<$BlogRSDUrl$>

samedi, mai 29, 2004

Pánico postadolescente. Unha película grande e terrible, escrita por un xenio, unha mala noite e un bocinazo supoño-que-non escoitado enfróntanme con pequenos asuntos que non dou asimilado. Busco endorfinas en Police and thieves, dos Clash, pero Joe Strummer está morto, e a min dóeme a cabeza. O remedio atópoo onde sempre.

A miña xeración
(My generation - The Who)

A xente trata de facernos calar
Só porque andamos por aí
As cousas que fan parecen terriblemente frías
Espero morrer antes de chegar a vello

Esta é a miña xeración
Esta é a miña xeración, nena

Por que non desaparecedes todos?
E deixades de intentar rebentar todo o que dicimos
Non pretendo causar unha gran sensación
Só estou falando da miña xeración.

Esta é a miña xeración
Esta é a miña xeración, nena




Peligro, gallegos. Unha para os que leran o post anterior, o do poema de Atxaga sobre o ourizo. É a segunda vez que leo no mesmo xornal que uns atracadores entran nunha sucursal bancaria pedindo os cartos "con fuerte acento gallego". Resúltame especialmente curioso ver que a noticia vai asinada por alguén que acredita ter escrito un par de libros en galego, o último deles merecedor de tres estrelas, a máxima consideración, no suplemento de cultura do mesmo xornal no que traballa.


vendredi, mai 28, 2004

O ourizo espertou. Visto o éxito do día finlandés, aqui vai outro poema de Atxaga, un que se nos pode aplicar aos que, como diría o clarividente priseiro Lodares, somos unha carga insolidaria para a economía da comunión de destino universal.

Escribo nunha lingua estraña

Escribo nunha lingua estraña. Os seus verbos,
a estrutura das súas oracións de relativo,
as palabras con que designa as cousas antigas
-os ríos, as plantas, os paxaros-
non teñen irmáns en ningún outro lugar da Terra.
Casa dise etxe; abella erle; morte heriotz.
O sol dos longos invernos, eguzki ou eki;
o sol das suaves e chuviosas primaveras,
tamén eguzki ou eki, como é natural;
é unha lingua estraña, pero non tanto.

Nacida, din, na época dos megalitos
sobreviviu, lingua terque, retirándose,
ocultándose coma un ourizo neste lugar
que agora, grazas precisamente a ela,
moitos chamamos País Vasco ou Euskal Herria.
Sen embargo, o seu illamento non foi absoluto:
gato é katu; pipa é pipa; lóxica é logika.
Como concluiría o príncipe dos detectives,
o ourizo, querido Watson, saíu do seu tobo
e visitou moitos lugares, e sobre todo Roma.

Lingua dunha nación diminuta,
lingua dun país que non se ve no mapa,
nunca pisou os xardíns da Corte
nin o mármore dos edificios de goberno;
non produciu, en catro séculos, máis dun cento de libros:
o primeiro en 1545; o máis importante en 1643;
o Novo Testamento, calvinista, en 1571;
a Biblia completa, católica, aló por 1860.
O sono foi longo, a biblioteca breve:
pero no século vinte, o ourizo espertou.




Guerracivilismo. Preparen as provisións. Un idiota di que España se rompe. E servidor sen patillas.


mercredi, mai 26, 2004

Logo que me chamen cultureta. Por máis que o intento, por máis que me alegre -moderadamente- da vitoria do segundo mellor equipo de Galicia, sigo sin crerme que este pestazo fose unha final da Copa de Europa. O Pontevedra-Mirandés do domingo tivo máis emoción.


