<$BlogRSDUrl$>

samedi, février 28, 2004

De volta a Tennessee. Vale: todo o meu programa de reconversión mental e de aggiornamento musical arruínase mentres escoito o GP de Gram Parsons pola AP-9. Quizá debería resignarme, cada un serve para o que serve. Así que subo o volume e penso no preciosa que estaba a Duquesa comendo hamburguesas e bebendo pink lemonade en Jimmy’s, no Fells Point de Baltimore, a Coruña americana. ¿Ou era ao revés?

As rúas de Baltimore
Letra e música de Tompall Glaser e Harlan Howard

Vendimos a granxa para levar a miña muller onde ela era
Deixamos atrás os nosos parentes e todos os amigos alá, en Tennessee
Comprei aqueles billetes só de ida polos que ela tanto me pedira
E leváronnos ás rúas de Baltimore
O seu corazón encheuse de alegría cando veu as luces da cidade
E dixo que o lugar máis bonito da terra era Baltimore pola noite
Un home séntese orgulloso de darlle á súa muller o que ela espera
Así que máis ou menos gustáronme as rúas de Baltimore

Despois atopei un traballo nunha fábrica, levando una máquina vella
E comprei unha parceliña nun barrio tranquilo
E cada noite, cando volvía á casa, con cada músculo dolorido
Ela levábame a rastras polas rúas de Baltimore
Fíxeno o mellor que puiden para traela de volta ao lugar de onde era
Pero pronto entendín que ela amaba aquelas luces brillantes máis que a min
Agora volvo no mesmo tren que antes me trouxo aquí
Mentres a miña muller camiña polas rúas de Baltimore
Mentres a miña muller camiña polas rúas de Baltimore



Unha canción incrible, non?




vendredi, février 27, 2004

Banda sonora. A min dáme que as campañas electorais son coma a música dos setenta, coma unha canción de Procol Harum ou de Elton John: enrevesadas, incomprensibles, esteticamente espantosas, cheas de tópicos e de solos masturbatorios e aburridas, aburridas, aburridas. Así que aí van dez cancións para soportar a que se nos vén encima.

1. Be my baby, das Ronettes
«...fareite feliz, nena, só espera e verás:
por cada bico que me deas, eu dareiche tres...»

2. Ego trip, de Albert Collins
«...sempre que falo contigo, Deus, dasme a paliza.
Xa sei o que queres dicir sobre o teu pasado,
pero cada vez que falo contigo vexo que non tes clase ningunha.
O teu é o autobombo...»

3. Not great men, dos Gang of four
«...non hai homes débiles nos libros que hai na casa,
son os homes fortes os que fixeron o mundo...»

4. Ya no quedan más cojones, Eskorbuto a las elecciones, de Eskorbuto (Hala!).
«...para vivir feliz y contento, Eskorbuto al parlamento...»

5. Hateful, dos Clash
«...todo o que quero dámo,
todo o que quero dámo, pero non de balde...»

6. Mis problemas con la justicia, de Los Planetas
«...y yo sigo aquí, buscando a quien resuelva mis problemas con la justicia,
que para mí es degradante que mi destino esté regido por cerdos fascistas...»

7. Pero me aburro, de Kaka de Luxe
«...salgo a la calle, miro a la gente,
escupo en el suelo, pero me aburro...»

8. Democracy, Leonard Cohen
«...navega, navega, oh sagrado navío do Estado...»

9. Manda carallo, dos Resentidos
«...un día de reflexión e outro de votación,
e entre eles disputan catro anos de sillón...»

10. Argument, de Fugazi
«...isto é o que me está amolando:
que algún idiota poida virme con algún abc moral [...]
eu teño a misión de nunca estar de acordo...»



mercredi, février 25, 2004

Cha-cha-chachacha. A miña relación cos Jesus & Mary Chain, que sempre foi boa, fíxose máis estreita unha noite de decembro na Nacional 634. O único piñazo que me din -que me deron- indo no coche tivo como banda sonora Taste the floor. Eu -coche A- circulaba en sentido Irún, á altura de Celeiro de Mariñaos, berreando -"and all the stars don't shine / and all the walls fall down / and all the fish get drowned"-, pensando na gozada que debía de ser cantar cha-cha-cha-cha-chachacha no medio de todo aquel ruído, e imaxinándome con eses pelos afterpunks tan acaídos. Nesas andaba cando un Megane tipo tunning -coche B- se saiu do seu carril de follado que ía. O rapaz pegou un volantazo a tempo, e só me afundiu a porta traseira esquerda. Cando din parado o coche ofendeume moitísimo que aqueles tipos británicos seguisen tocando dentro del a un volume brutal despois do que me acababa de pasar.

