<$BlogRSDUrl$>

jeudi, septembre 30, 2004

Flores na chuvia. Por certo, hai algo menos dun mes morreu Carl Wayne, o cantante dos fantásticos The Move. Acabarei por dalle a razón a Cesare...

Poido escoitar a herba medrar
(I can hear the grass grow, de The Move, 1967)

Mira á xente camiñando en liña
Mirándome furtivamente
Non poden imaxinar que as súas mentes
Están pensando o mesmo que a miña

Poido escoitar a herba medrar
Poido escoitar a herba medrar
Vexo arcos da vella pola tarde

A miña cabeza séntese atraída
Por unha onda magnética de son
Con riadas de círculos de cores
Dando voltas por aí

Poido escoitar a herba medrar
Poido escoitar a herba medrar
Vexo arcos da vella pola tarde

Non creo que sexa capaz de entender por que
Os meus sentidos me colorean a mente
Agárrate a ti mesma, nena
Dáte de conta de que necesito que me axudes, nena
Agárrate a ti mesma, nena

Pon a cabeza no chao
E escoita a túa mente
Se non podes deletrear o que atopaches
Sei que é que non es o meu tipo

Poido escoitar a herba medrar
Poido escoitar a herba medrar
Vexo arcos da vella pola tarde

Non creo que sexa capaz de entender por que
Os meus sentidos me colorean a mente
Agárrate a ti mesma, nena
Dáte de conta de que necesito que me axudes, nena
Agárrate a ti mesma, nena

Mira á xente camiñando en liña
Mirándome furtivamente
Non poden imaxinar que as súas mentes
Están pensando o mesmo que a miña

Poido escoitar a herba medrar
Poido escoitar a herba medrar
Vexo arcos da vella pola tarde



Fuck me, I’m sick. O home máis tranquilo de Imo escríbeme desde o seu novo barrio londinense. A súa cea de despedida foi apoteósica. Agora fálame das historietas exóticas que atopa no mercado e das cousas raras que come, e tamén de como busca choio. Envéxolle o valor. Levo varios meses a punto de mandalo todo ao carallo, pero ese «a punto» nunca se disolve, e está empezando a foderme moito.

As pistolas de Brixton
(The guns of Brixton, The Clash, 1979)

Cando che dean unha patada na porta da casa
Como os vas recibir?
Coas mans na cabeza
ou no gatillo da túa pistola?

Cando a lei irrompa
Onde vas ir?
Tirado no chao cun disparo
Ou esperando no corredor da morte

Pódesnos machacar, pódesnos mazar
Pero terás que responder ás pistolas de Brixton

Os cartos están moi ben
E a túa vida gústache
Pero ten seguro que o teu momento chegará
Ou no ceo, ou no inferno

Fíxate, séntese coma Ivan
Nacido baixo o sol de Brixton
O seu xogo chámase sobrevivir
Como sexa, e por moi duras que veñan

Sabes o que significa que non hai compaixón
Cazárono cunha pistola
Non houbo necesidade de María Negra
Adeus ao sol de Brixton

Pódesnos machacar, pódesnos mazar
E incluso dispararnos
Pero oh, as pistolas de Brixton

Cando che dean unha patada na porta da casa
Como os vas recibir?
Coas mans na cabeza
ou no gatillo da túa pistola?

Pódesnos machacar, pódesnos mazar
E incluso dispararnos
Pero oh, as pistolas de Brixton

Tirado no chao cun disparo
Esperando no corredor da morte
O seu xogo chámase sobrevivir
Ou no ceo, ou no inferno

Pódesnos machacar, pódesnos mazar
Pero terás que responder ás pistolas de Brixton




lundi, septembre 27, 2004

¡Maldición! Creo que he vuelto a fumar. Philip Morris estábame esperando detrás das cortinas, esperando, coma un vendedor de remedios máxicos ou un predicador evanxélico, un momento de debilidade. Así que, en canto me viñeron un par delas mal dadas, tardei o xusto para baixar as escaleiras do traballo, entrar no estanco e poñerme a fumar outra vez, case cinco anos despois. De momento consigo manterme a raia a min mesmo, pero admito que me fai moita gracia ese momento de mareo que consigo prendendo un antes de almorzar, ese aire reconcentrado que me dá fumar mentres leo o xornal, a satisfacción que obteño ao pensar que podería estar facendo calquera cousa máis calórica e a pelexa que manteño cada tarde contra o alento fétido. Así que para que loitar?

