<$BlogRSDUrl$>

mercredi, juin 23, 2004

Un cadrado sen esquina. Unha das mellores definicións do traballo de compoñer unha canción pop linlla a Black Francis en (glups) un número do Guitar Player de 1993. "Cando escribo unha canción, imaxínome que é un cadrado, e logo recúrtolle unha esquina". Fabuloso!

Para min os Pixies son longos veráns sen nada que facer; acampadas e verbenas ao lado do río -disto podería falar a miña comentarista ocasional María Auxiliadora- e politoxicomanías variadas; o meu primeiro ano fóra da casa, o comezo do meu fracaso persoal; luz brillante e mal rollo á vez. A primeira cinta que tiven deles prestouma un tipo que agora vive en Bethesda, Maryland, onde arden as oficinas. Escribira os títulos en rotulador verde, e despois de cada un puxera unha, dúas ou tres estrelas, puntuando o tema. Encantábanme os mil rexistros desa voz de monaguillo cabrón que ten Black Francis. Adoraba as estrofas nas que interviña Kim Deal, a cándida fumadora. Asombrábame que nin ela nin David Lovering se perdesen no labirinto dos catro por catro / cinco por catro que lles dispuña o seu cantante. E, sobre todo, namorábanme os bendings e os adornos retorcidos de Joey Santiago. Perdinme os seus concertos de hai un mes, e, aínda que no momento me fixen o forte, dóeme bastante. Os Pixies recórdanme demasiado o pasado, e xa se sabe: no meu caso, o pasado é o que interesa.

Onda de mutilación
(Pixies, "Wave Of Mutilation", 1989)

Deixo de resistir, dicindo adeus
Conduzo o meu coche dentro do océano
Pensarás que esou morto, pero navegarei lonxe
Sobre unha onda de mutilación
Unha onda
Onda

Biquei sereas, cabalguei sobre El Niño
Andei pola area cos crustáceos
Puiden atopar o camiño a Mariana
Sobre unha onda de mutilación
Unha onda
Onda



Coma unha onda: coñecía Charlie Thompson a Rocío Jurado?



lundi, juin 21, 2004

Pavi, you're a king. E Contra, e C., e Elvi, e o Irish Nevero, e todos os demais. Pero o de djZarpaelamor é puro High Energy. Gracias por unha noite fabulosa, polo cumpleaños total e pola chapa de contra.

Nena, son un rei
(The Devil Dogs)

De farra toda a noite, estou abaixo, no bar
Trebellando no asento traseiro do coche
Hai xente que ten que traballar, pero a min non hai nada que me preocupe
Baixo á casa de empeños, nena son un rei

Vou ao concerto, é no centro da cidade
Teño os meus foguetes comigo e revolvo no son
Estanme dando merda e non hai nada que me preocupe
Baixo á casa de empeños, nena son un rei

A roupa que levo, as cousas que compro
Son o tío máis guai do barrio
Todo o mundo me mira cando ando
porque saben que son un rei do rock

Teño a miña chaqueta de coiro negro e a miña guitarra
Hai xente na rúa, si, e saben que son unha estrela
Algúns van traballar, e a min non hai nada que me importe
Baixo á casa de empeños, nena son un rei

Fáigolle xirar ás rodas máis rápido que ninguén
Retorcéndome e ardendo por toda a cidade
Hai xente que traballa, a min non me importa nada
Baixo á prisión, nena son un rei

Traballar de nove a cinco?
Poido dicir con seguridade que nunca me pecharei aí
Mellor aposto polo as de espadas
porque sabes que son un rei do rock

Ligando con todas as tías síntome ben
Rompendo pernas no chan esta noite
Nena, se queres durmir comigo
Mellor agáchate e bícame o anel




The Devil Dogs: tremendo cartel e tremenda mala ostia.



samedi, juin 19, 2004

Cumpleaños total. Hoxe faigo anos, e non me sinto nada ben. Por suposto que a vostedes non lles vou dicir por que: son o home que non conta nada.