Agora, cada vez que escoito o Psychocandy oio tamén o berro que se me escapou cando sentín o impacto, grave, rouco. É unha sensación estraña, pero poido xurar que escoitei o berro de marras na secuencia final de Lost in translation, cando soa Just like honey , ampulosa, preciosa, chea de eco, e Bill Murray lle di á rapaza: «Conserva sempre ese sorriso». Quizá por iso aínda me gustou máis a película.


Burdel. Se algún día me chegase a dar de conta das simas sépticas nas que me movo cada día, se o meu corazón lle preguntase algún día á miña cabeza "¿que fai o tipo este?", a cabeza tería que responderlle: "É pianista nun burdel".


mardi, février 24, 2004

Before it's too late. Ás veces dáme pena pensar que sempre fun -sempre vou- por detrás dos acontecementos. Supoño que moitas veces por simplemente por idade, e outras, por pura chulería. Quero dicir, que se non escoitei a Howlin’ Wolf, ou aos Kinks, ou aos Ramones no seu momento, foi simplemente porque daquela eu non estaba vivo. Ou se descubrín tarde aos Pegamoides a razón era que daquela eu escoitaba cintas de Parchís, Barbapapá e Tito y Tita. O de despois é máis difícil de explicar, e prodúceme un pouco de vergoña. Cando foi todo o do grunge, conectei con el só vagamente, porque o único que me gustaban eran grupos de hardcore, a poder ser belgas ou de Nova York, e medía o valor das cancións en función do rápido que tocase o batería. Despois, cando o do indie, o dos Planetas, Beck, o festival de Benicàssim... eu andaba enredado recuperando o tempo con Mudhoney e os Supersuckers, como moito, e descubrindo a Doctor Feelgood -toma risco-, e a New Wave, os Specials, Blondie, os Undertones, etcétera. Todo aquelo dos garsés a raias e as baixistas sen mirada parecíame cousa de DJ Atleti -"lo nuevo de Venas Plutón"-. Logo, a finais dos noventa, cando a metade dos meus amigos se metían á electrónica vía Chanteclair e a outra metade se enfangaban no plomizo rock escandinavo, servidor enganchábase aos mesmos Planetas, a Teenage Fanclub e á música dos sesenta -¡cando xa acabara toda a vaina do revival mod!-. Hai moi poucos grupos que me entrasen desde o principio, e, de feito, agora non recordo ningún. Dá a impresión de que, por algunha razón, sempre andei con medo de apostar, sempre quixen pisar sobre seguro. E iso de ser refractario ao novo farta, porque creo que son así en case todo -CASE todo, a quen lle importa xa sabe ao que me refiro-. Na escala que vai do esnobismo ao carlismo, eu parezo estar máis cerca do segundo que do primeiro. E así me vai.

En fin, un desastre. Hoxe, dándolle voltas ao asunto, decidín un par de cousas. En primeiro lugar, que vou ir ver a Refree –mellor disco do ano pasado segundo RDL- cando veña a Vigo, e que vou mirar de que Kate me leve a Benicàssim este verán. E, ademáis, mañá corto o pelo. Antes de que sexa tarde.



Chego tarde!!!


jeudi, février 19, 2004

Contemporaneidade. De camiño a un dos meus traballiños -xa se sabe, "este le pagó una puta a este otro", "ese día yo tenía una resaca de sol y sombra del copón", etcétera- paso por fronte a unha tenda de alimentación que ¡acaba de abrir unha sección de discos! O caso é que entro e vexo que non está nada mal, e como acabo de descubrir o Winamp como remedio contra a incontinencia verbal do meu compañeiro de pupitre, decido comprar a recopilación dos Byrds que sacou Sony hai pouco. Fágoo por un par de motivos principais: porque na contraportada aparecen á altura do Radio City Music Hall de Nova York e porque, nesa mesma foto, Crosby se parece máis que nunca a Mendieta. Saio do supermercado roendo o plástico de fóra, pelando un disco dos Byrds rodeado de chorizóns e Membrillos El Quijote, feliz coa miña contemporaneidade.



