<$BlogRSDUrl$>

mercredi, mars 31, 2004

Teenage Fanclub son Deus e Gerard Love o seu profeta. Se algunha vez ven na AP-9 un coche dando bandazos cun tipo con gafas de pasta cabeceando dentro, non o dubiden: é Jean-Sol Partre escoitando power pop.

Radio (Teenage Fanclub, 1993)

Creo que vou matar a radio, non quero oír esta canción
Non quero acordarme de onte, o que fixen estivo mal, si

Pero iluminaches o meu día coa túa visión
Acabas de saír da escola e eres "está tan guai".

Nena, xustifica a razón que hai detrás do teu estilo
Atopa unha moda que encaixe e queda alí un pedazo
Adoro escoitar a túa canción
Na A.M.
Na A.M.

Nin sequera podes seguir
E non sei cales son as túas opcións
E cando tento equivocarte
Son eu o que cae
Sabías que cando eu era novo
Pintaba a cara coa última moda?

Nena, xustifica a razón que hai detrás do teu estilo
Atopa unha moda que encaixe e queda alí un pedazo
Adoro escoitar a túa canción
Na radio
Na radio



mardi, mars 30, 2004

Built for speed. Visto sobre a chapa dun Ford Focus tuneado: "Fe en Dios e ferro a fondo". Pois iso.


Por que choro? Disque para acabar un artigo o mellor é retomar dalgunha maneira o que se dixo ao principio. Eu quería escribir aquí algo sobre o venres pasado, sobre a actuación dos Remains, sobre todo o que pasou durante e despois dese concerto. Quería contarlles que os Remains foron o clásico grupo come and then go, con pouco máis de ano e medio de gloria entre os cafés de r&b de Boston e a súa xira de corenta datas acompañando aos Beatles no 1966. Apetecíame poñerlles por aquí pedazos de artigos que hai na Rede falando do salvaxes que eran en directo Barry Tashian e compañía, ou retallos das memorias do propio Tashian, nas que conta cun ton entre divertido e nostálxico como as fans dos Beatles estiveron a punto de volcarlles o coche, pensando que nel viaxaban os fab four. Tiña gañas de dicirlles que unha xoia coma Why do I cry, unha das mellores cancións do beat, vale moito máis que os 20 euros que cobraban no Capitol polo concerto. Iso levaríame demasiado tempo, sospeito, e non ultimamente non teño folgos para desperdiciar. E, ademais, o final que tiña pensado escribir apremiame, non me permite esperar máis. Fíxense nos créditos do GP de Gram Parsons e cóntenme se recoñecen ao guitarra rítmica. Incrible, non? Outra razón máis para non esquecer a noite do venres.



Por que choro
(Why Do I Cry, de Barry Tashian)

Deixarei de estar triste se me prometes que o teu amor foi verdadeiro
E non sei por que sigo queréndote como o faigo
Porque me deixas tirado, chorando só
Xuraría que tes o corazón feito de pedra
Feito de pedra

E non sei por que sigo queréndote como o faigo, pero é así
Choro, sabes por que, e morrería se me deixases outra vez
As lágrimas e os anos non terían servido para nada, entón

Pero segues deixándome tirado, chorando só
Xuraría que tes o corazón feito de pedra
Feito de pedra

Non sei por que te sigo querendo como o faigo

Dis que non contas mentiras, si
Entón por que, por que choro?

Oh, dime por que choro agora



lundi, mars 29, 2004

Exercicio un. Aquí é onde me gustaría perderme... para sempre.




dimanche, mars 28, 2004

Unha mensaxe para Rudy. Cruzo a rasa cantábrica coma unha centella e dun bo humor incrible e inxustificado. Como creo que é verdade iso de que ultimamente me importan máis as cancións que as persoas, doulle as grazas ao primeiro disco dos Specials, ese que lles produciu Elvis Costello antes de que se convertisen na banda de (aaarrrgggghhh) "uuh, uuh, free Nelson Mandela" e demáis reivindicacións sen música. Á altura de Luarca aínda teño tempo para escoitar na radio a Alejandro Flechazo, que o venres, despois do concerto dos Remains en Santiago, estivo a punto de destrozar a miña vida nunha pinchada antolóxica. Para rematar, outra dose de clembuterol para o ánimo, o Leave Home dos Ramones. Déixenme en paz: a veces un necesita unha boa dose de que se foda o mundo.