Ya lo sabes
(Lori Meyers, en Viaje de estudios, 2004)

Y tú que quieres verme
Sabrás dónde encontrarme
Habrá un lugar
Donde podríamos estar
Y que nadie pueda
que nadie pueda encontrar

Una y otra vez

Vendrás como venías antes
Es más de lo que puedo darte
Habrá un lugar
Donde podríamos estar
Y que nadie pueda
Que nadie pueda encontrar

Una y otra vez
Una y otra vez



Agora mesmo Lori Meyers son o meu grupo favorito, para que logo digan que son un inmobilista.


mardi, juin 15, 2004

Falanxes (de guitarras). Un amigo que quero ben envíame por correo electrónico un extracto dun artigo que apareceu hai pouco no Guardian de Londres. O autor, Seb Hunter, acaba de sacar un libro sobre a súa adicción ao heavy metal, e fai na peza -realmente é un extracto do mesmo libro- unha preciosa descrición do que sentiu a primeira vez que escoitou Highway to hell na tocata dun amigo.

"Había falanxes galopantes de guitarras, unha batería tan rexa que parecía que houbese unha estampida de dinosaurios na habitación e unha voz tan astrinxente que podería arrincar a pintura das paredes".

Non se perdan o artigo. Os que algún tempo tocaron en algún grupo de mala morte recoñecerán moitas cousas, da frustración que producen os primeiros ensaios ata o cheirume da habitación na que se discute o primordial na historia de calquera banda: como nos chamamos?



lundi, juin 14, 2004

Misión (case) imposible. Despois dunha fin de semana de interesantes inmersións na música moderna e dun ridículo xogo do pilla-pilla do que prefiro non falar para non ruborizarme, servidor, cabezón onde os haxa, acaba metendo a zoca ata o fondo e regresando ao pantanoso lugar de sempre. Un vai de tío adelantado e, ao final, a canción que se lle pega á cabeza é tan tonta coma esta.

Furacán
(Hurricane, The Prisoners, 1983)

Algúns din que o amor é coma un furacán
Dáche forte e déixate cheo de dor
Pégache, cómete e despois cospe os teus ósos na rúa
Pero necesítalo, así que o alimentas

Todo o mundo sabe o destrozo que causa un furacán
Ninguén o veu vir, ata que xa estaba na túa cabeza
Pégache, cómete e despois cospe os teus ósos na rúa
Pero necesítalo, así que o alimentas






Cure for pain. Xa o dicían no noso programa infantil favorito: "Si no quieres ser como ellos, bebe".


vendredi, juin 11, 2004

O persoeiro e o cagallón. Sucede nun parque dun sitio calquera. Un tipo poderoso vido a menos vén visitar a cidade na que naceu, cousa da que se fan eco todos os medios de comunicación locais. "Por moito que esta sexa unha das cidades máis fermosas do planeta", xustifícanse, "non andamos tan sobrados de próceres". O home poderoso que xa o foi bastante máis decide falar ao mundo nuns xardíns, así que alí se congregan ducia e media de xornalistas do lugar, que chegan un cuarto de hora antes da hora fixada.

Fai calor. Cando o reloxo dá as doce en punto, aparecen no horizonte outras dúas ducias de xornalistas, esta vez chegados da Cidade Capital. Veñen seguindo os movementos do home importante xa algo menos importante, coma cada un dos días do ano, e quedan a uns vinte metros dos redactores locais. Elas locen mechas. Eles, calvas e patillas recurtadas. Todos levan mochilas de deseño. Os capitalinos si que saben: un par de minutos despois chega o persoeiro que o foi, rodeado de poderes fácticos locais e escoltado polas súas xefas de prensa, que tamén traen mechas e mochilas á última. Unha delas dilles aos xornalistas da Cidade Capital, que son os que coñece: "Lo hacemos allí, ¿vale?", e apunta co dedo unha zona do paseo central do xardín. Entón, ante a mirada atónita dos de provincias, os xornalistas da Cidade Capital forman un círculo perfecto en torno ao punto imaxinario que sinalara a xefa de prensa.

