<$BlogRSDUrl$>

mardi, avril 27, 2004

¡Putísima madre! Acabo de saber que o día 7 de maio non poderei ir ao concerto de Lambchop a Pontevedra. Caralludo. Non me pregunten por que me terei que quedar sen ver a Wagner e compañía, porque me poido poñer furioso. En descargo, o xoves irei ao Capitol para ver a Baby Woodrose, aos que non coñezo e seguro que detesto, polo puro pracer de facer o mal. Se alguén se anima á furia, que se apunte.


Eles fan as mellores baladas. Mentres escribo isto aínda o estou vendo pola tele, e créanme: había moitas razóns para fuxir dos oitenta, como finalmente fixemos. Ao que me refiro é a un programa destes retrospectivos que de vez en cando emite a VH1. Preséntaos a rapaza de Sensación de Vivir, ou dalgunha serie desas que os pailáns do norte nos perdimos por non podermos recibir Tele 5, tu pantalla amiga. Hoxe levan un par de horas con entrevistas e vídeos de grupos de (jarl) heavy metal dos oitenta. O mellor é ver a pinta de madelmans calzados de botox que se lles puxo vinte anos despois a tipos tan deleznables coma os de Poison ou os de Quiet Riot, contemplar case calvo ao cantante de (dispensen) Twisted Sister ou comprobar o que foi dese mito do rock que era o batería manco de Def Leppard. O peor, comprobar que, pese a que durante toda a miña vida fixen sempre alarde do meu pasado non-metal -o que non é pouco dicir para un de paila, créanme-, son capaz de recitar os nomes dos que saen no programa antes de que o letreiro apareza en pantalla: Nikki Sixx, Tommy Lee, Kirk Hammett, Rob Halford, Dave Mustaine, Scott Ian, Mike Belladona, Bruce Dickinson, Lars Ulrich, Izzi Stradlin, David Lee Roth...

Díganme a verdade: poderán seguir falándome?


dimanche, avril 25, 2004

Bailando no bar de lesbianas. Non estivo mal o venres pola noite. Non é que desaparecesen de repente todas as zonas de sombra: chuzo outra vez de máis, a miña torpeza volve facerse patente e, o que é máis decepcionante, as patillas seguen sen medrarme. Pero saúdo a Jonathan Richman, así que todo se arregla.

Aínda que só estamos en abril, xa poido dicir que este foi o mellor concerto que vin no que vai de ano. Richman, acompañado unicamente dunha guitarra española e dun baterista moi ben mandado, faime pasar unha hora e media cun sorriso conxelado nos labios: este home ten o segredo da canción pop, baila, canta en catro idiomas distintos, fai chistes nun castelán de feira, fala da primavera en Nova York, regala unha actuación antolóxica e faime saír da sala cun chute de vida nas veas.

Logo, nun pub de DC, mentres Todonada se administra bebidas exóticas, Richman entra pola porta, cargando coa súa imaxe de adolescente eterno e con toneladas de enrugas na cara. "Liñas de expresión", din por alí. Paso media hora bloqueado, sen saber que facer, finxindo atender ás conversas mentres vexo ao Modern Lover a dous metros de min. A groupie que levo dentro idea frases en inglés coas que agradecerlle o que acaba de facer por min; pero non lle digo nada. Só cando sae do local me atrevo a facerlle un xesto. O home máis tranquilo de Imo é testemuña do momento: Jonathan Richman dá a volta e saúdame efusivamente. Apenas son capaz de tatexar un "nice show" que el corresponde con máis xestos de despedida. Mentres vexo as súas zapatillas de tela desfilando fóra do bar son feliz.

A noite acaba de forma apoteósica con Todonada e máis servidor no Curruncho, dancing to the underground e falando coa baterista de Jiménez del Oso. Coma nos vellos tempos.

Pablo Picasso (Jonathan Richman and the Modern Lovers, 1976)

Bailando no porche traseiro
Saltando desde un gran tronco
Pablo séntese mellor agora
Colgando das uñas dos seus dedos


Algunha xente tenta ligar
E chámanlles gilipollas
Iso nunca lle pasou a Pablo Picasso

As rapazas poñeríanse da cor dun aguacate de zumo
Se el conducise pola súa rúa o seu El Dorado

El pasearía pola túa rúa abaixo
As rapazas non poderían resistir a súa mirada
Así que a Pablo Picasso nunca lle chamarían gilipollas
Non coma ti
Wow!