Dezasete mozas guapas. Supoño que non hai moita xente que poida dicir que no mesmo día estivo con tres dos seus escritores favoritos e coa columnista que encabeza o seu top five. A min pasoume o venres, na Coruña. Primeiro, pola tarde, acompañado da citada columnista e da Duquesa de Bovouard, asistín a unha especie de conferencia de Bernardo Atxaga. Ao señor Irazu coñecino grazas a ese radar literario que é a Duquesa. Quero dicir que antes de ser fan de Irazu funo da Duquesa. Resultou reconfortante escoitar a Atxaga falar de como evitar converterse nun escritor preso da súa propia técnica, da súa relación coas cancións e o seu gusto por axustar as palabras a unha métrica dada, do importante que pode chegar a ser a biografía dun escritor, do seu bartlebismo autoimposto, da tortura, das razóns para a creatividade dos vascos, do franquismo, do Exército Simbiótico de Liberación. E sobre todo, foi terrible atender ás súas anécdotas, aquela de cando foi estudar a Andoain, onde había, segundo un compañeiro seu "dezasete mozas guapas e vintesete grupos ilegais". Ou aquela do R-5 prototunning que lle vendera un ertzaina, no que levou a Ibarrola, a Oteiza -"non recordo telo visto nunha situación que non fose discutindo"-, a Txillida, a Aresti... A sensación coa que saín do asunto foi a mesma que me atrapou ao final do concerto de Jonathan Richman: "Sabemos apreciar o fermoso da vida porque a vida ten momentos terribles". Díxoo el. Ah! No acto falou tamén Xurxo Souto (xa son 2).

Logo, pola noite, vago por Monte Alto co meu escritor ourensán favorito (e aí van os 3). Coma nos casos de Atxaga e Souto, sería demasiado dicir que, salvo de fútbol, cheguei a falar de algo con el: andaba eu bastante prexudicado por culpa dun comercial de bebidas espirituosas, e pídolle perdón. Ao escritor, non ao comercial: a este último doulle as grazas.

Ala, para rematar este coñazo, un poema de Bernardo Atxaga, que me vai empezar Expediente X. Hoxe vai de ietis!!!

Un dia finlandés
(Egun finlandiar bat)

Un día finlandés,
necesito un longo día finlandés;
tan longo
como corenta días correntes.

Quero un día finlandés
para seguir falando contigo;
as túas palabras fanme ben,
tranquilízanme por dentro.

Comenteiche algo do paraíso
e ti dixéchesme, si, no paraíso...
no paraíso hai froitas fermosísimas,
pero tamén o inferno pode estar alí.

É posible cambiar radicalmente de vida?
Cantas veces se pode empezar de cero?
Son preguntas difíciles, pero non para ti.
Ti es a miña amiga, quérote.

Falamos de tantas cousas,
da droga, da ansiedade;
falamos da liberdade persoal,
de que temos que ser libres, sempre.

O ceo de Finlandia sempre é azul
en verán, suavemente azul,
e o sol parece unha laranxa
e a lúa o mesmo, outra laranxa.

Quero un día finlandés
con dúas laranxas no ceo.
Quero seguir falando contigo,
ti es a miña amiga, quérote.





mardi, mai 25, 2004

Hamburgo, 1939. Velaquí unha cousa que lin un día destes, e que me levou a cambiar a cita que encabeza este blog por outra aínda máis pedante, que se lle vai facer. Na primavera de 1939, Duke Ellington e a súa orquestra iniciaron unha segunda xira por Europa. Como lles pasa normalmente aos grandes artistas americanos, Ellington era adorado coma un deus desta banda do Atlántico, mentres que nos Estados Unidos da Depresión triunfaban melodías máis dixeribles, coma as das orquestras de Benny Goodman e de Ella Fitzgerald. De feito, a chegada do conxunto ao porto de Le Havre foi apoteósica, e cada un dos concertos que deron nas principais cidades de Francia, Bélxica, Holanda, Dinamarca, Suecia e Noruega foi un éxito.
Sen embargo, había xente en Europa non demasiado disposta a aceptar música feita por negros. Cando, de camiño para Copenague, o tren que levaba a Ellington e a súa tropa parou en Hamburgo, na Alemaña nazi, ducias de gardas fixeron todo o posible para que os músicos non baixasen ao andén nin para mexar, non fosen contaminar a terra aria coa súa presencia negra. Isto pasou en marzo. En outubro xa se sabe como andaba o asunto.



Ellington e compañía, na estación de tren da Haia, en abril do 1939. A historia de como foi este concerto podese ler de maravilla aqui.


mercredi, mai 19, 2004

Que pasa. A Duquesa confésame sen darlle máis importancia ao tema -e iso é o peor de todo- que outro ocupa o meu lugar na cama durante as miñas ausencias.