Ben, o certo é que o círculo acaba por formarse en torno a un punto máis ou menos imaxinario. Tentando abrirse paso entre as ben compactas filas de Cidade Capital, un dos xornalistas pailáns descobre que a melé tomou por centro perfecto un enorme cagallón de can. "Vaia, parece que o estades adorando", di o redactor provinciano. Intentando que pareza que sae deles, os capitalinos propoñen correrse un par de metros máis alá, cousa que se fai, por suposto. Sen embargo, o fresquísimo cagallón segue estando na metade do camiño que percorrerá para falar cos medios o persoeiro en época de fam, e podería darse o caso de que chegase -¡horreur!- a pisar a defección canina nun descuido, que noutros asuntos máis importantes anda ocupada a súa cabeza. Disto decátase unha das xefas de prensa, que se pon a cachapernas sobre o cagallón, moi digna, pero tal que se fose ela a que acabase de expulsalo. O persoeiro, como é natural, non di gran cousa.



jeudi, juin 10, 2004

Amor propio. Onte remataron as miñas vacacións forzadas, e coa miña volta ao choio marchou todo o coñecido. En primeiro lugar, mudáronme de mesa como símbolo do meu cambio de cometido. En teoría, agora terei que facer non se sabe que, non se sabe de que maneira, a saber en cantas horas e a ver por cantos cartos. Segundo me contan, terei encargas máis variadas, o que faiga lucirá máis e poderei coñecer personaxes importantes, cousa que me aterra. Aínda que me encabronaba cada mañá, o meu cometido anterior tíñao máis que controlado, e facíao case todos os días en punto morto, con conseguinte aforro de neuronas, que van caras. Agora non sei se lograrei dar a talla.

Imponse un cambio de banda sonora, así que baixo ao coche, onde volverei pasar horas, os meus discos dos Black Eyes, de Q and not U, de Fugazi, alimento para o ánimo e sulfato contra a inseguridade. Atópome por fortuna con Pau e O’Reino, que me coñecen ben, e pásanme o chute de autoestima que necesito: dous discos de Hot Snakes que me perforan o tímpano cos seus baixos -disque a fórmula sonora é secreta- e me levan polo aire ata o meu novo traballo. Se o que fai falta é amor propio, conseguirei amor propio.

Se é o crédito o que importa, conseguirei crédito
(If credit is what matters, I’ll take credit. Hot Snakes, Automatic Midnight, 2000)


Muro
Contra el
Non teño forzas
Non teño forzas contigo

Meu
Meu só
Si, gañeimo
Vou esparexelo por aí

Tempo
Tempo para a atitude
Tempo para posicionarse
Vouno facer ben

Sei o que importa
Si, e vouno apañar
Agora mesmo!

Agora!

Conseguirei crédito





mercredi, juin 09, 2004

Cazurroman deslumbrado. Pois si, Cazurroman, é dicir servidor, saíu onte deslumbrado do concerto que deu Dominique A en Vigo, no festival Sinsal. Necesito comprar os seus discos, ler as súas letras para sacarme de encima a incómoda sensación de ter entendido só a cuarta parte do que canta, saber del. Impresionoume a súa valentía, a de ruído que é capaz de facer un tipo só nun escenario cunha guitarra e unha lea de pedais para gravar loops, o seu aspecto de batería de metal alemán, a súa voz, os seus espasmos. Inmediatamente, a súa actuación pasou ao número dous do meu escalafón anual -o de Jonathan Richman segue ocupando o primeiro lugar, pese a todo-. Antes actuaran Myrna Minkoff, interesantes aínda sendo un pelín post de máis para min. Gustáronme con todo, co Señor Anido coma unha Moe Tucker galaica e dúas guitarras entrecruzadas e atmosféricas, toda unha sorpresa. E o venres, Marco Apenino.