El só medía cinco pés e tres pulgadas
Pero as rapazas non podían resistir a súa mirada
A Pablo Picasso nunca lle chamaron gilipollas
Non en Nova York
Wow!



Richman e o seu fiel escudeiro, Tommy Larkins



mercredi, avril 21, 2004

Todas as que están. Foi unha empresa imposible. Un amigo pediume unha lista coas cinco mellores cancións do pop español que ao final acabei facendo isto que ven aquí abaixo, tan caprichoso como criticable. Onde está "Un día en Texas", ou "Veo visiones", ou "Vuelo 502", ou, xa postos, "El detonador EMX-3", "Va a estallar el obús", "Escuela de calor", "Viviendo en la era pop", "La noche de los cristales rotos", "Listo"...?

En fin, que aquí vai o top five segundo se me ocurriu naquel momento. Anímoos a que envíen as súas propias listas... e a que me despelexen, por rancio e por ignorante.

Los Salvajes: "Es la edad"
La Mode: "El eterno femenino"
Os Resentidos: "Galicia caníbal"
Los Enemigos: "Desde el jergón"
Los Planetas: "Segundo premio"



lundi, avril 19, 2004

Haberá voda.



Nas boas series de televisión, tipo Ana y los siete, A nanny ou Ay, señor, señor, unha das subtramas adoita ser a da tensión sexual entre dous dos protagonistas. Normalmente, como o roce fai o afecto, o asunto acaba en voda. Pois ben, quizá inconscientemente A cociña de Jean-Sol Partre seguiu máis ou menos este patrón desde a súa apertura, así que xa vai sendo hora de resolver a historia e de que soe a marcha nupcial. Señores, señoras, despois dunha fin de semana de reflexión, admítoo: os Strokes gústanme a rabiar. Durante meses resistinme ao acoso de Julian Casablancas, pero finalmente caín. Esa voz legañosa, esas guitarras entrecruzadas tan NY, esa batería coidadamente chapuceira, esa falta de escrúpulos para atracar a Television e á Velvet... Room on fire dificilmente lle vai cambiar a vida a ninguén -a verdade é que é bastante frouxo-, pero Is this it é un discazo. Síntoo.

Así que con esta voda -por poderes- e a declaración de Last Nite como canción da semana dou por finalizada a primeira temporada da Cociña. Sigan atentos: prometemos máis historias estúpidas e microrreflexións de furancho. Bicos a todos.

Onte pola noite
(Julian Casablancas)

Onte pola noite ela dixo
"Oh, neno, deprímome tanto
Cando me deixas fría
Cando me sinto excluída"
Así que eu, eu peguei a volta
Nena, non me importa xa
Téñoo ben claro
Vou saír por esa porta
Estiven na cidade máis ou menos quince minutos
E nena, síntome tan deprimido
E non sei por que
Andei durante moitas millas

E a xente non o entende
As vosas mozas non o poden entender
Os vosos netos non o entenderán
Ao final nunca o vou entender

Onte pola noite ela dixo
"Oh, neno, deprímome tanto
Cando me deixas fría
Cando me sinto excluída"
Vale, nena, está ben
Todo foi unha gran mentira
Porque aquela noite marchei

A xente non o entende
Non, as mozas non o entenden
Nas naves espaciais non o van entender
E eu nunca o vou entender

Onte pola noite ela dixo
"Oh, neno, deprímome tanto"
Ela podía deixarme frío
Cando me sinto excluído
Así que peguei a volta
Oh, rapaciña, xa non me importa
Téñoo ben claro
Vou marchar por aquela porta



dimanche, avril 18, 2004

Calar. Nun bar de DC, rodeado de patriotas e de upegallos, ocórreseme unha pregunta que non me atrevo a formular: será tan doado como parece conciliar a revolución coa cópula con caciquillos e beatos de misa diaria? Despois venme á cabeza unha maldade que vale por dúas: que Kortatu foron o grupo máis daniño da historia do rock español. Tampouco digo nada. De volta á casa escoito o himno que todos os covardes deberiamos aprender de memoria.

