<$BlogRSDUrl$>

samedi, janvier 29, 2005

Jean-Sol dinamita o mundo. Unha explicación ás diferencias entre o ovo e a ameixa. O ovo, como dicía uns cantos posts máis atrás, é duro por fóra e pringoso por dentro; a ameixa, a das árbores, non a da ría de Arousa, é comestible por fóra, pero non hai quen lle meta o dente ao óso. Na transición entre unha cousa e a outra anda metido jean-sol, aka el chico del flanín. Entendido?

Lubrigante de rocha
(Rock Lobster, dos B-52's, 1979)

Estabamos nunha festa
O lóbulo da súa orella caeu nas profundidades
Alguén o alcanzou e agarrouno
Era un lubrigante de rocha

Estabamos na praia
Todos tiñamos toallas a xogo
Alguén foi debaixo do peirao
E alí viron unha pedra
Non era unha pedra
Era un lubrigante de rocha

Movéndose no océano
O tubo do aire rompeulle
Un problemón
Moitas burbullas
Estaba nun apuro
Papouno unha ameixa xigante

Abaixo, abaixo!

Debaixo das ondas
As sereas fan ondas
Fan ondas para os sereos
Fan ondas para os forofos do mar
Cabalos de mar navegando
Golfiños urrando

Salmonetes chiscando
Ameixas dando palmas
Músculos flexionándose
Aletas movéndose

Abaixo, abaixo!!!

Bailemos rock!

Mozos en biquini
Rapazas en táboas de surf
Todo o mundo baila rock
Todo o mundo se retorce
Dando voltas arredor da fogueira
Pasándoo ben
Cocendo patacas
Cocéndose ao sol

Pon o protector do fuciño
Pon o salvavidas
Pásame o bronceador

Aquí vén unha faneca
Aquí vén unha raia
Xa pasou unha medusa
Aí vai un peixe can
Persígueo un peixe gato
Xa voou un paporrubo de mar
Ten coidado con esa piraña
Aí vai un narval
Aí vén unha balea en biquini!



Polemizando, o mellor grupo que saiu de Athens, Georgia. Que non?




Jean-Sol á conquista do mundo. Antes víao pola televisión, e púñame un mal corpo terrible: todo o mundo falando das súas intimidades, todos repasando o seu carrusel de traballos, de parellas, de vestidos, de peiteados, de viaxes, de familiares, de festas, de logros, de obras, de títulos, todos opinando disto, ou daquilo, ou do de máis alá, proclamando ao mundo os seus segredos de entreperna ou os seus achádegos mentais. O ourizo carca que hai en min dicía: joder, isto é pura pornografía, déixeme en paz, jefe, que abondo teño co meu. Pero resulta que agora que decidín sacar a cabeza do tobo atópome con que o asunto está máis estendido do que cría, e que o raro, o polbo no garaxe, o tipo estraño no medio da festa, o cangrexo debaixo da pedra vou resultar ser eu. E o peor de todo é que é así: tragalo todo, atraparse, dedicarse compulsivamente ao autochequeo acaba por doer a cristo. Así que o vou intentar. Pero non me pidan milagros.

Canción #1
(Song #1, de Fugazi, 1989)

A canción número un non é unha canción de "fódete"
Gardarei ese pensamento para máis tarde
Queres saber se algo vai mal?

Non é nada

Todo o mundo fala da escena da súa cidade
E fere os sentimentos da xente nas súas revistas
Queres saber que significa todo iso?

Non é nada

Pelexándote por un peiteado?
Entón deixa que che medre o pelo
Chorando pola música?
Non creo que che interese en realidade
Buscando unha resposta?
Pódela atopar en calquera lado

Non é nada

A vida é o que ti queiras que sexa
Así que non te enredes tentando ser libre
E non te preocupes polo que o resto da xente vexa

Non é nada




Jean-Sol contra o mundo. Estou seguindo con moita atención o debate sobre o que votar no referéndum da Constitución Europea no único sitio no que realmente se fala con cabesiña del. E estou de acordo, máis que nada, coas últimas razóns que se dan para votar non. Estame saturando o ton de bon rollo que se instalou na sociedade desde hai algo menos dun ano: o Telediario antes cabreábame, e agora dáme ganas de potear de tanta glucosa que exuda; ultimamente estou pensando se non me porei a ver dunha vez Crónicas Marcianas só para rebelarme contra o soniquete facineroso sociata babioso que destilan programas coma o de Wyoming ou o novo e tan patético coma o anterior CQC (por dios, "las armas de destrucción masiva", Sabina e o sexo de pago, a democracia, Imanol Arias, Urdaci que malo es...). E agora o do refresco proeuropeo. Non sei, rebélame que se me tome por gilipollas pola simple razón de que nacín non hai tanto tempo. Gustaríame que fosen tan enrollados cando vou cada mes de abril facer a declaración da renda a Salgueiriños, a darlles os cuartos que logo gastan alegremente en memeces como contratar a Cruyff, a Gabilondo ou ao publicitario -estouno imaxinando, puestísimo e dándose bicos polo xenial que se sente- que pariu o da bebida enerxética esta. Así que se pensan que chupo o dedo, saberán o que votei vendo a baballa que quedou na urna despois de que eu metese nela a papeleta do non. A la mierda, como dicía o outro.

