori Meyers, en Viaje de estudios, 2004) Y tú que quieres verme Sabrás dónde encontrarme Habrá un lugar Donde podríamos estar Y que nadie pueda que nadie pueda encontrar Una y otra vez Vendrás como venías antes Es más de

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1087301450374717822004-06-15T13:50:00.000+02:002004-06-15T14:10:50.373+02:00

Falanxes (de guitarras). Un amigo que quero ben envíame por correo electrónico un extracto dun artigo que apareceu hai pouco no Guardian de Londres. O autor, Seb Hunter, acaba de sacar un libro sobre a súa adicción ao heavy metal, e fai na peza -realmente é un extracto do mesmo libro- unha preciosa descrición do que sentiu a primeira vez que escoitou Highway to hell na tocata dun amigo. "Había

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1087222601125352502004-06-14T16:11:00.000+02:002004-06-15T01:18:10.873+02:00

Misión (case) imposible. Despois dunha fin de semana de interesantes inmersións na música moderna e dun ridículo xogo do pilla-pilla do que prefiro non falar para non ruborizarme, servidor, cabezón onde os haxa, acaba metendo a zoca ata o fondo e regresando ao pantanoso lugar de sempre. Un vai de tío adelantado e, ao final, a canción que se lle pega á cabeza é tan tonta coma esta. Furacán (

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1087208442309426802004-06-14T12:18:00.000+02:002004-06-14T12:20:42.310+02:00

Cure for pain. Xa o dicían no noso programa infantil favorito: "Si no quieres ser como ellos, bebe".

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1086948949515934372004-06-11T12:14:00.000+02:002004-06-11T12:15:49.516+02:00

O persoeiro e o cagallón. Sucede nun parque dun sitio calquera. Un tipo poderoso vido a menos vén visitar a cidade na que naceu, cousa da que se fan eco todos os medios de comunicación locais. "Por moito que esta sexa unha das cidades máis fermosas do planeta", xustifícanse, "non andamos tan sobrados de próceres". O home poderoso que xa o foi bastante máis decide falar ao mundo nuns xardíns, así

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1086870913169397052004-06-10T14:26:00.000+02:002004-06-10T14:36:04.503+02:00

Amor propio. Onte remataron as miñas vacacións forzadas, e coa miña volta ao choio marchou todo o coñecido. En primeiro lugar, mudáronme de mesa como símbolo do meu cambio de cometido. En teoría, agora terei que facer non se sabe que, non se sabe de que maneira, a saber en cantas horas e a ver por cantos cartos. Segundo me contan, terei encargas máis variadas, o que faiga lucirá máis e poderei

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1086781156024187022004-06-09T13:34:00.000+02:002004-06-09T13:42:08.406+02:00

Cazurroman deslumbrado. Pois si, Cazurroman, é dicir servidor, saíu onte deslumbrado do concerto que deu Dominique A en Vigo, no festival Sinsal. Necesito comprar os seus discos, ler as súas letras para sacarme de encima a incómoda sensación de ter entendido só a cuarta parte do que canta, saber del. Impresionoume a súa valentía, a de ruído que é capaz de facer un tipo só nun escenario cunha

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1086639007389550472004-06-07T21:48:00.000+02:002004-06-07T22:10:07.390+02:00

Depeche Mode e un defensa do Racing Vilalbés. Grazas á elegancia é á beleza de Todonada e da Duquesa de Bovouard, esta fin de semana vivín o regreso á miña vila natal máis feliz en séculos. Lonxe de deixarme atrapar por esa sensación de estrañeza da que xa falei hai uns días, aproveitei a ocasión para redescubrir bastantes cousas. Por exemplo, que as festas patroais teñen o seu aquel, con todos

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1086088027847349032004-06-01T12:56:00.000+02:002004-06-01T13:07:07.846+02:00

Dimensionarse (ou non). Hai pedras nas que, por estúpidas que parezan, un tropeza unha e outra vez. A min ocórreme, e disculpen, cada vez que o xornal patriótico de referencia anuncia a publicación de algo relacionado coa música deste país. Esta mañá, despois de ir ao supermercado para comprar peras e eye's paper -xunto da caixa escribiran nun cartón "encargue su cabra para estas fiestas"-, pasei

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1085844943520387472004-05-29T17:19:00.000+02:002004-05-29T17:35:43.520+02:00

Pánico postadolescente. Unha película grande e terrible, escrita por un xenio, unha mala noite e un bocinazo supoño-que-non escoitado enfróntanme con pequenos asuntos que non dou asimilado. Busco endorfinas en Police and thieves, dos Clash, pero Joe Strummer está morto, e a min dóeme a cabeza. O remedio atópoo onde sempre. A miña xeración (My generation - The Who) A xente trata de

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1085843943659530242004-05-29T17:11:00.000+02:002004-05-29T17:19:03.660+02:00