A política da verdade
(Depeche Mode, 1990)

Tes algo que agachar, debes escondelo ou non?
Non estás satisfeito coa situación
É tempo de que pagues o prezo
Por non escoitar a advertencia
E terte decidido cando eras novo
Pola política da verdade

As cousas podería ser moi diferentes agora
Adoitaba ser tan civilizado
Sempre te preguntarás como podería ter sido todo se tiveses mentido
É demasiado tarde para cambiar as cousas
Hai que encarar as consecuencias
De confiar as probas
Á política da verdade

Nunca máis, foi o que xuraches a última vez

Agora estás aí, coa lingua amarrada
Mellor che sería aprender ben a lección
Esconde o que teñas que esconder
E di o que teñas que dicir
Verás os teus problemas multiplicados
Se continuamente decides
Insistir con lealdade
Na política da verdade

Nunca máis, foi o que xuraches a última vez



vendredi, avril 16, 2004

A vida real. Hai case un mes morreu en Londres John McGeoch, o guitarrista de Magazine e de Siouxsie and the Banshees. Levaba varias semanas pensando en escribir algo disto, pero non me decidin ata hoxe, mentres viña escoitando o Real Life de Magazine pola AP-9. McGeoch foi un dos responsables do peculiar son deste disco, gravándolle unha guitarra enterrada en capas e máis capas de efectos ata parecer unha señora pontevedresa. Será que estou vivindo unha etapa moi organística (jarl) da miña vida, pero este disco encántame (sobre todo o arranque, a verdade é que logo baixa o pistón), co seu psycho-punk, os seus baixóns musicais repentinos, as suas burbullas electrónicas, a súa portada estilo X-Files e as letras retorcidas de Howard Devoto. Iso si, a mellor canción, Howie, segue sendo Shot by both sides, que tamén facían os Buzzcocks (Pete Shelley é coautor do tema).

O día que morreu McGeoch, Diego A. Manrique fíxolle unha necrolóxica precisa e elegante, coma sempre, en El País. Nela cóntase que, despois de Magazine, tocou un par de anos con Siouxsie, ata que esta o despediu despois dun concerto desastroso en Madrid, en outubro de 1982. McGeoch acabou no hospital de posto que estaba. "El grupo mismo no estaba en forma", contaba El País o día despois, "por mucho que admiradores encendidísimos afirmaran que aquello fue estupendo, lo cierto es que otros nos quedamos con la miel en los labios. Sí, porque el bajo de Severin acabó adquiriendo un volumen que hería, Budgie no parecía demasiado variado en la batería y, aunque John McGeoch hacía cosas tremendas y preciosas con la guitarra, lo cierto es que se equivocaba, y aquello parecía poco ensayado".

Ben, ao que ía. O que máis me chamou a atención da necrolóxica foi como rematou os seus días McGeoch. Despois de pasar uns anos en Los Angeles, a meca de outros moitos ex punks, como o mesmo John Lydon, o guitarrista que fixo grandes a Devoto e a Siouxsie volveu a Inglaterra. E volveu para traballar de enfermeiro. Ao final a vida real cazou ao rei do stacatto.



McGeoch e Devoto, á esquerda, acribillándonos a dúas bandas.


Borrico. Sospeito que esta vai ser unha fin de semana estraña. Comeza ben: acabo de volver coa lágrima colgando do ollo dun concerto de Josele Santiago, precioso, non o perdan. Mañá... ah, mañá todo cambiará. Hai moitas decisións que tomar. Algunhas son máis ou menos fáciles, outras máis complicadas, e algunhas sinxelamente imposibles. Os burros somos así.