O himno aos pitillos
(The hymn for the cigarettes, de Hefner. En The fidelity wars, 1999)

Ninguén chamou, ninguén escribiu, ninguén telefonou.
Así que ninguén sabía que estaba só con ela.
Fumábame na cama porque pensaba que me fastidiaría.
Pero encántame ver as rapazas fumar na miña cama.
Encántame ver as rapazas fumar na miña cama.
Encántame ver as rapazas fumar na miña cama.

Como poido gustarlle se nin sequera lle gusta o cine que me gusta a min?
Que sente ela se non ten o sentimento que eu teño nos meus dedos?
Esta alegría que teño podería arrincar o teito das vigas, pero non estou rindo.

Non sentimos nada, así que non buscamos nada, así que non conseguimos nada, amor.

Os Lucky Strike recórdanme os meus amigos na costa oeste.
Os Camel Lights recórdanme a miña ex moza polo nadal.
Os Marlboro Red recórdanme deixalo en Berlín.
Os B &H recórdanme non deixalo, senón volver darme por vencido.
Os B &H recórdanme non deixalo, senón volver darme por vencido.
Os B &H recórdanme non deixalo, senón volver darme por vencido.

Como poido gustarlle se nin sequera lle gusta o cine que me gusta a min?
Que sente ela se non ten o sentimento que eu teño nos meus dedos?
Esta alegría que teño podería arrancar o teito das vigas, pero non estou rindo.

Non sentimos nada, así que non buscamos nada, así que non conseguimos nada, amor.




Contra, C., perdón por apestarvos a casa o sábado pasado...



vendredi, septembre 24, 2004

Early to bed. Aproveito o día libre para ir almorzar a un bar modernete ao que os donos tiveron a triste ocorrencia de chamarlle Vida social. A sete metros da mesa na que tomo café, e aínda que son case as once da mañá, catro tipos de vintemoitos guindan cubatas de JB, prolongando a farra do xoves noite. Discuten a voces, falando con ese acento enfático e cantarín que supoño que será o único que quede do meu idioma dentro de dez anos. Polo que dou recomposto da conversa, un deles cazou pola noite a súa moza medio liada con outro amigo. Nin ela nin o traidor están presentes. O curioso é que o agraviado disculpa seguido o colega:
"Es un tío legal, ya me dijera: si me puedo follar a tu chorba, me la follo".
Os outros desapróbano:
"Mira, si eres mi colega y le entras a mi moza, no te vuelvo a hablar en mi puta vida", di un.
"Estás cayendo en tu propia trampa, neno, estás cayendo en tu propia trampa, neno, estás cayendo en tu propia trampa, neno", repite sen parar outro.
Ao terceiro chégalle con tentar afogar entre "ssshhhhhhs" o balbordo que o grupo está levantando.
O curioso é que os tres censuradores acaban por darlle a razón ao presunto corneado cando este di:
"Mira, que haga lo que quiera. Además, no sabe la de cachondas que me follo yo".
O da "propia trampa" intervén de novo, esta vez para dar a razón e propoñer unha teoría irrefutable:
"Me cago en la puta, lo putas que son todas las putas chorbas, las hijas de puta".
Ao que o agraviado contesta, exudando valor:
"Y a ver si ese se la ghinda de una puta vez".

O amor, e tal.

O amor vainos separar
(Joy Division)

Cando a rutina zoupa duro
e as ambicións son baixas
e o resentimento voa alto
pero as emocións non medran
Estamos cambiando de vías,
tomando camiños distintos.