Non!
(No!, dos Rezillos, 1978)

Mamaíña, mamaíña, poido agabear por todas as árbores do parque?
Mamá, mamá, poido quedarme fóra ata que escureza?
Mamá, mamá, non me sobreprotexas máis,
só quero pasalo algo ben esta noite.

Pero poido escoitarte dicir...
Non! Porque non son vello abondo.
Non! Porque xa mo dixeches moitas veces.
Non! Porque debería escoitar a papá.

Que é o que vai mal cos rapaces do lado equivocado da cidade?
Son os meus amigos, porque sempre queren que estea con eles.
Hei, mai, non os despreces máis.
Imos pasalo ben cando o sol se poña.

Pero poido escoitarte dicir...
Non! Porque non son vello abondo.
Non! Porque xa mo dixeches moitas veces.
Non! Porque debería escoitar a papá.

Hei, nena, podemos ir dar unha volta polo parque?
Hei, nena, podemos quedar fóra ata que escureza?
Hei, nena, se me respondes con ganas agora,
entón poderiámolo pasar algo ben esta noite.

Pero poido escoitarte dicir...
Non! Porque non son vella abondo.
Non! Porque xa mo dixeron moitas veces.
Non! Porque debería escoitar a papá.

Pero poido escoitarte dicir...
Non! Porque non son vella abondo.
Non! Porque xa mo dixeron moitas veces.
Non! Porque debería escoitar a mamá.



Aínda que, ben pensado, Edimburgo tamén é Europa, non?




mardi, janvier 25, 2005

Máis alá! Amence, e poido ver o sol a través dos vidros da cociña. Sinto como ese pequeno chorbete amargado e rancoroso, medoñento e retorcido que levo dentro vai encollendo cada vez máis. Mentres me faigo o café convénzome de que aí fóra debe haber un mundo bastante máis sinxelo do que creo, onde A poida ser A e B simplemente B, onde haxa sitio para aparcar e cancións sobre un verán sen final, onde eu poida deixar de ser un ovo, casca dura e interior pringoso, para converterme en ameixa. Vostedes fanme abrir as contras para que corra o aire, por contaminado que este estea; vostedes danme ganas ata de limpar o coche por dentro; vostedes inxéctanme as forzas necesarias para ser un homen; vostedes son incribles. Así que apago o primeiro pitillo da mañá, poño o pucho, agarro a porta e vou e saio.

Loucura
(Madness, de Cecil Campbell / Madness, 1979)

Loucura, loucura, eles chámanlle loucura
Loucura, loucura, eles chámanlle loucura
É sinxelo ver
Que iso é o que pensan de min
Loucura, loucura, eu chámolle alegría, ha ha.

Loucura, loucura, eles chámanlle loucura
Loucura, loucura, eles chámanlle loucura
Estou a punto de explicarvos
Que alguén está perdendo a cabeza
Hei, loucura, loucura, eu chámolle alegría.

Ministros da propaganda
Ministros da propaganda
Teño unha débeda enorme
E vou pasarvos por encima
Porque...

Loucura, loucura, eles chámanlle loucura
Pois se isto é loucura
Entón sei que estou cheo de alegría
Vai ser máis violento
Vai ser máis duro, padada, padada...
E non vou ser eu o que sufra
Oh, non, non vou ser eu o que sufra
Vas ser ti o que sufra, si, ti!



Coma Manuel Antonio, one step beyond!




lundi, janvier 17, 2005

Cun par. É unha toleada: levo trece meses evitando este momento, porque remexer na miseria deste precioso país de merda ás veces fáiseme duro de máis. De feito, creo que no track list da Cociña non hai nin un só tema deste tipo. Pero alguén tiña que facelo. Aqui van as cinco mellores cancións do pop galego, por orde e polo menos para servidor. Tres están entre as miñas favoritas de todos os tempos e de todos os lugares. Vostedes decidirán cales. Ah! E espero listas alternativas, que ultimamente están pasando de min que dá gusto...

