<$BlogRSDUrl$>

samedi, novembre 27, 2004

It's gonna be alright. Javi, todo vai saír ben. Resiste, aínda que sei que non é necesario que eu che diga nada. Cando te vexo, vexo todo o que non teño, todo o que non vou ter, todo o que non sei sequera se quero ter: un traballo produtivo e real, unha nómina ben provista, unha vida feliz e legañosa nunha microvila da ultraperiferia, horribles traxes reflectantes de tres pezas e de deseño galego, compromiso, percebadas e tartas de canela, un plan familiar de Vodafone, unha casa de pedra na que te adoran, un trazado definitvo, dos cojones y un palito. Tu eras o bóutaro, o malfalado, o enredante de aldea espabilado e xenial ao que eu me quería parecer; eu aprendía rápido a dicir "non sei", "quizá" e "perdón", e a convencerme de que precisamente por iso estaba un banzo por encima. Mira onde nos levou o tempo: tu gardas a bandeira dos Queen que che comprei en Portugal nun armario -sempre che envexei esa capacidade para disfrutar sen poñer notas nin pensar como lle quedará tal música ao teu peiteado-, e eu sigo buscando respostas en estribillos estúpidos. Non te preocupes; dentro de nada vereite paseándoas ás dúas por algunha praia do Cantábrico. Sen forte e ánimo.

Corto
(Pescado Rabioso)

En el agua del estanque
Flotan restos de una cuna
Ya la bomba ya estalló
La guerra del final
Aquí

Por entre los edificios
Andan mil tormentos sueltos
Hoy la luna prosiguió
Temblando por quedar
Así




vendredi, novembre 26, 2004

Xa cho dicía eu. Conduzo coa calefacción posta e o Bipartite de Aina na tocata -alguén debería metelos na cadea por esa preciosidade de arranque-. Relámbome pensando no mes que me espera: desde mañá e ata o Nadal, jean-sol partre pensa dedicarse unicamente á manipulación xenital, á cocción de guisos -light, naturalmente- e a sacarlle a carbonilla a unha rubia que un día destes chegará á casa. Seguimos en contacto.

Presbicia
(Presbyopia, de Aina, 2001)

As palabras debuxan ondas no aire.
Falar é barato, pero vaia un prezo
tiveches que pagar por un bico.
Era un investimento para un crime?

Todo mundo dixo: "xa cho dicía eu".
Tu non? Pregúntaste por que.
O amor pode ser cego,
pero nunca unha mentira tan gorda.

Presbicia: iso é o que teñen os teus amigos

Escribiches o seu nome en cervexa
e bebiches ata o vaso.
Os seus ollos están cansos de ver nada,
empañados de imaxinar demasiado.

Presbicia: iso é o que teñen os teus amigos.
A enfermidade de ver de lonxe.



Outros aos que chego bastante tarde...



Salvado, casa. Onte fun á inauguración da exposición de C., coñecín a Willy e conseguín que Pavochungo, o home mellor vestido do planeta, non derrubase ningunha parte da instalación, o que non é pouco, créanme. Non sei se o entendín todo ben, ou se o que me pasa é que a miña asocialidade e a miña tendencia última a meterme debaixo das sabas porque se está de marabilla mentres pasa todo isto tan complicado me fan ver as cousas á miña maneira, pero déronme ganas de parapetarme entre as caixas de cartón das que están feitas as obras e facerme forte entre elas. El Refugio gustoume moito e pareceume moi... visceral??? Grazas, C.

Rifle de repetición
(Surfin' Bichos)

El espejo de tu casa era tan cruel,
te enseñó como tu alma se descerrajaba
por un disparo de precisión,
por un anuncio de televisión.
Los escombros de tu casa te hicieron ver
que se fue desmoronando sin darte cuenta
por un ataque a traición
a los resortes de tu corazón.

Yo lo vi, yo lo vi: era un rifle de repetición.
Yo lo ví, yo lo ví; bien guardado en su estuche
del color del vino y de el color de esta canción,
del color de la sangre y de el color de esta canción.

Esta cama es nuestra nave por cielo y por mar,
entre sabanas de besos nos esconderemos
del arcángel exterminador,
de su rifle de repetición.