Alégrome de que te largues
(Glad to see you go, Ramones, 1977)

Vouno tentar con ela
Unha bala no cargador
E nun momento de pasión
Conseguirei a gloria coma Charles Manson

Vou sorrir, voume esmendrellar
Vaste dar un baño de sangue
E nun momento de pasión
Conseguirei a gloria coma Charles Manson

Teste que largar-largar-largar-largar, adeus
Alégrome de que de largues-largues-largues-largues, adeus

Agora xa sei como quedou o marcador
Non te necesito máis
Non te quero porque eres un pesado

Necesito alguén bo
Necesito un milagre
Debería tentalo con ela?
Unha bala no cargador

Vou sorrir, voume esmendrellar
Van querer o meu autógrafo
E nun momento de pasión
Conseguirei a gloria coma Charles Manson

Teste que largar-largar-largar-largar, adeus
Alégrome de que de largues-largues-largues-largues, adeus




Os Ramones no seu período bauhaus



vendredi, mars 26, 2004

Faino! ¿Como se pode escribir unha canción tan boa como You've got my number (why don't you use it!)? Escoitándoa sinto que me tremen as pernas e que me medran outra vez as espinillas... se é que algunha vez marcharon.

Tes o meu número (The Undertones)

Tes o meu número, por que non o usas?
Sabes o meu nome, e non o vas gastar

Se queres queres queres queres
se queres ter alguén con quen falar

Recollereite no meu coche
Levareite á casa, non está lonxe

Se queres queres queres queres
se queres ter alguén con quen falar
Faino, faino, faino, faino

Por que non marcas o meu número?
Por que non marcas o meu número xa?

Digámonos adeus, non poido soportalo
Tes o meu número, por que non o usas?



Tiene el culo blanco. ¿Non lles dá a sensación de que esta parte do mundo foi para atrás terriblemente nos últimos tempos? Mentres escribía o dos Undertones, apareceu en CCN+ un cura, ou un bispo, ou o que fose, mesturando os mortos do 11-M co aborto, dicíndo que matar 200 persoas nun tren está moi mal, pero interrumpir o embarazo xa non digamos, señora, me va usté a comparar. Onte, ou quizá antonte, apareceu en todas as televisións, e un millón de veces, o fabuloso Rouco Varela, o vilalbés papábel, oficiando unha cerimonia estritamente católica, dicíndolles aos familiares "resucitarán, resucitarán", chamando contra "los nacionalismos y los fanatismos" -conócese que non se escoita a si mesmo- e alzando a ostia ao son dos acordes do "Franco, Franco, que tiene el culo blanco". Isto é o ataque dos ultracorpos...


En Zara. Entro no garaxe, e entre que vou escoitando a toda mecha aos Undertones -"música melódica, pegañenta e sexista", segundo dicía un deles hai pouco- e que hai un par de fluorescentes frouxos convertindo aquelo nunha pasarela, atopo que por fin sei a que me quero dedicar. Mañá mesmo métome en Zara.

Modelo masculino (The Undertones)

Cando era un rapaz nunca quixen xoguetes
Cousas coma esas eran para nenos pequenos
A miña mamá traíame roupas para o seu fillo favorito
O artigo A da páxina 61 do catálogo de Freeman's

Quero ser modelo masculino
Quero ser modelo masculino
Quero ser modelo... modelo

Leo revistas para mulleres para saber o que se leva
Ata que sei os prezos en libras e peniques
Iso recórdame que non teño cartos para roupa nova
Nunca tiven a oportunidade de dicir "vou levar estes"

Quero ser modelo masculino
Quero ser modelo masculino
Quero ser modelo... modelo

Estou farto de levar cousas de segunda man
O abrigo que debería pertencer a outro home
Tallas que pasaron de moda hai anos
Non quero saber nada de trangallada barata


Ben... visto o vizoso estado das miñas chichas abdominais, creo que me conformaría con ser baixista do orgullo de Derry, que vaia leña se dá. ¿Que lles parece?