Entón o amor, o amor vainos separar
outra vez.

Por que está tan frío o cuarto?
Pegas a volta e dásme as costas?
Está o meu ritmo tan estropeado?
Quedou tan seco o noso respecto?
Aínda que de momento queda esta atracción
que mantivemos toda a vida.

O amor, o amor vainos separar
outra vez.

Berrarás mentres dormes
deixando os meus fallos ao aire?
Un sabor éncheme a boca
mentres medra a desesperación.
É que algo tan bo
simplemente non pode funcionar máis?

Cando o amor, o amor nos separe
outra vez.




lundi, septembre 20, 2004

Stinkin thinkin. Faigo mil quilómetros ao lado dun tipo que cheira a roupa húmida e Agua Brava. Non é mala xente, pero fala sen parar; ábreme a ventá do coche en plena autovía; ten unha amplísima lista de cousas favoritas (Gudelj e o Celta, a Ryders Cup, Los Planetas entre os "clásicos" e -glubs- Pereza entre os modernos: Gonzalo Araujo; a xamonería Pirri da Cañiza; Xavier Moreno; Atenas; a información patrocinada; ningún libro en especial) e un listado de amigos famosos e famosetes que tira para atrás; tenta empatizar asubiando cun desafine tráxico; e fala de mulleres como se supón que ten que falar un home, e moito máis se anda nos fregaos nos que andamos el e mais eu. Mediada a viaxe decido deixar de intentalo: encendo a radio e compoño coa cara o meu cada vez máis logrado xesto de esfinxe, e doume de conta outra vez de que así nunca chegarei a nada. E?

Á altura de Ribadavia José María Rey recorda que hai xustamente 25 anos que se publicou o London calling dos Clash. O meu amigo alternativo-estándar nin se inmuta.

Chamada de Londres
(London calling, Jones/Strummer)

Chamada de Londres ás vilas remotas
Declarouse a guerra, e a batalla avecíñase
Chamada de Londres aos baixos fondos
Saíde do armario, mozos e mozas
Chamada de Londres, agora non miredes para nós
Toda aquela beatlemanía caeu de fuciños ao chao
Chamda de Londres, vede que non temos nada de swing
Excepto polo reinado das porras

A idade de xeo está chegando, o sol estase acercando
Espérase unha fusión atómica, o trigo medra fraco
As máquinas deixan de funcionar, pero non teño medo
Porque Londres está afundíndose e eu vivo onda o río

Chamada de Londres á zona de imitación
Esquéceo, irmán, podes facelo ti só
Chamada de Londres aos zombies da morte
Deixade de insistir e tomade alento
Chamada de Londres, e non quero berrar
Pero mentres estabamos falando vinvos escapar
Chamada de Londres, vede que non estamos moi ben
Excepto aquel dos ollos marelos

A idade de xeo está chegando, o sol estase acercando
Espérase unha fusión atómica, o trigo medra fraco
As máquinas deixan de funcionar, pero non teño medo
Porque Londres está afundíndose e eu vivo onda o río

Agora escoitade isto
Chamada de Londres, si, eu estaba alí tamén
E sabes o que dicían? Ben, algo diso era verdade!
Chamada de Londres desde o alto do dial
E despois disto non me vas regalar un sorriso?
Chamada de Londres

Nunca me sentira así



vendredi, septembre 17, 2004

Felices soños. Mentres viña conducindo ao traballo estiven dándolle voltas ao asunto da morte de Johnny Ramone por ver se daba escrito algo ao respecto. Quería buscar unha anécdota, unha carallada que me servise para encetar unha especie de necrolóxica, pero ao final viñéronseme tantas cousas á cabeza que supoño que acabarei por falar de min mesmo, outra vez.