...y David Crosby ha marcado un gol realmente increible...


mercredi, février 18, 2004

Hinchazón baixoventral. Incrible: non só é capaz de rirse todo o puto día de subnormaladas varias, senón que o fai varias veces, chama a todos os seus colegas cada vez que se lle ocurre unha e comenta coas visitas. É admirable. Sería precioso poder ser tan idiota, pero mentres non o consigo, ¡camarada Kalashnikov, asísteme!


Simbiose. Fabuloso. ¿A alguén lle quedan aínda dúbidas do que é a simbiose política?


Pajillero. Arrepíntome de terlle recomendado a Todonada que lese a Roger Wolfe. Linlle uns cantos poemas interesantes na rede, pero onte tiven que deixar o seu Oigo girar los motores de la muerte na páxina vinte. O único decente é o título, que, para máis inri, é a traducción dunha frase de Raymond Carver. O resto é nada: reflexións aforísticas dun cascarrabias angloasturiano pajillero e pretencioso, tan orgulloso de estar fóra do stablishment literario español que o único que sabe facer é falar do mal que o tratan. En fin, allornothing: esquéceo.

Conduzo ata o traballo escoitando o disco de Josele Santiago, que apareceu esta mañá sobre unha táboa de pranchar. Teño que oílo máis veces, teño que lelo, pero a primeira impresión non é mala, mellor nas cancións máis Enemigos e menos nas máis Mastretta. Vaia lío. Unha das persoas que saen no listado de agradecementos é Fran, e faime ilusión. Supoño que, ao escoitalo, moitos sentiranse traizoados, cousa que me fai bastante gracia. Eu fun ver aos Buzzcocks na Coruña, o ano pasado, e iso si que foi unha traición, pero se queren botar a súa reputación pola alcantarilla, alá eles.

E estou empezando a pensar seriamente no asasinato do meu compañeiro de pupitre, basura mental. É a unha e vou pola primeira aspirina do día: ademáis de non calar e de non dicir nada, ¡non coloca un puto pronome no sitio! "I me di, i me di, i me di"!!!


mardi, février 17, 2004

Desde Quahog, Rhode Island. Peter Griffin, o meu novo ídolo.




Les choses. Falo con Claro por teléfono do magro estado das cousas na música pop do noso país. Intercambiamos unhas cantas anécdotas de abuelos Cebolleta e despois el cóntame que leu na Nosa e só Nosa Terra outra reportaxe roñona sobre o tema: a culpa téñena as mulitinacionais, a Xunta, os concellos, a MTV, os americanos. Eu dígolle que me parece curiosa a posición dos que se erixen en defensores da música pop en galego, adalides dunha causa que non existe. Hai seis ou oito anos existía un modestísimo panorama que se disolveu en si mesmo pola simple razón, creo eu, de que non eramos o bos. Hoxe... que vou dicir de hoxe sen quedar de resentido.

Claro cóntame que acaba de pillarse un piso en Ribadeo para poder estar coa compañeira polo menos as fins de semana. Na súa honra volvo á casa escoitando no coche A hard day’s night, desafinando coma un cabrón en I should have known better e facendo de barítono dos Sabandeños en If I fell, e acordándome sen parar de todos os capullos que, empezando por un mesmo, hai que aguantar ao cabo do día nesta fermosa profesión que nos tocou en sorte.


lundi, février 16, 2004

A Costa Brava. A morte de Pantani sorpréndeme nas escaleiras da casa. Abro o xornal e vexo que o Elefantiño morreu rodeado de frascos de ansiolíticos e de antidepresivos nun hotel que, visto despois pola televisión, se parece bastante a un edificio de apartamentos na Manga do Mar Menor. Comento a xogada por teléfono co meu pai, cicloturista impenitente. Recordamos os tempos nos que viamos xuntos o Tour de Francia, sentados nas mesas de plástico dun camping na Costa Brava. Pantani aínda corría con pelo, polo que debeu ser no 93 ou no 94, e nós os dous combatiamos a nosa envexa europea mirando como Induráin machacaba sen falta a Bruyneel, Bugno, Ulrich, Virenque e demáis competidores, para desolación dos nosos compañeiros de establecemento, maiormente loiros e cunha autocaravana do tamaño do Queen Mary. O meu pai medía un gin tonic e eu, moi digno, conformábame cunha cocacola. Despois compensábao fumando dous cigarros ás escondidas, nos baños do camping, así son os adolescentes. Aquelo foi unha paz de Utrech definitiva que nin sequera se rompeu cando a Pantani lle caeu o pelo, Induráin perdeu o seu sexto Tour, eu decidín ser punk a tempo completo e –sinto ser cargante- lle manguei para sempre, un pouco máis adiante, os seus discos da Creedence.