Borrico
(Josele Santiago, 2004)

Que no puedo esperar, que yo no soy de granito
Que todavía palpito, que aún así quiero más
No será que me desquito, no será que hoy te vas
No será que me derrito cuando estás a mi lado
Y soy tan borrico que lo hago mal
Mal, fatal, peor, y de repente un grito
Me recuerda, mi amor, todo lo que te quito
Cuando vuelvas rebuznaré otra vez


Borrico

No será que me desquito, no será que hoy te vas
No será que me derrito cuando estás a mi lado
Y soy tan borrico que lo hago mal
Mal, fatal, peor, y de repente un grito
Me recuerda, mi amor, todo lo que te quito
Cuando vuelvas rebuznaré otra vez

Borrico



mercredi, avril 14, 2004

The kids are allright. Volvo de Vigo, Rock City, GZ, de ver en directo aos Forty-Fives, ye-yé punk con Hammond desde Atlanta, GA. Chego á casa cos oídos zumbando, os pelos ourizados e suando coma un porco, e... E desengáñense, señoras e señores, non hai nada coma o rock and roll. Desafíoos a que me poñan en dúbida.


mardi, avril 13, 2004

Lost in Calahorra. Sen máis música que a do baixo de Dance to the underground, dos Radio 4, que tomou ao asalto a miña cabeza, paso unha fin de semana de hotel e illamento, tal que Bill Murray en Lost in translation. Claro que diferenzas hainas: o seu Toquio é para min a provincianísima Logroño; o luns non había dous millóns de dólares ingresados na miña magra conta corrente; e, sobre todo, o máis parecido a Scarlett Johansson que atopei en tres días foi un locutor dunha radio local, o cruce perfecto entre Torrebruno e Marianico El Corto, que berreaba desde a grada dun estadio de fútbol: "¡'amos, Calahorrá! ¡El equipo local que se crece con la torrija de los gallegós! ¡'amos Calahorrá!". O recordo da película de Sofia Coppola fóiseme estropeando a medida que pasaban os meses. Cando a vin pareceume preciosa, sobre todo por ese final con música de The Jesus and Mary Chain. Agora xa non me convence tanto. Dáme que a maxia de Hollywood é capaz de facer milagres, como que persoas que vivimos unha existencia mediocre, caso de servidor, sintamos compaixón e ata pena dun millonario que está a punto de comprarse un Porsche e dunha estudante de filosofía que nin traballa nin falta que lle fai. Na película, Johansson e Murray pasaban unha noite de festa en festa que pretendía ser o cumio da desesperación posmoderna; o máis parecido que me aconteceu a min foi unha cea a base dun grumoso bacallau a la riojana, que acabei vomitando de madrugada.

De volta á casa decido cal vai ser a miña canción da semana, unha das máis enerxéticas -con perdón- de Joy Division.

Isolation
(Joy Division, 1980)

Asustado cada día, cada noite
El chámaa en voz alta desde arriba
Busquei detidamente unha razón
Devoción meticulosa e amor
De outros que teñen conta de si mesmos
Unha cegueira que se achega á perfección
Pero que doe coma calquera outra cousa

Illamento. Illamento. Illamento.

Mai, tenteino, creme
Estouno facendo o mellor que poido
Avergóñome das cousas que tiven que facer
Avergóñome da persoa que son

Illamento. Illamento. Illamento.

Pero se só podes ver a beleza
Estas cousas que eu nunca puiden describir
Praceres e diversión rebelde
Ese é o meu único premio milagroso

Illamento. Illamento. Illamento.



Carai, creo que desta me pasei.



jeudi, avril 08, 2004

El hombre que confundía los estados. Dúas frases, en absoluto textuais, que lle escoitei ao locutor favorito de Todonada, ese do "sorriso radiofónico".

"Bueno, esta canción es de 1977, en plena explosión del glam, en plena explosión de Marc Bolan". No 1977, Marc Bolan explotou, efectivamente, dentro do seu coche, despois dun accidente de tráfico, e morreu. Levaba case un lustro sen comerse un colín.

"Ahora escuchamos a Fugazi, de Washington, del estado de Washington, de los alrededores de Seattle, como Nirvana". Para isto non teño comentarios.


mercredi, avril 07, 2004

Live in the rhythm hive. Logo no me digan que ler estas notas non serve de nada. Aquí vai o pequeno ensaio que acompañaba o disco In mass mind (1998) dos Make-Up, unha das máis grandes bandas que deu América. Fírmao un tal Leonard Feathers, que, segundo sospeito, esconde ao mesmo Ian Svenonius in person. Reláxense se poden e disfruten.