Acordeime, por exemplo, da primeira vez que escoitei os Ramones, nun autobús. Eu era entón un rapazolo que admiraba rendidamente a Mark Knopfler -por favor, non me enchan o correo de insultos, xa me dou por enterado- e que tocaba nunha banda de música destas de pasodoble e marcha militar. Un dos trompetistas puxo o Too tough to die no casete do Autos Rodríguez que nos traía non sei de onde, de Palas de Rei, ou do Corgo, ou dalgún sitio así, e xusto naquel momento decidín queimar a miña caixa de cintas, romper os pantalóns polos xeonllos e poñer o contador musical a cero.

Pouco despois, o tipo da cinta e mais eu fixemos un grupo. El axenciouse unha K-Rider de 25.000 pesetas con forma de Les Paul e o mastro máis brando que un varandal das xudías. Eu collín outro bus -desta vez era un IASA- para chegar ata Foz e comprarlle a un idiota un baixo Academy TM -sospeito que quería dicir trade mark- e un ampli de 40 vatios coa pasta que xuntara gañando un par de concursos de contos. Aprendín a tocar aquel instrumento imposible enchufándoo no aparato de música do meu pai, e ensaiando de xeito compulsivo o primeiro disco dos Ramones. Anos despois, non demasiados, linlle unha entrevista ao baixista de Bum! na que dicía que el tamén empezara a darlle ao baixo co mesmo sistema: nese disco escóitanse as guitarras polo altavoz da esquerda e os baixos polo da dereita, como se fose unha gravación antiga, así que, argallando no balance do aparato, podes eliminar a Dee Dee e imaxinar que compartes escenario no CBGB con Johnny, Joey e Tommy. Unhas máquinas chegamos a ser, os catro.

Cos meses convertinme nun auténtico maniático dos Ramones: funos ver á Coruña no 93, ameazando o meu pai con escapar da casa se non me deixaba ir; fíxenme membro con carné do clube de fans de Barcelona; coleccionei chapas, postais, camisetas, parches, libros, cómics, fanzines, zapatillas Converse, discos oficiais e piratas, cintas nas que se lles oe bruar en locais chunguísimos de Los Ángeles ou de Londres, figuriñas, recortes de xornal, entrevistas en idiomas que nunca entenderei... En noitevella, xusto despois de comer as uvas, pechábame na miña habitación para poñer a todo trapo Blitzkrieg bop, non fose ser que o ano empezase co mal presaxio de escoitar calquera outra canción. Cando conseguín facerme cun apañado AX 1.1 TRE, o primeiro que fixen non foi comprobar que o motor funcionaba, senón meter unha cinta co Leave home na tocata máis roñosa que vin na miña vida. O día no que conseguín comprar un baixo de verdade inaugureille as cordas con The KKK took my baby away, para que non me collese vicios de pequeno. Algunha vez que tiven que esperar moito, moito tempo por algunha persoa escoitei unha vez despois da outra I wanna be sedated, pa-pa-m-pa, pa-pa-pa-m-pa... Pese a que a febre xa me pasou, unha das primeiras cousas que quixen facer ao poñer pé en Nova York foi retratarme no cruce da rúa 53 e a Terceira Avenida, standing on the street.

Así que se me van preguntar se hoxe estou triste porque morreu John Cummings, un conservador ultramontano, un marine frustrado, un cazurro de dereitas que tocaba a guitarra coma se fose manco, un paisano que se prezaba de que o seu mellor amigo fose Eddie Vedder, un burrán que non escribiu nin unha soa das mil cancións memorables do seu grupo, un tipo que foi o responsable de que nos últimos tempos se estirase ata o noxo a lenda dos Ramones con tres millóns de reedicións estúpidas, pois direilles que si. Polo menos un pouco.



Mira para eles dous: Joe Strummer e Johnny Ramone, nun taxi, antes de descubrir en carnes propias que inmortal só hai un, e é de Vilalba.

Non sei se esta é unha das “cancións memorables” das que falaba arriba, pero é a única que firma Cummings que realmente me pon.