Na imaxe, sacada do Munster Express, os Undertones repiten a súa famosa foto no muro. Cambian dúas cousas: os tipos teñen 25 anos máis, e no lugar de Feargal Sharkey, o segundo pola esquerda, aparece... chachan, mr. John Peel!!!


jeudi, mars 25, 2004

AAAAGGGHH!!! Lendo a esa gran descubridora de lixo cibernético que é Todonada, sométome a un test no que, segundo parece, che din que clase de roqueiro eres. Como sempre me pasa con estas merdas, fáigoa con toda sinceridade. Que demos, se ata cubro os de Mujer de Hoy coma se me fosen resolver a empanada mental que me caracteriza. Pois nada, que neste caso marco as respostas, doulle a resolver e aparéceme de frente... ¡JULIAN CASABLANCAS! E iso que os evitei na lista dos grupos que me gustan. Conclusión: isto xa é unha persecución.

The Strokes
Garage rock! I like you... I like you alot! You
and indie are on the same plane for me! You
bring rock'n'roll down to its dirty roots,
whether being minimalist like The White Stripes
or retro like The Strokes. You keep on doing
what you're doing! Oh...and did I mention I
like you alot?

What genre of rock are you?
brought to you by Quizilla

Jean-Sol Casablancas strikes back...


mercredi, mars 24, 2004

Artefactos. Só por levarlle a contraria á compañeira Todonada e ás súas listas das peores portadas da historia do pop, estaba eu decidido a escribir hoxe unha reflexión sobre certos discos que comprei polo bonitas que eran as portadas e, despois, resultaron ser horripilancias terribles. Recordo especialmente un que chegou ás miñas mans en plena febre instrumental, duns tales Spotnicks, no que os tipos, polo visto suecos, saían nunha foto disfrazados de astronautas sesenteiros. Resultou ser un artefacto espantoso, un dos peores discos que teño (regálollo a quen o queira).

Pero poño a televisión e vexo a un rapaz palestino de catorce anos rodeado de soldados apuntándolle con automáticas, un chaval ao que se aproxima un robot destes que desactivan as bombas. O pícaro leva arredor do corpo un cinto -carallo, máis ben unha faixa, porque lle chega ata os sobacos- cargada de explosivos. Os soldados fanlle espirse ata quedar en calzoncillos. O rapaz está aterrorizado, a punto de chorar, tentando moverse despacio para desamalloarse a bomba do corpo, erguendo a cabeza entre lágrimas para escoitar o que lle din desde a barricada de enfrente. A locutora di que lle deron vinte euros para que se explotase ao chegar ao control do exército israelí. Pero me cago en Dios -quero dicir en Yahvé e en Alá, neste caso- en que clase de mundo vivimos?


lundi, mars 22, 2004

Maldita la hora. Ese tipo que vai polo mundo real dicindo que el é Jean-Sol Partre quería inundar esta páxina coas súas choromicadas e contar o cento de negruras que lle rebolen na cabeza nos últimos tempos, pero, afortunadamente para todos, o que controla este blog segue sendo servidor, o auténtico Jean-Sol. E o auténtico Jean-Sol foi... quero dicir fun, non vou falar en terceira persoa coma Maradona, fun a un centro comercial que me gusta porque pola megafonía falan en galego, e merquei por seis euretes escasos La cuenta atrás, de Los Enemigos. Agora por fin o poderei escoitar na miña segunda vivenda. No coche, a saber.