En compensación, obrígoa a acompañarme a ver Troia, de Brad Pitt. Digo ben: esa clase de películas son películas do actor principal, non do director. De feito, non teño nin idea de quen foi o realizador deste choio que me tivo case tres horas pegando botes de alegría na butaca dun cine, que pasa. Hai, en todo caso, dúas cousas que me sorprenden. Unha, o guapos e guapas que eran absolutamente todos os gregos e todas as gregas, e o avanzadas que estaban xa naquela época as técnicas de cirurxía plástica -cando lle matan a Héctor, a Andrómaca sécaselle ata a silicona das meixelas-. A outra, a cantidade de lixo que almaceno no meu cerebro: recordo case tantos personaxes da Ilíada coma guitarristas de heavy metal. E si, é certo: esta pedantería última é para compensar a imaxe de burricie que debín dar admitindo que me gustou a peli. Que pasa.



Bendito Google: así viu Giorgio de Chirico a despedida de Héctor e Andrómaca, ela sen implantes.



lundi, mai 17, 2004

Colgado do teléfono. Velaquí a páxina ideal para fanáticos desocupados coma servidor.




dimanche, mai 16, 2004

Ocos. Visito a miña vila natal e pasa o de case sempre. Desta vez hai un festival, no que o único destacable é Mercedes Peón -que pasa, cada un ten as perversións que lle apetecen-, e síntome raro. Deprímome entre antenistas, escaiolistas, pianistas asturianas, road managers, conserveiros. Un antigo veciño e un ex compañeiro de traballo peléxanse sobre a area e dan pena. Noto ocos temporais que non poido nin quero encher, pero que ao tempo me deixan una sensación estraña no corpo.

De volta á casa decídome por unha de Franz Ferdinand como canción da semana. Vai por Roi, ferdinandista confeso.

Matinée
Franz Ferdinand

Colle o teu dedo branco
Desliza a uña por debaixo dos botóns de arriba e de abaixo da miña camisa
Afrouxa a la raída, cordóns frouxos
Non che vou mirar os zapatos, senón os ollos, encontro os ollos

Así que atópame e ségueme polos corredores, refectorios e arquivos
Tes que seguirme, deixa esta factoría académica
Atoparasme no Matinée
A escuridade do Matinée
É mellor no Matinée
A escuridade do Matinée é miña
Si, é miña

Cronometro cada xornada para chocar contigo, accidentalmente
Enfeitízote e fáloche dos rapaces que odio
Todas as rapazas que odio
Todas as palabras que odio
A roupa que odio
Como nunca serei nada do que odio
Ti sorris, dis algo que che gusta
Como terías unha vida feliz se fixeses as cousas que che gustan

Así que atópame e ségueme polos corredores, refectorios e arquivos
Tes que seguirme, deixa esta factoría académica
Atoparasme no Matinée
A escuridade do Matinée
É mellor no Matinée
A escuridade do Matinée é miña
Si, é miña

Estou na BBC2 agora, dicíndolle a Terry Wogan como o conseguin
O que conseguín non está claro, pero a súa deferencia é, e a súa risa é
As miñas palabras e sorriso son tan fáciles agora
Si, é fácil agora
Si, é fácil agora

Así que atópame e ségueme polos corredores, refectorios e arquivos
Tes que seguirme, deixa esta factoría académica
Atoparasme no Matinée
A escuridade do Matinée
É mellor no Matinée
A escuridade do Matinée é miña
Si, é miña



vendredi, mai 14, 2004

Mi rollo es el rock. As guitarras son preciosas, aguzadas e abrasivas. O cantante é un espectáculo. Os teclados fanche suar. E o batería... uff, o batería. Agora mesmo o Loza é o tipo ao que máis admiro no planeta. A dous metros dos irmáns Pardo, ábreseme a boca de admiración, sinto como me doen os oídos e lévome as mans á cabeza cando xa non me poido crer que alguén sexa capaz de tocar así. Con outro concertazo de Sex Museum dou por rematada a miña etapa termal, e descubro que non aprendín nada dela: o meu, por rancio que soe, segue sendo o rocanrol.




jeudi, mai 13, 2004

Jóvenes y guapos. O que di o Rock de Lux de Lori Meyers, un grupo entre Teenage Fanclub de Los Planetas que me ten ultimamente intrigado: "Si no pierden la cabeza, pueden llegar muy lejos con canciones así. Jóvenes y guapos, lo cierto es que dan mucha envidia". Que mal repartido está o mundo.


lundi, mai 10, 2004

Jiménez Losantos. Disculpen o retraso. Poñerse de novo ao día do que vén sucedendo no blogmillo leva o seu tempo. No meu descargo debo dicir que pasei a última semana máis ou menos de vacacións, sen escoitar música ningunha (custoume bastante menos do esperado, é para pensalo) e experimentando coa estética "last days of the Generalísimo", da que me quedan aínda rastros no peito en forma de pseudodepilación metrosexual. Foi unha semana de relacionarse con xente improbable e de probar novas sensacións.