1. Non chas quero, dos Diplomáticos de Monte Alto. A canción pecha o primeiro disco dos Diplomáticos, todo un monumento de acordeóns en chamas, baixos desbocados e velocidade sen control. Moitos falan fatal de Xurxo Souto, e din que é repetitivo, que a música do seu grupo só valía para as verbenas, que o seu protagonismo nos noventa foi excesivo. Para min, ademais dun gran tipo e un gran escritor, a súa importancia para o pop galego só é comparable á de Antón Reixa. Se os bos grupos son os que conseguen crear arredor de si unha (a ver como o digo) especie de imaxinario, unha estética definida que vai máis alá da música, os Diplo son insuperables. Recórdonos ao meu primo e máis a min facendo o mono debaixo dunha palleira mentres no radiocasé do Simca 1.200 do meu tío soaba Non chas quero, el pegándolle leñazos a un cepo e a uns tambores de Colón e eu rascando nunha guitarra feita con sobras de friso de plástico, orgullosos de ser protopunks sen sabelo e, ao tempo, uns gañáns co corazón do tamaño da lúa. Cantar cousas como "este jicho non é parvo, non o ligan por aí, entrena toda a semana coas promesas do Fabril" e parecer radicalmente moderno, e darlle a volta con elas a mil anos de tradición paralizante valéndose da música dos Pogues é algo grande, moi moi grande. Para min, o que máis.

2. Galicia caníbal, dos Resentidos. Con eles complétanse as únicas dúas patas reais que ten o banco do pop galego. O "fai un sol de carallo" foi o único hit que este país puido meter polas orellas ao resto do estado. Os Resentidos daquela época xa non eran a especie de Pop Group con poeta ao frente de Vigo capital Lisboa, pero este foi o seu momento cenital. Iso si, a partir deles iniciouse iso que algún amigo define como "exceso de texto" que domina a música neste país. A Reixa tamén o odian por aí que é un caso. Será a xenética do noroeste. A min nunca me fixo nada, que queren que lles diga.

3. A señora das caixas, de Fame Neghra. Hehehe, supoño que queda fatal poñer esta aquí, pero rebátanmo con argumentos. Se é que a escoitaron, banda de putos haragáns.

4. Corpiño xeitoso, de Andrés do Barro. Un baixo funk fóra de si, unha letra de parvulario, uns pronomes ciscados encima das frases da canción coma se fosen os dados do parchís... O noso Sly Stone, un (outro) de Ferrol, en plena forma.

5. Terra chá, de Radio Océano. Voulle roubar a frase a Xavier Valiño: "Canciones que mezclaban los pantalones de cuero con Álvaro Cunqueiro y los versos de Lois Pereiro con la electricidad". Ala!

Non chas quero
(Os Diplomáticos de Monte Alto, 1991)

Non chas quero, non chas quero
Rabizas do teu nabal
Non chas quero, non chas quero
Que me poden facer mal

Lume, guíndame lume
Dáme lume de honor
O que torna do frío
Tamén torna da calor
E non tires os callos
Que che teñen bon avío
Gárdaos no frigorífico
Son o mesmo nutritivos

E logo non es ti Constante Permui
Si, miña señora, o mesmo que viste e calza
E se entrando en confianza somos os dous da mesma casta
Dos que non lle teñen duda ás altas temperaturas

A modiño, galeguiño
E marcando as distancias xa sei
Que es frigorista e tes
Un alternador pra cando sobe a tensión e
Hai moita quentura
Pois ponlle o termómetro
A ver que marca a agulla

Termómetro non cho quero que
Polo latexo penso que
Han de ser cincuenta e tres
Que xa me estarrece o corpo
Da cabeza aos pés

Deben ser cincuenta e tres
(este tío estache ben)
Deben ser cincuenta e tres
(este tío estache ben)
Que se precisas refrixeración
(ao mellor) (alá vou!)

Ai, pequena, se se venden as fanecas...

Non chas quero, non chas quero
Rabizas do teu nabal
Non chas quero, non chas quero
Que me poden facer mal

Non te me achegues máis que seica cheiras mal (pode ser)
Non ... compostura ... todas esas dudas
Desque ficas na Coruña
Méteste... dun trunfo
Aínda cambio os gallumbos
Unha vez á semana

(Vai de aí) Pero o conto non foi ben
(Vai de aí) Que eran graos farenheit
(Vai de aí) Pero o conto acabou mal
(Vai de aí) Que eran graos farenhait
Para vir a xunta min
Vai lavar a cara, vai lavar a cara
vai lavar a cara galopín.