Pode que non sexa nin de lonxe La vida mata, pero ten algo. Sendo un preadolescente vin as paredes de non sei que localidade mediterránea cubertas de carteis anunciando a saída deste álbum, e gustoume o peixe que leva na portada. Xirando o dial dun Phillips perralleiro conseguín gravar tres cancións. Unha era Septiembre, do disco anterior, e as outras dúas Paracaídas e Brindis. Andei todo o verán rebobinando sen parar a cinta, tentando imitar sen moito éxito a voz rota de Josele e aprendendo as cancións nunha guitarra española, cantaruxando letras que non cheguei a comprender ata bastante despois, se é que agora as entendo de verdade.

Así que, para recordar os tempos nos que pesaba dez quilos menos, aí vai a letra de Brindis, que ben podería servir de banda sonora para estes tempos confusos e borrachuzos nos que ando metido.

Brindis (J. Santiago)

Podría hacer daño
el agua y no el licor.
Podrían los años no
pasar factura al portador.
Podría ser pero no.
No tenemos cura
ni encontramos otra opción,
así que entremos al mesón.

¡Brindemos al son
de un extraño rock and roll!
¡Brindemos los dos!,
simulemos otro amor.

El tiempo es veneno
y sólo con veneno se
puede al veneno vencer.

Así que yo relleno
mi copa otra vez
y me vuelvo a hacer querer.

El tiempo es veneno
y sólo con veneno se
puede al veneno vencer.

¡Brindemos al son
de un extraño rock and roll! ¡Brindemos los dos!, simulemos otro amor.


P.S.: Se a camarada Todonada fose tan cumpridora como presume, e se eu non fose o desastre que son, tería posto aquí o debuxo da portada en cuestión, pero perdín as claves que hai que teclear para facelo.


jeudi, mars 18, 2004

Flashes. Mentres traballo escoito This is love, de PJ Harvey, e, de repente, xa non estou ante o ordenador. Estou na Avenida A de Manhattan, tomando un café máis ou menos de verdade, comendo unha enorme galleta de chocolate e mirando por un ventanal, vendo os tipos máis modernos do planeta desfilar ante min, e aos adictos atravesando a rúa para visitar ao seu proveedor da Avenida D, e a unha parella entrando nunha tenda de discos de música electrónica. Pero a canción remata. Maldita covardía.


mercredi, mars 17, 2004

Crueldade intolerable. E, encima, vai o Zaragoza e gáñalle a Copa ao Madrid. ¿Ven como todo é unha conspiración?


Oio xirar os motores da rebarbadora. Non sei se foi casualidade, pero a fin de semana pasada rebeláronseme as moas do xuízo, que parece que queren saír definitivamente da súa cápsula, o que me obrigou a cambiar a miña habitual dieta de bocatas de beicon completo por outra de donuts e oraldine. Dáme a min que todo isto tamén ten relación co feito de que durante estes tres últimos días, escoitando como algúns choran lágrimas de cocodrilo porque hai medios de comunicación que fan á xente "reflexionar demasiado", se me instalase na cabeza esta canción de Los Planetas, da que xa falei aquí hai tempo.

Pesadilla en el parque de atracciones

Quiero que sepas que ya me esperaba
que esto ocurriera y que no pasa nada,
sólo me da la razón, y que he estado aprendiendo
de cada momento que he estado contigo.
Y pienso aplicar contra mis enemigos
tus tácticas sucias de acoso y derribo,
que también he sacado algo bueno
de todo este enredo.

Y quiero que sepas
que espero que acabes
colgando de un pino
cuando veas lo imbécil que has sido,
cuando veas que lo has hecho fatal.

Y que quiero que sepas
que ha sido un infierno,
estando contigo
el infierno es lo más parecido,
te pareces un poco a Satán.

Quiero que sepas que me he acostumbrado
a tus putas escenas de "ahora me largo".
Lárgate ya de verdad que sería una suerte
si no vuelvo a verte en los próximos años.
Por mí que podías tirarte de un tajo
que ya lo que hagas me trae sin cuidado.
Si me pongo a pensarlo un momento
creo que lo prefiero..