POR QUE O GOSPEL YE-YÉ?
A reducción de custos no rock and roll e a dialéctica gospel


Desde o mesmo amencer da idade industrial, a marcha dialéctica cara a total alienación do produtor-traballador e o produto-traballo nunca parou, cos seus continuos recortes do traballo especializado, e os avances da maquinaria industrial, que deixan espazo só para zánganos intercambiables. Estas tendencias industriais maniféstanse típicamente en disparidades de clase estridentes e na falta de poder dos traballadores.

Como industria que é, a musical é semellante ás demáis: inventa novas formas de promover un consumo sen fin, e reducindo a forza de traballo. E tamén pagando cada vez menos aos traballadores polo traballo previamente realizado por moitos máis obreiros, para minimizar custos e maximizar a gañancia. A industria musical usa o seu monopolio das radios para controlar o gusto da xente, e máis o seu acceso á música e a outras formas de expresion. Este medio, a radio, está controlado severamente polo mundo dos negocios e polo seu empregado/can faldeiro, o goberno federal. A industria musical determina que música debe prevalecer nas radios e ser popular, escollendo case sempre a fórmula que é máis barata de producir. Reducir é unha vía para recurtar custos, e esta historia debe ser exposta.

Hai cen anos, o órgano oficial da expresión musical era a a música clásica, o ballet ou a ópera, interpretada por unha orquestra sinfónica. Unha destas "factorías musicais" empregaba habitualmente uns corenta traballadores especializados, os músicos, cada un deles cun rol esencial no conxunto. Isto reduciuse nos anos vinte a unha banda de jazz ou de swing, que ten só a metade de compoñentes que a fórmula inicial, e é polo tanto economicamente máis viable. En vinte anos, a banda tíñase reducido a menos da metade co bop e a súa proxenie cool e hardbop. De todos modos, o jazz durou pouco como paradigma do popular debido ás innovacións na electricidade, que permitían que aínda menos traballadores creasen aínda máis música. Buddy Holly quería facer cos seus Crickets que "tres persoas soasen coma unha orquestra". Esta nova música, o rock and roll, era máis barata de producir pero resultaba impopular, pois considerábase música para adolescentes coflictivos. O rock and roll foi, sen embargo, introducido na radio e nas películas, e, para asegurar o control das compañías discográficas sobre os artistas-traballadores, desenvolveuse unha nova mitoloxía, na que se aseguraba que os que tocaban esta música non eran auténticos a menos que fosen novos e rompedores. Este paradigma capitalista da novidade probouse e experimentouse en campos moi diferentes, dos lavavaixelas aos electrodomesticos e á arte culta, particularmente a de vangarda, pero chegou á perfección co rock and roll. A industria propagou patróns de destrución romántica e adicción ás drogas para evitar as demandas dos traballadores (os integrantes das bandas, etc.) desta industria, o rock and roll, de obter mellores condicións de traballo.

Nos noventa, a era do rock and roll foi eclipsada polas fórmulas tecno-electrónicas, que reduciron a forza de traballo a só un ou dous individuos, o aparente cumio das pretensións da industria de reducir os custos de producción e de obter maiores marxes de beneficio. En todos os casos que temos analizado, as fórmulas que prevaleceron foron as inducidas ao público vía hipnose colectiva, co total control dos medios de expresión, a radio e a televisión. Os escritores e os críticos adoitan acatar os novos patróns, cun regueiro de adxectivos acerca do seu zeitgeist, posto que son empregados da industria.

Mentres, as varias forzas desta conspiración non poden nin mencionar as palabras malditas que, como saben, anuncian a súa desaparición: GOSPEL YE-YÉ. Porque esta nova música utiliza a congregación como unha quinta voz, dá a volta ao paradigma capitalista da redución e ameaza a orde das cousas aceptada de forma absoluta. O gospel ye-yé derrubou as barreiras sagradas entre o produtor e o consumidor, e incluso as que separan os cantantes e as cancións.