Por certo, Pavochungo ten xa na súa web as fotos do concerto. Onte, disimuladamente, á saída do cine Salesianos, conseguín identificar a boa parte dos bloguistas vigueses. O gran irmán tenvos botado o ollo...


lundi, juin 07, 2004

Depeche Mode e un defensa do Racing Vilalbés. Grazas á elegancia é á beleza de Todonada e da Duquesa de Bovouard, esta fin de semana vivín o regreso á miña vila natal máis feliz en séculos. Lonxe de deixarme atrapar por esa sensación de estrañeza da que xa falei hai uns días, aproveitei a ocasión para redescubrir bastantes cousas. Por exemplo, que as festas patroais teñen o seu aquel, con todos os barcos bruando na noite -non se me ocorre nada máis desesperante que o son desas bucinas no medio dunha tormenta-, as imaxes relixiosas e os remos coa lenda "Virxe do Carme Sálvanos" -catro días despois do de O Bahía, amigos-, as pintas dos novos ricos e as masivas primeiras comuñóns de caboverdianos en traxe de cores. Tamén me valeu para reencontrarme cun millón de persoas, de amigos cos que formo, segundo a Duquesa e Todonada, un grupo dun atractivo sexual nulo. O único especimen digno de alabanza que atoparon estas dúas lebres en toda unha noite de sábado foi Valú, defensa central do Racing Vilalbés -se ao final a elas, por moi intelectuais que se pinten, os que lles molan son os futbolistas- e caboverdiano vía Lisboa. Valéronme tamén estes días para recordar o boísimo que está o ginkas -e os gases que produce- e, sobre todo, cal é a música que poñen nos pafetos da ultraperiferia. No chigre alternativo da vila -Duncan Dhu, Iron Maiden, os Pistols, Jarabe de Palo- rematamos a noite do sábado bailando todo un clásico do synth-pop, a miña canción desta semana.

Non teño abondo
(Just Can't Get Enough, Depeche Mode 1981)

Cando estou contigo, nena, póñome mal da cabeza
E non teño abondo
e non teño abondo
Todo o que me fixeches e todo o que dixeches
Non teño abondo
non teño abondo
Esvaramos e deslizámonos mentres namoramos
E simplemente non teño abondo

Camiñamos xuntos, baixando a rúa
E non teño abondo
non teño abondo
Cada vez que penso en ti sei que temos que quedar
Non teño abondo
non teño abondo

Cada vez vai máis calor, é un amor abrasador
E simplemente non teño abondo

E cando chove, brillas para min
E non teño abondo
non teño abondo
Coma un arco da vella sabes que me liberas
E non teño abondo
non teño abondo

Eres coma un anxo, e dásme o teu amor
E simplemente non teño abondo



Depeche Mode con Vince Clarke. Canto melloraron, polo menos as letras, desde que marchou...



mardi, juin 01, 2004

Dimensionarse (ou non). Hai pedras nas que, por estúpidas que parezan, un tropeza unha e outra vez. A min ocórreme, e disculpen, cada vez que o xornal patriótico de referencia anuncia a publicación de algo relacionado coa música deste país. Esta mañá, despois de ir ao supermercado para comprar peras e eye's paper -xunto da caixa escribiran nun cartón "encargue su cabra para estas fiestas"-, pasei polo quiosco, e o caso é que volvin picar. O asunto titulábase Tamén hai música galega que non é folk, e, debera telo suposto, do que se trataba era dunha crónica dun concerto sobre o que xa falou Todonada no seu momento. Como concordo no básico co que ela dicía, non vou comentar nada máis ao respecto, salvo que, coma sempre, segundo os interesados, a culpa de todo tena Xunta, e que, polo visto, o problema agora é que "non existe a posibilidade de que os artistas que se queiran dimensionar poidan facelo". Que llo digan ás miñas patillas, a arte que teñen e o infradimensionadas que están.

Polo demáis, o número do xornal ten a súa graza: Luis Tosar tenta convencerme -polo momento sen éxito- de que lle vote nas europeas, porque, pese a todo, el non ten nada que ver con eses conservadores tridentinos cos que anda aliado o BNG; a sección de cultura dedícalle unha páxina enteira ao libro dun amigo meu que debe estar a punto de matarme polo que tardo en devolverlle unhas cintas -perdón, teño coartada!-; hai unha boa historia sobre Toñito Paleo, comunista exiliado e case veciño meu; e a crónica da Marcha das Mulleres de Vigo pon a traca final cunha frase antolóxica: "A empanada de mexillóns, comida excelente na que as mulleres descubrían o erotismo da comida diaria". Así que era iso? Todonada, que estivo alí, debería falar algo do tema, non?



This page is powered by Blogger. Isn't yours?