Yo lo vi, yo lo vi: me da igual si os lo creéis o no
Yo lo vi, yo lo vi...




mardi, novembre 23, 2004

Antisocial. Servidor pasa tanto tempo escribindo sobre regates alleos que ao final acabou por afeccionarse a facer os propios. Cóntolles o penúltimo, se lles parece ben. Pasei a fin de semana en Catalunya, por asuntos de traballo. Por certo, na rúa Tallers de Barcelona, despois de comer con Slayer, namoreime dunha morena, logo decepcioneime e finalmente decidín que qué diablos, es una locura pero alguien tenía que hacerlo. Ao que ía. O domingo fun comer ao porto deportivo de Tarragona, pijo que é un, e xusto cando estaba mirando a carta dun restaurante, relambéndome só de pensar o ben que o iamos pasar a miña biografía de Brian Wilson e máis eu, emerxeu do local un dos meus compañeiros de profesión. "Hei, jean-sol, estamos todos comendo uns arroces aquí dentro!", dixo. Entroume un suor frío, e empecei a pensar que, se non estaba áxil, podía pasarme dúas horas falado do Tema, de como o Tema podería mellorar, do cabróns que son os tipos que manexan o Tema, daquela vez que a tribu enteira -case enteira, eu, naturalmente, non estaba- foi de putas a conta do Tema, de canto tempo levaba cada un enganchado ao Tema, de se o Tema de aquí é igual que o Tema de alá ou distinto a o Tema de aqueloutro lado. Din grazas ao meu entrenamento mental en escaqueos variados cando me escoitei dicindo: "Dios, oxalá puidese [cando quero son moi películas], pero teño que volver ao hotel correndo. Non me funciona o RAS fixo e deixei cargando o móbil para ver se dou enviado con el. Creo que vou buscar un sitio para comer a toda ostia". Notei unha mirada que me atravesaba, despedinme e, chachán, metinme no restaurante do lado. Que pasa se prefiro estar só?

Blues jam
(Rollins band, 1992)

Sempre andan metendo o fuciño
Sempre queren saber por que
E despois tiran por ti
E despois queres morrer

Arderás por dentro
E despois porase encima de ti
E non che deixará marchar
Creme cando che digo
A vida non che vai romper o corazón
Machacaracho

Nunca te sentiches tan ben
Nunca te sentiches tan feliz
E entón abres o teu corazón de par en par
E dis, veña, entrade
E entón é cando paras de respirar, meu
E o sangue nunca deixará de correr

Aplastacorazóns
Coitelos na túa cabeza



Henry Rollins, ou de como un xeladeiro de Georgetown se convertiu no máis cachas do spoken word.



lundi, novembre 15, 2004

Mentres, en Bethesda... Non teño a menor idea do número de habitantes que ten Bethesda, o lugar no que vivo desde hai aproximadamente un mes. En Bethesda hai un parque que corre xunto a un río; a estrada que vai a DC interrómpeo pola metade, así que se quero ir botar flemas vestido de futbolista teño que cruzar a avenida principal, pasando por encima dunha ponte. En Bethesda todo é provisional, pero hai catro bancos, unha pizzería, tres pubs, un restaurante italiano, un coren grill, dúas dúcias de inmobiliarias, un grupo construtor peor que o Gran Hermano de Orwell, unha piscina, un alcalde enrollado, unha microbiblioteca, delincuencia nocturna controlada, unha farola de formigón que pasa por ser o monumento máis antigo da poboación, tipos coas costas combadas polo peso da súa hipoteca, unha tenda da Telefónica e varias de roupa, unha xeladería vacía, oito semáforos e unha rotonda, un supermercado enorme e varios máis pequenos, nenos, cans da talla S, funcionarios con impermeable verde e gorro de plástico, anuncios de alugueres, garaxes impracticables, inundacións, unha fonte triangular espantosa, un videoclube dos de caixa automática, unha sala de xogos, dous cambios de rasante. En Bethesda non hai cine, nin teatro, nin estanco, nin marcha nocturna, nin tertulias nos cafés, nin miradas nos ascensores, nin reunións de actores, nin manifestacións, nin vendedores de perico á vista, nin conspiracións soterradas, nin metro, nin punks, nin máis bus que o de Calo, nin máis cor que o gris. En Bethesda hai dous ou tres atascos terroríficos ao día, pero eu véxoos sentado no portal, fumando, ou simplemente viaxo á contra. Bethesda é perfecta.

Viaje de redención
(Surfin' Bichos, 1992)

Cae la noche
con su manto gris...