Peligro, gallegos. Unha para os que leran o post anterior, o do poema de Atxaga sobre o ourizo. É a segunda vez que leo no mesmo xornal que uns atracadores entran nunha sucursal bancaria pedindo os cartos "con fuerte acento gallego". Resúltame especialmente curioso ver que a noticia vai asinada por alguén que acredita ter escrito un par de libros en galego, o último deles merecedor de tres

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1085752863019329302004-05-28T14:57:00.001+02:002004-05-28T16:01:03.020+02:00

O ourizo espertou. Visto o éxito do día finlandés, aqui vai outro poema de Atxaga, un que se nos pode aplicar aos que, como diría o clarividente priseiro Lodares, somos unha carga insolidaria para a economía da comunión de destino universal. Escribo nunha lingua estraña Escribo nunha lingua estraña. Os seus verbos, a estrutura das súas oracións de relativo, as palabras con que designa as

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1085749123323280402004-05-28T14:57:00.000+02:002004-05-28T14:58:43.323+02:00

Guerracivilismo. Preparen as provisións. Un idiota di que España se rompe. E servidor sen patillas.

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1085605381361094352004-05-26T22:58:00.000+02:002004-05-26T23:03:01.360+02:00

Logo que me chamen cultureta. Por máis que o intento, por máis que me alegre -moderadamente- da vitoria do segundo mellor equipo de Galicia, sigo sin crerme que este pestazo fose unha final da Copa de Europa. O Pontevedra-Mirandés do domingo tivo máis emoción.

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1085525191197930812004-05-26T00:31:00.000+02:002004-05-26T00:52:18.796+02:00

Dezasete mozas guapas. Supoño que non hai moita xente que poida dicir que no mesmo día estivo con tres dos seus escritores favoritos e coa columnista que encabeza o seu top five. A min pasoume o venres, na Coruña. Primeiro, pola tarde, acompañado da citada columnista e da Duquesa de Bovouard, asistín a unha especie de conferencia de Bernardo Atxaga. Ao señor Irazu coñecino grazas a ese radar

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1085495714634385052004-05-25T16:31:00.001+02:002004-05-26T00:53:48.336+02:00

Hamburgo, 1939. Velaquí unha cousa que lin un día destes, e que me levou a cambiar a cita que encabeza este blog por outra aínda máis pedante, que se lle vai facer. Na primavera de 1939, Duke Ellington e a súa orquestra iniciaron unha segunda xira por Europa. Como lles pasa normalmente aos grandes artistas americanos, Ellington era adorado coma un deus desta banda do Atlántico, mentres que nos

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1084919969047437182004-05-19T00:03:00.000+02:002004-05-19T00:39:29.046+02:00

Que pasa. A Duquesa confésame sen darlle máis importancia ao tema -e iso é o peor de todo- que outro ocupa o meu lugar na cama durante as miñas ausencias. En compensación, obrígoa a acompañarme a ver Troia, de Brad Pitt. Digo ben: esa clase de películas son películas do actor principal, non do director. De feito, non teño nin idea de quen foi o realizador deste choio que me tivo case tres

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1084796246345857652004-05-17T14:13:00.000+02:002004-05-17T14:17:26.346+02:00

Colgado do teléfono. Velaquí a páxina ideal para fanáticos desocupados coma servidor.

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1084672916431492212004-05-16T03:29:00.000+02:002004-05-16T04:05:28.846+02:00

Ocos. Visito a miña vila natal e pasa o de case sempre. Desta vez hai un festival, no que o único destacable é Mercedes Peón -que pasa, cada un ten as perversións que lle apetecen-, e síntome raro. Deprímome entre antenistas, escaiolistas, pianistas asturianas, road managers, conserveiros. Un antigo veciño e un ex compañeiro de traballo peléxanse sobre a area e dan pena. Noto ocos temporais que

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1084550676572173002004-05-14T17:55:00.000+02:002004-05-14T18:04:36.573+02:00

Mi rollo es el rock. As guitarras son preciosas, aguzadas e abrasivas. O cantante é un espectáculo. Os teclados fanche suar. E o batería... uff, o batería. Agora mesmo o Loza é o tipo ao que máis admiro no planeta. A dous metros dos irmáns Pardo, ábreseme a boca de admiración, sinto como me doen os oídos e lévome as mans á cabeza cando xa non me poido crer que alguén sexa capaz de tocar así. Con

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1084403972318476992004-05-13T01:18:00.000+02:002004-05-13T01:19:32.320+02:00

Jóvenes y guapos. O que di o Rock de Lux de Lori Meyers, un grupo entre Teenage Fanclub de Los Planetas que me ten ultimamente intrigado: "Si no pierden la cabeza, pueden llegar muy lejos con canciones así. Jóvenes y guapos, lo cierto es que dan mucha envidia". Que mal repartido está o mundo.