Así que ya sabes
que espero que acabes
pegándote un tiro
cuando veas lo imbécil que has sido,
cuando veas que lo has hecho fatal.

Y que quiero que sepas
que ha sido un infierno,
estando contigo
que por poco no acabas conmigo,
pero soy difícil de matar.

Y que quiero que sepas
que ha sido un infierno,
estando contigo
el infierno no es tanto castigo,
te pareces bastante a Satán.

Para os que cren que o poder é patrimonio familiar; para os que pensan que porque levan mandando desde o século XIX teñen dereito de pernada; para os que cren que son un subnormal adolescente; para os que me insultan porque están seguros de que son inferior; para os que me criminalizan porque penso; para os que me esixen que estea calado porque xa teño pan e fúmbol; para eses tipos de misa diaria, comunión de ladrillo e prostíbulo nocturno que me tiveron nas súas mans durante oito anos; para todos eles vaia a canción que me aprendeu o Presidente Fundador: Vai, vai, que te leve o demo...

E dito isto, que volva a música a estas páxinas.


lundi, mars 15, 2004

Harmónico. Se lo voy a decir en castellano, para que me entiendan: ahora, dispensando, se me van ustedes a insultar a la puta madre que los parió.


Pouquiña cousa. Unha reflexión de Xosé Luís Barreiro Rivas na eufórica tertulia de Radio Voz: "Ocurre unha desfeita coma o do Prestige en Galicia e aquí o panorama electoral non cambia nada. Pero pasa unha desgracia en Madrid, e castigamos ao PP. ¿Saben o que quere dicir iso? Quere dicir que politicamente somos pouquiña cousa".


dimanche, mars 14, 2004

Isto é terrible. Xa estamos no día de eleccións. Estes cabróns, que nunca creron na democracia, parecen dispostos a matar dúas veces ás vítimas de Atocha, e a cargarse todo o que se lles poña por diante. Acebes acaba de dicir agora que hai un vídeo no que Al Quaida reivindica os atentados de Madrid. Mentres, a tele pública emite un vídeo sobre o asasinato de Fernando Buesa por parte de ETA. ¿Que hai que facer neste país para pudrirse na cadea? ¿Que puta lexitimidade ten o que saia mañá -xa hoxe- das urnas, sexa quen sexa o que gaña? Despois de manipular as eleccións de Madrid, ¿ata onte van chegar estes tipos? Mañá vou facer 500 quilómetros para poder votar, para participar nun sistema que estes fillos de puta pasan polo forro dos collóns. Estou desolado.


samedi, mars 13, 2004

Golpe de estado. Sinto ter que dicir isto en quente, pero non o poido evitar. Mañá hai unhas eleccións. Non son as festas da Peregrina, son as eleccións. Gústenos ou non, non é un día calquera. E estes tipos están tentando adulterar o único momento no que os cidadáns podemos participar. ¿Que pasará se mañá conseguen a maioría absoluta? ¿Dirán o luns "sentímolo, equivocámonos, a do atentado de Madrid non era ETA"? ¿Será ese goberno lexítimo? ¿E se tentan pasarse o tema polo forro dos collóns? ¿Que poderemos facer nós? ¿Alguén se ve derrubando as portas do Congreso, coma en Belgrado? E se non conseguen maioría absoluta, ¿que? ¿Quen se fai cargo do goberno despois destas eleccións? ¿Terán os santos collóns de deter esta noite, ou mañá, xa no colmo dos despropósitos, a algún chavalito borroka que lles sirva de coartada, para despois soltalo o martes? ¿Pode ter algún escrúpulo quen interrompe unha intervención dun Ministro porque "no nos queda mucho tiempo e da paso a un psiquiatra de merda, todo para que non escoitemos as burradas que di Acebes cando lle preguntan os xornalistas? ¿E se resulta que si que foi ETA, quen poderá paralos? E agora isto: un policía nacional mata a un tendeiro proetarra por non colocar un crespón negro no seu establecemento. Sinto ter que dicir isto, pero paréceme estar vivindo un golpe de estado. Este país vaise á merda.