Mira esa fila de antorchas que van
una tras otra en viaje lunar;
la familia Lagarto peregrina ya
hacia la meca sideral.

Corriente de insectos
hacia la luz...

Esta es la vía de la perfección
que les pondrá más cerca de Dios.
Ninguno sabe bien dónde va,
ninguno sabe si es mejor
pero es su viaje de redención,
éste es su viaje de redención.

Sus alas se queman
con el sol...

Ya está tranquilo el corazón,
vive la calma de la destrucción.
Ninguno sabe bien dónde va,
ninguno sabe si es mejor,
éste es su viaje de redención.




samedi, novembre 13, 2004

Nena, poido levarte á casa? Onte esperrecheime de risa ao verme chamando ao programa de música da Radio Galega para conseguir entradas para o concerto que dá Eric Burdon o xoves que vén nalgún sitio da Coruña que aínda non comprobei. Fixen o pallaso un par de minutos falando co locutor, tentando ser algo gracioso e, á vez, esquecer a inquietude que me producen os concertos de vellas glorias do rocanrol, aos que, por outra parte, sempre acabo indo. Quero dicir que en moi pouco tempo un pode ofenderse ata pensar no asasinato nun concerto dos Buzzcocks -sinto insistir, pero foi o peor que me pasou na vida, maría-, flipar coa enerxía xuvenil duns Remains sesentóns, escachar de risa vendo a Brian Ferry esconder con maquillaxe as bolsas dos ollos e mais o alento fétido, cagarse na mai que botou ao mundo a Mitch Ryder, escoitar como lle medra a un o flequillo nun directo dos Salvajes, chorar porque nunca máis volverá ver os Ramones ou agradecer a deus que lle ese a un a cordura suficiente como para non ir ver a Van Morrison, ese cardo borriquero.

En fin, que alá estarei, aforrando vinte euros e cunha atitude máis forense que outra cousa, porque, por outra parte, tampouco son eu moi Animals. E porque un é postureta ata a morte.



Vale. Miren a foto dos New Animals detidamente e díganme se non teño razón ao estar acojonado.


lundi, novembre 08, 2004

Rendición con condicións. Estamos en todas. É fácil coñecernos: verannos no centro da platea, nin moi cerca do escenario nin moi lonxe da barra, vestidos coas nosas americanas cinxidas, os nosos allstars roñosos e os nosos flequillos peinados para adiante, porque os anos non perdoan. Non esperen que entremos no partido ata o segundo tempo: antes de pórnos a menear a cabeza temos que comprobar que todo está no seu lugar, que o material é das marcas adecuadas, que a ningún dos paspáns do grupo se lle ocurriu levar un ampli de transistores, que o batería non vai vestido coma un gañán nin lle dá por facer a esfinxe, que o guitarrista non é o clásico pajillero do mastro, que ese órgano vai encartado con contención nas cancións, e, sobre todo, que os tipos non están intimidados pola nosa mirada escrutadora. Só despois, quizá, se todo vai ben e se hai sorte, se nos detectará un xesto de aprobación, incluso certo movemento no pé dereito. Máis tarde faremos comparacións enxeñosas -«joder, como se parecen estes tipos aos (inclúase aquí o nome dalgún grupo escurísimo, incluso inventado)»- e, só para os tipos con sorte, ergueremos a man para facer o xesto dos cornos. E se a cousa se desmadra, síntanse privilexiados de vernos asaltar a caixa das cervexas, de presenciar como perdemos os papeis e a dignidade arrastrándonos ante o palco e levantando en peso ao baixista, que xa é un dos nosos. Hai quen di que o noso é pura postura, pero nós somos así. E así eu son feliz.

Punks a tempo parcial
(Part time punks, dos Television Personalities, 1978)

Baixando por Kings Road
Vexo moitas caras
Veñen de moitos sitos
Baixan pasar o día

Camiñan xuntos
E intentan estar á moda
Creo que é unha pena
Que todos parezan iguais

Aquí veñen
La la la la laaa la
La la la la laaa la
Os punks a tempo parcial

Despois van a Rough Trade
Comprar a Siouxsie & the Banshees
Escoitáronllo pinchar a John Peel
Xusto a outra noite

Gustaríalles comprar o single de O Level
Ou o "Read About Seymour"
Pero non están prensados en vermello
Así que levan o dos Lurkers no seu lugar