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1084189353761827172004-05-10T13:31:00.000+02:002004-05-10T14:13:13.203+02:00

Jiménez Losantos. Disculpen o retraso. Poñerse de novo ao día do que vén sucedendo no blogmillo leva o seu tempo. No meu descargo debo dicir que pasei a última semana máis ou menos de vacacións, sen escoitar música ningunha (custoume bastante menos do esperado, é para pensalo) e experimentando coa estética "last days of the Generalísimo", da que me quedan aínda rastros no peito en forma de

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1083966617986455952004-05-07T23:50:00.000+02:002004-05-08T00:00:27.340+02:00

No balneario. O sol volve brillar mentres saio do balneario de Vidán despois dunha semana. E eu, coma un tonto, só poido cantaruxar unha canción estúpida. Corazón de cristal (Heart of glass, do Parallel Lines de Blondie, 1978) Unha vez tiven un amor e era a bomba Deseguida se apagou, eu tiña o corazón de cristal Parecía a definitiva, pero atopei Moita desconfianza, e o amor

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1083093494148151182004-04-27T21:18:00.000+02:002004-04-27T21:23:34.356+02:00

¡Putísima madre! Acabo de saber que o día 7 de maio non poderei ir ao concerto de Lambchop a Pontevedra. Caralludo. Non me pregunten por que me terei que quedar sen ver a Wagner e compañía, porque me poido poñer furioso. En descargo, o xoves irei ao Capitol para ver a Baby Woodrose, aos que non coñezo e seguro que detesto, polo puro pracer de facer o mal. Se alguén se anima á furia, que se apunte.

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1083016889308230942004-04-27T00:01:00.000+02:002004-04-27T00:05:42.873+02:00

Eles fan as mellores baladas. Mentres escribo isto aínda o estou vendo pola tele, e créanme: había moitas razóns para fuxir dos oitenta, como finalmente fixemos. Ao que me refiro é a un programa destes retrospectivos que de vez en cando emite a VH1. Preséntaos a rapaza de Sensación de Vivir, ou dalgunha serie desas que os pailáns do norte nos perdimos por non podermos recibir Tele 5, tu pantalla

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1082929169890662662004-04-25T23:39:00.000+02:002004-04-27T15:59:06.890+02:00

Bailando no bar de lesbianas. Non estivo mal o venres pola noite. Non é que desaparecesen de repente todas as zonas de sombra: chuzo outra vez de máis, a miña torpeza volve facerse patente e, o que é máis decepcionante, as patillas seguen sen medrarme. Pero saúdo a Jonathan Richman, así que todo se arregla. Aínda que só estamos en abril, xa poido dicir que este foi o mellor concerto que vin no

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1082551623662163312004-04-21T14:47:00.000+02:002004-04-21T14:52:21.500+02:00

Todas as que están. Foi unha empresa imposible. Un amigo pediume unha lista coas cinco mellores cancións do pop español que ao final acabei facendo isto que ven aquí abaixo, tan caprichoso como criticable. Onde está "Un día en Texas", ou "Veo visiones", ou "Vuelo 502", ou, xa postos, "El detonador EMX-3", "Va a estallar el obús", "Escuela de calor", "Viviendo en la era pop", "La noche de los

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1082328542832847792004-04-19T00:49:00.000+02:002004-04-19T00:54:45.170+02:00

Haberá voda. Nas boas series de televisión, tipo Ana y los siete, A nanny ou Ay, señor, señor, unha das subtramas adoita ser a da tensión sexual entre dous dos protagonistas. Normalmente, como o roce fai o afecto, o asunto acaba en voda. Pois ben, quizá inconscientemente A cociña de Jean-Sol Partre seguiu máis ou menos este patrón desde a súa apertura, así que xa vai sendo hora de

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1082256392275333142004-04-18T04:46:00.000+02:002004-04-18T21:24:01.466+02:00

Calar. Nun bar de DC, rodeado de patriotas e de upegallos, ocórreseme unha pregunta que non me atrevo a formular: será tan doado como parece conciliar a revolución coa cópula con caciquillos e beatos de misa diaria? Despois venme á cabeza unha maldade que vale por dúas: que Kortatu foron o grupo máis daniño da historia do rock español. Tampouco digo nada. De volta á casa escoito o himno que todos

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1082142832487089912004-04-16T21:13:00.000+02:002004-04-16T21:33:39.233+02:00

A vida real. Hai case un mes morreu en Londres John McGeoch, o guitarrista de Magazine e de Siouxsie and the Banshees. Levaba varias semanas pensando en escribir algo disto, pero non me decidin ata hoxe, mentres viña escoitando o Real Life de Magazine pola AP-9. McGeoch foi un dos responsables do peculiar son deste disco, gravándolle unha guitarra enterrada en capas e máis capas de efectos ata

quinnnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6215080.post-1082073881833914162004-04-16T02:04:00.000+02:002004-04-16T02:10:41.763+02:00

Borrico. Sospeito que esta vai ser unha fin de semana estraña. Comeza ben: acabo de volver coa lágrima colgando do ollo dun concerto de Josele Santiago, precioso, non o perdan. Mañá... ah, mañá todo cambiará. Hai moitas decisións que tomar. Algunhas son máis ou menos fáciles, outras máis complicadas, e algunhas sinxelamente imposibles. Os burros somos así. Borrico (Josele Santiago, 2004)

quinnnoreply@blogger.com