A industria tentará aplastar esta fórmula, quizá cunha operación deseñada pola CIA, que tentará subverter/pervertir/acosar a quen a practica (o grupo, os Make-Up), ou mediante un apagón informativo. Non van triunfar, posto que o grupo, os Make-Up, e o fenómeno, o gospel ye-yé, están por encima de nós como o está o día do xuízo final. Asegúrense de estar no bando axeitado do formigueiro rítmico.

Leonard Feathers




Get on your knees, please. Foto de Glen E. Friedman.


O chasco monegasco. Mentres outras falan de apostasía, fíxense vostedes que eu xa empezo a crer en Deus.


dimanche, avril 04, 2004

Vístase connosco de curto. Admito que, desde hai moitos anos, teño un vicio bastante inconfesable, unha manía coa que probablemente me gañe unha fama de garrulo que, en todo caso, xa merecía desde hai bastante tempo. Cada domingo, se non teño que viaxar a algún val perdido no Cantábrico, escoito ás catro e cinco da tarde o arranque de Galicia en goles. Si, si, de Galicia en goles, do programa deportivo da Radio Galega, xa saben: "Vístase connosco de curto e tome partido pola radio pública de Galicia neste esforzo informativo...". Sei de memoria a careta, que debe ter como quince anos, ou polo menos foi regravada co mesmo texto desde entón. O que fala é Carlos Blanco. En tempos, el mesmo era un dos que comentaban os partidos desde o estudio de San Marcos. Tiña un dominio da Terceira División que nos deixaba pampos aos que tamén o coñeciamos coma o camareiro Paco ou a primeira palilleira macho do planeta no Dóberman de Antón Reixa. A veces sigo escoitando o programa. Outras, apago a radio en cando entra a falar o locutor. Pero, por algúnha razón, ese inicio -"e o son do momento máxico, o son do gol"- resúltame moi tranquilizador, coma se me devolvese ao asento traseiro do BX do meu pai, de onde probablemente nunca debera ter saído.


Esparta, Liliput. Telegrama sobre unha fin de semana. O xoves, 54 euros en discos e material punkarra e chuza inesperada con Roiciño, que descobre a miña identidade pública e que me aguanta a paliza con estoicismo. Perdón. Cambio con éxito un veleno por outro. O venres non hai ocasión para sacar os zapatos de baile: acabo nunha festa estrañísima rodeado dunha xente estrañísima. A estrañeza complétase no cacharreo posterior con Kate, coa que falo de receitas, de autonomismo e (síntoo, amiga) de hardcore. O sábado, felicidade con El abrazo partido e cabreo coa máquina de mallar, que desafina ata desquiciarme. Conclusión un: nunca debín deixar de fumar. Conclusión dous: Esparta, Liliput, en ti báñanse os crocodilos.


jeudi, avril 01, 2004

Non nos fagas caso. Este xoves, ás once, vou ao Bar Tolo á miña sesión periódica de envexa cochina (supoño que este é un deses decalques que tanto lle gustan á camarada Todonada). Alí vanme entregar un paquete con todo o que editaron nos últimos tempos uns amiguetes, así que imaxino que os dentes me medrarán ata rozar a barra antes de abrir o envoltorio, como me pasou cando vin no Mondosonoro do mes pasado unha peza sobre outros bos colegas. A vida é a ostia: cando por fin un ten cartos para coleccionar máquinas de mallar, o único que pode facer con elas é loitar para que non coleccionen merda.

En fin, vaia unha polos vellos tempos.

Ameaza menor
(Minor Threat, de Minor Threat, 1981)

Non somos os primeiros, espero que non sexamos os últimos
Porque sei que todos nos diriximos a esa ruína adulta
O tempo é tan pequeno, o tempo perténcenos
Por que anda todo o mundo con tanta puta présa?
Amáñate co que teñas, apaña o que poidas
Non nos fagas caso, só somos unha ameaza menor

Só somos unha ameaza menor

Cedo para acabar, eu chequei tarde para empezar
Serei adulto, pero son un menor no corazón
Vai ao instituto, sen un home, onde está o puto negocio?
Non é o vello que eu sexa, se non o vello que me sinta
Tómate o teu tempo, tenta non esquecer
Nós non o faremos, só somos unha ameaza menor

Só somos unha ameaza menor





This page is powered by Blogger. Isn't yours?