Mira ti onde saíu a copla
Doutro mariñeiro que non lavaba a potra
Aínda que así e todo haiche boa reviravolta
E o que terá que ver a cara coa pouta

Namentras meditaba escapáronme os amores
Que moito roncheaba coa teima dos olores
E desde aquela data contratouse no marraxo
E o primeiro de todo ... do pelexo
E cando cheira a podre
Paisana non me chores pero...

Non chas quero, non chas quero
Rabizas do teu nabal
Non chas quero, non chas quero
Que me poden facer mal

Non chas quero, non chas quero
Non chas quero, non chas quero

Como sei que che gusta o arroz con leite
Como sei que che gusta convidareite
Como sei que che gusta o arroz con leite
Como sei que che gusta convidareite

(La, la, la...)



Os Diplomáticos de Monte Alto, formación clásica. Naturalmente, a letra saqueina eu escoitando o chorro verbal de Xurxo... Se alguén ma pode completar e corrixir, agradecereillo para sempre.



mercredi, janvier 12, 2005

It's a wonderful life (sometimes). Vouno facer. Vou centrarme, vou poñer todas as miñas enerxías a traballar no tema e vouno conseguir. Vou deixar na estantería a miña colección de fracasos, vou esquecerme da xente que terei enfrente, vou vestirme cun abrigo ben quente de ruído, vou comprar gafas de cabalo, vou asomar o fuciño ao abismo e vou sentir o vento e non me van tremer as pernas, vou convencerme, vou buscar un só aplauso e será o meu, vou parar de vivir de costas a min, vou tatuarme o meu nome no peito, jean-sol, en letras ben grandes. Vou quererme.

Mi habitación
(La Habitación Roja, 1998)

Parecía tan fácil y todo lo que hacía era encerrarme
en mi pequeño mundo tan lejos del tuyo,
no era mi intención, tenías razón, no había otra opción.

Era tan necesario tenerte a mi lado para no derrumbarme,
para evitar herirte, para evitar hundirme,
poder desahogarme y dejar de mentirme y al fin decidirme.

Y ahora en la habitación todo tiene otro color,
es tan diferente, me tatuaré tu nombre en la piel
así que no se te ocurra desaparecer.

Cómo cambian las cosas, cómo ha cambiado todo,
cómo se abren mis ojos, buscando tu mirada, tu expresión, tu llamada,
lo hice cada noche pero no contestabas creí que abandonabas.

Ahora te tengo a mi lado, haremos todo aquello que habíamos planeado,
recuperando el tiempo que dejamos a un lado,
no quiero lamentarlo sólo recuperarlo, nunca más separarnos.

Y ahora en la habitación todo tiene otro color,
es tan diferente, me tatuaré tu nombre en la piel
así que no se te ocurra desaparecer.

Y ahora en la habitación todo tiene otro color,
es tan diferente, me tatuaré tu nombre en la piel
así que no se te ocurra desaparecer,
paradigmática acción, quizás decisión,
habló de amor el verdugo que aireó tu pasión.




mardi, janvier 11, 2005

¿Por que non? Hoxe decidino mentres conducía por Vea adiante, detrás dun camión de gaseosas Xiada e escoitando un disco que me gravou hai un tempo o colega Xesús Fraga. Teño que marchar agora, antes de que o mundo se veña definitivamente abaixo.

O tempo do Armageddon
(Armageddon time, Willie Williams)

Moita xente non vai cear esta noite
Moita xente vai sufrir esta noite
Porque a batalla cada vez está máis quente
Nesta Creación... é o Armageddon

Moita xente non vai ter xustiza esta noite
E moita xente vai ter que erguerse e loitar
Así que acórdate de rezarlle a Xeová
E el guiarate nesta Creación

É o tempo do Armageddon

Moita xente vai ter que que correr e esconderse esta noite
Dixen que moitos van ter que que correr e esconderse esta noite
Porque se é cousa cousa túa tes que ter a túa parte
Nesta Creación, é o Armageddon

Moita xente non vai cear esta noite
Moitos non van ter xustiza esta noite
Así que acórdate de rezarlle a Xeová
E el guiarate neste Armageddon



Se sale. España.