O Pisuerga. Faltoulles tempo para arrimar a súa sardiña ás brasas dun tren de proximidades rebentado. Faltoulles tempo para convocarnos para rexeitar o terrorismo e, aproveitando que o Pisuerga pasa por Valladolid, para que apoiemos o seu proxecto de "gran pueblo para el que no está hecho el desaliento". Faltoulles tempo para inundar todas as televisións de bandeiras -a máis grande, a da nosa- e de consignas. Impórtame un carallo quen fixera isto. Son uns cabróns. Por primeira vez escoiteille a Iturgaiz algo razonable: "Da igual que los terroristas vengan del desierto o bajen del monte Gorbea". Aos mortos iso dálles igual. Pero aos que quedamos, doídos, confundidos, por favor, non nos insulten.


vendredi, mars 12, 2004

Aquí había un post sobre o de Madrid. De momento, resérvomo. Quédanme demasiadas cousas por comprender.


mercredi, mars 10, 2004

Be my (dead) baby. A historia é coñecida. O escenario é un castelo en Alhambra, California, unha mansión construída en Hollywood por un gandeiro de orixe vasca. Os protagonistas, Phil Spector, de 62 anos, un productor de cancións pop dos sesenta, multimillonario e estraño; e Lana Clarkson, unha actriz corentona de segunda fila, unha desas caras que che soan de velas en telefilmes das catro da tarde ou como guest stars do Equipo A ou O Coche Fantástico. Unha tarde de febreiro do 2003, os dous coñécense nun clube da zona. Por algunha razón aínda non aclarada, acaban no castelo de Spector, no que resoa un disparo no medio da noite. A policía arresta a Spector, de recoñecido pasado violento, como principal sospeitoso do asasinato, pero el alega que foi Clarkson a que se suicidou. O resto son historias de avogados americanos, unha unlla acrílica con restos de pólvora que, polo visto, indica que foi ela a que se disparou, unha fianza millonaria, cámaras de televisión apostadas ante a casa do productor, Paula Zahn, a CNN, etcétera. Nesas andan.

O realmente atractivo son os personaxes. Por un lado Spector, que leva vinte anos recluído no seu Xanadu californiano, enterrado en dólares, disfrazándose de Batman polas noites e organizando partidas de bolos nos momentos nos que remite a súa misantropía. Os seus veciños din que nunca o viron, que o único que saben del é que pasa pola rúa a toda mecha no seu Mercedes Benz. Polo outro, Clarkson, o reverso do soño americano: ultimamente traballaba de azafata en exposicións de cómics -onde disque é moi ben recibida despois de ter traballado en mil películas de serie Z- e en bares como aquel no que coñeceu a Spector. Lendo a biografía que lle fan na súa web éntranche ganas de chorar: "Cando tiña un ano, recitaba as rimas que aprendía na gardería a quen quixera escoitalas", "fisicamente era alta, pero a súa era unha personalidade de xigante", "nos últimos anos vivía nas canles de Venice, California", "sufriu unha caída mentres bailaba nunha festa de nadal con nenos", "a súa elegancia contaxiosa, a súa beleza de estatua, a súa espiritualidade non poden ser descritas con palabras". "Que este site sexa bendito polo poder e o espíritu amoroso de Babaji e Mataji", remata.





lundi, mars 08, 2004

De viaxe. Notas para unha blitzkrieg visita a Gasteiz.

BANDA SONORA (unha das famosas listas-lasaña de DJ Bovouard):

La Buena Vida: Álbum
Fugazi: Repeater
BAP!!: Zuria Beltzez / Bidehuts eta etxehuts
Fugazi: Red Medicine
Jabier Muguruza: Enegarren postala
Blur: Parklife
Negu Gorriak (perdón): Gure Jarrera
Flamin’ Groovies: Groovies greatest grooves
Ruper Ordorika: Kantuok jartzen ditut
The Nation of Ulysses: 13-point program to destroy America

COMPRAS: Dous discos de Ruper Ordorika. Un disco de La Buena Vida. Un exemplar do Rock de Lux no que entrevistan a Jabier Muguruza. Un libro sobre a traxectoria literaria de Bernardo Atxaga.