Aquí veñen
La la la la laaa la
La la la la laaa la
Os punks a tempo parcial

Poñen os seus discos a todo volume
Bailan pogo no dormitorio
Enfrente do espello
Pero só cando a súa mai saiu

Pagan cinco peniques nos buses
E nunca usan pasta de dentes
Pero teñen dúas libras cincuenta
Para ir ver os Clash esta noite

Aquí veñen
La la la la laaa la
La la la la laaa la
Os punks a tempo parcial

Os punks a tempo parcial





mercredi, novembre 03, 2004

Kill everyone now. Así que entón non eramos os galegos os únicos entregados á peorcracia... Cando escribo isto parece que Bush gañou a Kerry nas eleccións dos Estados Unidos, e que moitas persoas, sobre todo a este lado do Atlántico, se senten -nos sentimos- bastante decepcionadas cos habitantes do país que popularizou, entre outras cousas, o rocanrol, os coches baratos, os pitillos rubios e as pelis de zombis. Non sei como dicir isto sen parecer un asqueroso pedante, pero creo que os que nos dedicamos a perder o tempo lendo libros, ou vendo películas, ou escoitando cancións con pretensións non podemos entender como se pode escoller para gobernar o mundo a un cazurro fascista tan descarado coma Doblebé. Custa comprender como hai tanta xente á que lle importa unha merda o que opinen tipos coma Auster, Michael Stipe ou Woody Allen, que teñen sobre nós un ascendente por veces esaxerado. E sen embargo -jódanse, güeis- é así, aos dous lados do océano: igual que rimos de que os americanos non sexan capaces de saber situar no mapa calquera país europeo, o mesmo podemos facer, por exemplo, escoitando ao meu compañeiro de pupitre, que, pese a pertencer á egocéntrica e sobreestimada profesión de xornalista, fala de "Buch" (sic.) e, naturalmente, non ten nin puta idea de quen era o que se enfrontaba a el, se é que algunha vez se deu de conta de que había tales eleccións entre xornada e xornada de Champions. A veces dáme a impresión de que vivimos nunha burbulla, de que acabamos sendo un pouco yolandas castaño, atopándonos pola rúa só a reporteiros, escritores, profesores universitarios, deseñadores, e esquecemos que tamén existen taxistas, proxenetas, guardias civiles, pequenocomerciantes, funcionarios xubilados, apoderados de prazas de touros e ata (glubs) comerciais da Voz de Galicia, aos que coñecemos máis polas novelas que por outra cousa, e que, para esa xente, a vida vai por un carril totalmente distinto ao noso. Cal é o correcto non llo vai dicir servidor, como é natural. En fin, que nos la pique un pollo.

Alegre reunión
(Joyful reunion, Nomeansno)

Eu non compro as túas explicacións
As túas aspiracións curtas de vista
Deixa de queixarte, non me importa
(Díxenche como tiña que ser)

Fodereite
Se tentas foderme
(Así que nin o intentes)

Mira esta cara, son o que ti amas
A luz branca da verdade que vén do ceo
Un anxo de merda, cabrón

Non é un camiño á ruína
Nin unha solución final
Só a gran execución
Da nosa alegre reunión

Espremeches o mundo na palma da man
Pero cando quedou feito pedazos
Importouche un carallo?
(Por que ía importarche?)

Non te faigas o tonto e non preguntes por que
Cun pestenexo meu estás tronzado e seco
E colgado, ha ha, adeus!

Estaba aquí, onde foi?
Non sei, non sei
Nada, nunca máis

Nesta bóla de confusión
A través destes xiros dolorosos
Non hai unha solución tan clara
Só unha alegre reunión

De que tentas escapar?
O teu nome chámame
O teu espello é a miña porta
(Aplástote, mentres miras a través do vidro, cabrón)

Son o teu odiado inimigo
O amigo que che fai empezar outra vez
Xusto cando pensabas que chegaras ao final

Pégame forte, déixame de lado
Erguerme de novo é a miña arte especial
Non podes matarme!

Con todas as cousas que me reducen
Axítame, fréame, mutílame, móeme contra o piso
Medrarei outra vez coa primeira chuvia, exactamente igual

Arrasaremos coas institucións
Faremos novas resolucións
Reformaremos a constitución
Para esta alegre reunión



Nomeansno: The real world speaks




This page is powered by Blogger. Isn't yours?