Cara al culo
(La Polla Records, 1985)

Todos los fascistas viven
Cara al culo
Por eso no ven más alla de su nariz
Cara al culo
Ya que sois tan religiosos
Cara al culo
¿Por que no les dais la paliza a Dios?
Cara al culo

Fraga muérete
Cara al culo, cara al culo
Reagan muérete
Cara al culo, cara al culo
Wojtila muérete
Cara al culo, cara al culo
Muñecos de feria
Cara al culo, cara de culo

La madre Teresa no nos interesa
La tradición es una maldición
Las jerarquias son una tontería
Un patriota, un idiota



Oñati power





mardi, janvier 04, 2005

Aquí hay tomate (californiano). Despois de interrupcións, apagóns, indixestións, cabreos, visitas, cenorras, vomitonas e intoxicacións varias, estou a punto de acabar Bendita locura. La tormentosa epopeya de Brian Wilson y los Beach Boys, de José Ángel González Balsa, un tipo do que non teño máis información que a duns cursos de xornalismo que se dan na Universidade de Cantabria, ou algo así. O libro, iso si, é de sete estalos: conta como uns nenos máis ou menos pijos dun suburbio acomodado de Los Angeles se converten en megaestrelas do pop a base de vampirizar o talento do máis feble deles, Brian Wilson, xordo dun oído despois de recibir unha ostia do seu pai, posuído por un talento perigosamente desbordado, e como o éxito e os cartos lles fan a todos derrapar, con Brian á cabeza. Hai capítulos dignos de antoloxía, nos que convén facer un croquis coma o que vou tentar ensaiar aqui: Dennis Wilson, o batería rebelde, coñece a un tipo no xardín da súa mansión, un paisano medio alucinado que o conquista a base de falar barato e de orxías que organiza coa súa corte de seguidoras, polas que pasan os demais Beach Boys e outros personaxes coma Neil Young. O nacho é Charles Manson, que logo gravará algunhas cancións no estudio de Brian -este, en todo caso, estaba moi ocupado por entón delirando, meténdose tiros e comendo xelados de a quilo-, e ao que os Beach Boys roubarán máis tarde a canción Cease to exist para o LP 20/20; como se sabe, Manson acabará matando á muller preñada de Roman Polanski e a outras cinco persoas na mansión anxelina deste director de cine, unha casa que antes pertencera a Terry Melcher, medio mánager dos Beach Boys e fillo de Doris Day, amigo de farra do Kaufman aquel que lles contara eu que roubara o cadáver de Gram Parsons para queimalo no deserto de California, toma reviravolta. Como saberán, Polanski traballara no seu día con Mia Farrow, quen, xunto coa sua irmá, a Dear Prudence da canción de Lennon, acompañou a outro charlatán, o Maharishi Maesh Yogui, cando este levou á India aos Beatles, os Stones e a Mike Love, o pesetero vocalista dos Beach Boys. Cando Manson e a Familia cometen o asasinato múltiple, Polanski non está na casa: anda montando Rosemary's Baby, a película na que Mia Farrow ten un fillo co demo mentres vive con John Cassavettes no edificio Dakota da rúa 72 de Nova York. Doce anos despois será asasinado alí John Lennon, competidor intelectual de Brian Wilson nos sesenta e coautor de Helter Skelter, a canción na que Manson escoita unha mensaxe oculta dirixida a el sobre unha revolta na que os negros exterminarán aos brancos da Terra.

En fin, que un prézase de non ver o Tomate e, ao final, non che hai tanta diferenza.

Simplemente non estou feito para estes tempos
(I Just Wasn't Made For These Times Lyrics, The Beach Boys, 1966)

Sigo buscando un sitio no que encaixar,
no que poida expresarme libremente.
Intentei de verdade atopar xente
á que non vaia deixar atrás.

Din que teño talento para conseguilo,
pero non me está funcionando,
e oxalá o fixese.

Cada vez que as cousas empezan a pasar outra vez
penso que teño algo bo para min en marcha,
pero estropéase.

Por veces síntome moi triste.
Non poido atopar nada no que poñer o corazón e a alma.
Supoño que simplemente non estou feito para estes tempos.

Sempre que me entra a inspiración
para cambiar as cousas que teño arredor
ninguén quere axudarme a encontrar os sitios
onde as cousas novas podan atoparse.

Onde poido ir se os que son meus amigos cando o tempo é bo se largan?
De que vai todo isto?

Cada vez que as cousas empezan a pasar outra vez
penso que teño algo bo para min en marcha,
pero estropéase.

Por veces síntome moi triste.
Non poido atopar nada no que poñer o corazón e a alma.
Supoño que simplemente non estou feito para estes tempos.



Unha demostración palmaria de que o derrape foi en serio. Trata de arrancarlo, Brian, por Dios, trata de arrancarlo...




This page is powered by Blogger. Isn't yours?