Entre os que coñecín había un ex xogador do Arousa dos anos 50 e 60, tan capaz de contar como Amancio lle fixera un regate terrible en tres metros coma de enumerarche as súas posesións en Conxo, Vidán, o Romaño e a rúa Xasmíns ata deixarte seco do sono. Ou un dobre case perfecto de Fernández del Riego, obsesionado polo sal das comidas. Que lle queren, outros pensamos o noventa por cento do tempo en discos ridículos. Cada un entretén o tempo no que quere.

Das novas sensacións destaca a de ter escoitado coma un machote La Mañana da Cope de cabo a rabo e sen vomitar. Creo que nunha semana coñecín a todos os oíntes que ten a emisora dos bispos en DC e comarca, que non deben ser moitos, ou iso espero. Pois ben, seguindo, aínda que sexa de lonxe, os razonamentos que se expoñen nunha das últimas discusións do blog de Contra, o meu favorito, hei de dicir que non son capaz de escoitar a Jiménez Losantos con ironía. Simplemente non soporto a un tipo que ten os santos collóns de adornar un programa de radio de frases como "Kakofi Annan", "el bobo del hijo de Julián Marías" ou "qué diría de esto Maragaleche", ou de burlarse da pretensión de que o galego sexa lingua oficial de Europa porque sería "antieconómico". Tamén o é que se fale en castelán: nós non tempos culpa de que este sexa un dos poucos países da Unión poboado por analfabetos idiomáticos. Pregúntenlles aos polacos se saben inglés. Hai xente que despois do 14-M sintonizou a Cope para rirse dos vencidos, pero eu non poido soportala, igual que non son capaz de mirar con distancia a Camela, o papichulo, o Gran Hermano ou a Sardá. Dirán que teño pouco sentido do humor, pero todo iso enférmame. Aí concordo con Willy, tamén felizmente regresado: nada diso me interesa.

Por certo, unha precisamente para Willy: "En el terreno político [...me vinculo a...] Alianza Popular y Partido Demócrata Popular: influido por las fijaciones aronistas de los llamados marxistas conversos (como Federico Jiménez Losantos y Juan Manuel Bonet), mantengo contactos ocasionales con ambos partidos entre 1981 y 1984". Querido Willy, isto dío o seu amigo Fernando Márquez, El Zurdo, en Sólo se vive una vez. La movida madrileña, de José Luis Gallero. Toma conexión.


vendredi, mai 07, 2004

No balneario. O sol volve brillar mentres saio do balneario de Vidán despois dunha semana. E eu, coma un tonto, só poido cantaruxar unha canción estúpida.

Corazón de cristal
(Heart of glass, do Parallel Lines de Blondie, 1978)

Unha vez tiven un amor e era a bomba
Deseguida se apagou, eu tiña o corazón de cristal
Parecía a definitiva, pero atopei
Moita desconfianza, e o amor marchou

Unha vez tiven un amor e foi divino
Deseguida me din de conta de que estaba perdendo a cabeza
Parecía a definitiva, pero estaba tan cega
Moita desconfianza, o amor marchou

Entretanto
O que atopei é fermoso síntome ben
O amor é tan confuso, non hai paz na cabeza
Se teño medo de perderte
Non está ben que te burles como o fas

Perdida dentro
Unha ilusión adorable que non poido esconder
Son a que ti estás utilizando, non me botes a un lado
Poderíamolo facer de camiño, si
A toda mecha sobre a luz azulada do amor

Unha vez tiven un amor e foi a bomba
Deseguida se volveu un grao no cu
Parecía a definitiva, pero atopei
Moita desconfianza, e o amor marchou




This page is powered by Blogger. Isn't yours?