MOMENTOS 2004: Ir a Oñati para retratarse ante a casa do único Ordorika que aparece na guía telefónica. Unha voda euskalduna en Arantzazu. Chegar tarde por dez minutos a un recital de Atxaga e Gari. Un bar de kalimotxo 3X1 no edificio máis antigo de Gasteiz. A lúa chea sobre a rúa Eduardo Dato. Un donner kebap xunto á moi ejpañola catedral de Burgos.

SITUACIÓN ATMOSFÉRICA: Fóra, neve, chuvia, frío, tamén despexado. Dentro, tres días de sol radiante.


jeudi, mars 04, 2004

One more night like this would put me six feet under. Unha moi boa para que recordedes mentres hoxe vedes a vosa serie funeraria favorita.

En setembro de 1973 Gram Parsons morreu dúas veces. A primeira estrela do country rock estaba pasando unha temporada nun motel no deserto de California, no parque do Joshua Tree, onde adoitaba refuxiarse cos seus amigos -entre eles Keith Richards- para beber, inxectarse morfina e ver pasar ovnis. Daquela vez estaba alí con dúas amigas. A noite do 17, unha delas atopouno agonizando, medio morto e azulado sobre a moqueta, vítima dunha sobredose. A outra compañeira, que curiosamente se apelidaba Fisher, conseguiu revivilo. Horas máis tarde, Parsons volveu morrer, esta vez de verdade. No seu sangue atopouse un bo xacemento de alcol, heroína, cocaína e morfina, sedimentado despois de anos de vida disipada.
En canto soubo da súa morte, a súa acaudalada familia, da que recibía unha suculenta paga mensual de por vida, mandou recoller o cadáver de Parsons para enterralo en Tennessee, onde nacera. Pero o mellor amigo do ex Byrd, Phil Kaufman, tiña outras intencións. El e Parsons asinaran un pacto etílico meses antes: se un morría, o outro levaría o que del quedase ao Joshua Tree, tomaría unhas copas na súa honra e queimaría a corpo.
Así que Kaufman, acompañado por outro venado, colouse no aeroporto de Los Ángeles, chegou á sala onde o cadaleito de Parsons esperaba para ser trasladado ao seu estado natal e roubouno. Os dous secuestradores -se é que se lles pode chamar así, porque o secuestrado estaba morto- adentráronse no deserto de California, parando nas gasolineiras para repostar whisky e bebendo ata deixar de ver. Azuzados por unha borracheira que lles nublaba o sentido e polas luces da policía, que os atopara, baixaron o cadaleito do coche, rociárono de gasolina e prendéronlle lume.
Meses despois tiveron que pagar unha multa por queimar o cadaleito. Incinerar a Gram Parsons polas bravas non lles reportou castigo ningún: nas leis de California ninguén prevera a posibilidade de que alguén lle puidese plantar lume a un cadáver.


mardi, mars 02, 2004

I think I'll kill the radio. Sinto vertixe ao escoitar o meu nome pola radio. Morro de vergoña ao pensar nas consecuencias do que un fai. Cabréome cando vexo que o meu traballo non serve para nada, pero logo éntrame o pánico cando sei que está no punto de mira. Sobresáltome cada vez que soa o teléfono, éntrame un calor desagradable por dentro cando oio unha voz descoñecida. Por veces aínda me dá medo pensar que alguén, fóra dos de sempre, poida ler estas notas. Hoxe vin como un coche atropelaba a un rapaz nunha moto, e mentres o resto da xente telefoneaba ao 061, eu chamei ao carniceiro. Así non poido pensar. Eu non quero isto.


This page is powered by Blogger. Isn't yours?