Neno de mamá
(Mama's Boy, 1984. De Johnny Ramone, Dee Dee Ramone e Tommy Erdelyi)

Non puideches gardar o segredo
Tes a cara de cemento
Non puideches estar calado, es un imbécil
Eres un can feo
Non hai nada que gañar contigo
Non puideches estar calado
Tes o cerebro escarallado

Non puideches suxeitar a lingua
Eras demasiado novo
Coma se tiveses dous anos, dixeches
Sodes todos iguais
Tedes xelatina de chícharo na cabeza
Todos sodes idiotas en secreto
Todos sodes coxos por dentro

Ne-ne-ne-neno de mamá

Non quero traballar nun posto de salchichas
Ser axudante de camareiro, mensaxeiro ou porteiro
É un mundo abstracto
Es unha mente abstracta
Nunha cidade abstracta
E impórtame un carallo

Ne-ne-ne-neno de mamá




mercredi, septembre 15, 2004

¿Me gusta el fúrgol? Pois vai ser que si. Onte soñei que facía un equipo de futbito con Giuly, Larsson e Ronaldinho. E xogabamos coma os anxos. (Arrepentireime de ter dito isto)


mardi, septembre 14, 2004

Scratch the record against the needle. Acabo de ler en Babab, una revista electrónica de libros e música, unha magnífica entrevista con Mike Ladd, un tipo ao que descoñezo por completo. Aínda que polo visto o que fai é algo parecido ao hip-hop, estou disposto a darlle algo máis que unha oportunidade. Vexan un extracto do que di o tal Ladd, algo que creo que vén moi a conto coa suposta relación entre o punk e o pensamento de esquerdas do que se falou no post anterior.

"Outra gran ironía: o hip-hop xurdiu nos barrios pobres, en parte para expresar a insatisfacción que hai nos guetos, a violencia, a falta de perspectivas. Pero mira o que pasou: o hip-hop é unha das armas máis poderosas que ten á súa disposición o capitalismo. Xunto a McDonald's e Starbucks o hip-hop é o mellor instrumento para promocionar o capitalismo entre os mozos. O hip-hop que ven os mozos na tele durante vintecatro horas ao día, sete días á semana, na MTV e achegadas, é unha gran mensaxe promocional para o capitalismo, cun impacto co que as axencias de publicidade só poden soñar. Os capitalistas non deberían ter que usar a violencia. Montar unha guerra para establecer unha 'democracia' en países onde non teñen nada máis que ver que os benificios económicos non é para nada necesario. Non manden tropas, ¡manden hip-hop e hamburguesas!"




mercredi, septembre 08, 2004

En ocasiones veo muertos. Por veces non me queda outra que dar a razón aos que me din que só me gusta a música que fixo xente morta ou medio morta. Abaixo, Johnny Ramone no 2003. A imaxe saqueina un fotolog fantástico.



Non quero medrar
(I don’t wanna grow up, de Tom Waits e Kathleen Brennan)

Cando estou deitado na cama pola noite
Non quero medrar
Nada parece saír ben
Non quero medrar
Como te podes mover nun mundo de néboa
No que as cousas cambian seguido?
Faime desexar ser un can

Cando vexo o prezo que pagades
Non quero medrar
Non quero ser nunca así
Non quero medrar
Dá a impresión de que a xente acaba facendo cousas
O único polo que merece a pena vivir é o presente

Vou facer un burato no meu televisor
Non quero medrar
Vou abrir o caixón das medicinas
Non quero medrar

Non quero ter que berralo
Non quero que me caia o pelo
Non quero que me asalten as dúbidas
Non quero ser un bo boy scout
Non quero ter que aprender a contar
Non quero levar a parte máis grande
Non quero medrar

E cando vexo os meus pais pelexar
Non quero medrar
Todos saen e beben toda a noite
Non quero medrar
Mellor quedo aquí no meu cuarto
Fóra non hai máis que tristeza e escuridade
Non quero vivir nunha tumba grande e vella en Grand Street

Cando vexo as noticias das cinco
Non quero medrar
Peitean o pelo e sácanlles lustre aos zapados
Non quero medrar
Quedarme na vila na que nacín
Non quero ter que gastar cartos
Non quero ter que perdir un préstamo
Matarme a traballar para eles
Non quero voar nunha vasoira
Namorarme, casar e despois estoupar
Como cona chega todo iso tan rápido?
Non quero medrar


Por certo, este señor de arriba, que anda recuperándose dun cancro de próstata, ten unhas opinións políticas bastante impresentables, por moito que servidor o admire...


lundi, septembre 06, 2004

Importante!!! Mañá martes, aí ás nove da mañá, no Bos días da TVG, Tino Santiago, ese mito, entrevista a Diego Ameixeiras, o meu escritor ourensán preferido. Quen o perda arderá no inferno dos ignorantes.


samedi, septembre 04, 2004

Merci bien. As Entrañas de la Patria envíanme unha carta para dicirme que a miña estancia no balneario de Vidán custou 1.802,981 euros. Un tal Javier Jiménez Ferreres aclárame amablemente: "Vosetede (sic.) non ten que abonar dito importe, por canto foi satisfeito na súa totalidade polo Servicio (sic.) Galego de Saúde". E eu que pensaba que a miña visita anual á delegación de Facenda en Salgueiriños servía para pagar estas cousas... Que equivocado estaba! Grazas, Donmanuel!!!

Dios salve al conselleiro
(Poch / Siniestro Total)

Dios salve al conselleiro
él no es un botafumeiro
es sólo un rianxeiro.

¡Conselleiro!



jeudi, septembre 02, 2004

Where you been. Aquí vai o meu mes de agosto resumido en cadriños, por se a alguén lle interesa. A cociña de Jean-Sol Partre volve a encender os fogóns este setembro, co firme propósito de non ser nin tan pesao nin tan roñón coma ata agora. Non saben vostedes o que se aprende en 31 días. Despois, a canción do verán.

7 de agosto. Praia do Fonforrón, Porto do Son. "Agora ides escoitar aos Póllegros, uns tipos que non coñecen a súa mai porque quedou preñada fregándose contra unhas sabas sucias". Pava, anfitrión.

9 de agosto. Viana do Castelo, Portugal. "Eu creo que deixas un coche no medio do Sahara e aos dez minutos tés seiscentos portugueses e un atasco arredor". Father Partre, lusista.

14 de agosto. La Latina, Madrid. "¿Como se tomará iso da agua, aguardiente y azucarillos?". Duquesa de Bovouard, chulapa.

19 de agosto. Amsterdam, Holanda. "Ese culito flamenco que no pase hambre". Slayer Pipi, rastafari e gastropunk.

21 de agosto. Le Président, Sant Gilles, Bruxelas, Bélxica. "Eu conducín o camión da xira dos Stranglers. A primeira vez que os vin tocar só podía dicir "putain, putain, putain!!". Cando chegaban a unha cidade, os cabróns ían aos restaurantes máis finos e ás casas de putas máis porcas". Fucking Popi, (p)orco.

25 de agosto. Cabral, Vigo. "Hasta siempre, amiguito". Pavochungo.

28 de agosto. Praza de Cervantes, Santiago D. C. "Nos largamos, pero no porque no nos quede pólvora. Tenemos tanta pólvora que no podríais soportarla". Joaquín Samesuga.



Radio Four, rebentadores de festas

Chamando a todos os interesados
(Calling all enthusiasts, de Radio 4)

Hai que moverse porque un novo día está morrendo
Ecualízate
Non te preocupes se te seguen os demáis
Desmontarémolos

Síntoo moito, pero temos que empezar a resistir
Non é unha petición
Isistimos moito nisto agora
Estás dentro ou fóra?

Estamos chamando a todos os interesados
Quen pode resistir?

Mira arredor e poderás ver que estamos todos xuntos
Os novos reclutas estarán por aquí para sempre
Fíxate nesta escena, é o último

E todos bailan ao son das probas das bombas
Podes crelo?
Arrestados por protestar nos EEUU
Non, non podes dicir nada

Chamando a todos os interesados



This page is powered by Blogger. Isn't yours?