dimanche, février 15, 2004

O que dixo. O venres paso a noite con Kate, musa cibernética, e coa indulxente duquesa de Bovouard. Ceamos en cantidades patrióticas e visitamos un bar na zona nova de DC que parece unha churrasquería por fóra e unha tenda de mobles de deseño por dentro. Falamos de Jarvis Cocker, de Tombuctú, do ben que están escritos algúns blogs –elas citan como exemplos o de Cesare e o de Todonada-, dos pais, do bos que son os White Stripes, da tendencia dos Gardas da Revolución a montar pubs, bares e restaurantes, de adiviñación, das miserias de Telesanmarcos e de ir tirando. Coma sempre, poñome pesadísimo. Coma sempre, e pese á miña logorrea gintonística, non consigo facerlles compartir a miña admiración pola Creedence, pese a que insisto unha e outra vez en que se un marciano chegase á Terra e me preguntase polo que é o rock, eu daríalle a escoitar o seu Cosmo’s Factory. ¡Ala, o que dixo!


vendredi, février 13, 2004

Un xardín de Hong Kong. ¿Como vou ser rockmisóxino? Hoxe ando contento outra vez, e en parte débollo a Hong kong garden, de Siouxsie and the Banshees. Despois de ver The filth and the fury regresei ao 77 -¿onde estaba eu daquela?- vía post punk. Ela foi unha das torturadoras de Bill Grundy -a conversa está reproducida máis abaixo-, despois convertiuse en pioneira do punk pop e, finalmente, en diva do gothic rock. Eu prefiro a do medio, o que me fai pensar en tantos grupos daquela época que nunca lograron superar a súa primeira canción: Siouxsie e Hong Kong garden, os Dammned e New Rose, os Undertones en Teenage kicks, os Dexy's Midnight Runners e Geno...

Auténticos one hit wonders, o que non é pouco nun mundo de No hit wonders...



Siouxsie e Grundy

GRUNDY: [A Sioux] ¿Estás preocupada, ou só pasándoo ben?

SIOUX: Pasándoo ben.

GRUNDY: De verdade?

SIOUX: Si.

GRUNDY: Ah, xa me parecía a min.

SIOUX: Sempre quixen coñecerte.

GRUNDY: De verdade?

SIOUX: Si.

GRUNDY: Xa nos xuntaremos despois, vale?

[Sioux fai como que choromica]

JONES: Porco cabrón. ¡Vello verde!





mercredi, février 11, 2004

¿Ein? Véxome ante o ordenador e non paro de pensar en Charlot apretando parafusos. ¿Comorl?




De patrullada. Paso media hora de patrullada -préstamo coruñés- polos blogs que recomendan todonada e cesare, e sorpréndome da miña propia ignorancia. Algúns non só falan de música, non se limitan a dar a barrila con letras, discos, porras, listas, versos e ecos de tocata automobilística, como fai servidor. Algúns, coma contra, escriben cousas preciosas e intelixentes sobre o slowcore, os Byrds e Gene Clark. Eu, na miña burricie, mentres odio o meu oficio e aos meus compañeiros de traballo, escoito o disco que nos regalou a fin de semana pasada -prefiro esquecela- Fran, un de singles de Mitch Ryder and the Detroit Wheels. Tocan o venres 20 na Sala Capitol, e merece a pena velos, puro gospel branco... e, polo tanto, máis respetable. Os negros son os grandes perdedores na historia do rock. O mellor que din de Ryder é que "canta coma un negro", a mesma virtude que a xente lle ve ao tipo máis sobrevalorado do planeta, Van Morrison. Xa o dicía Sam Phillips: "O dia que atope a un rapaz branco e ben feito e que cante rock and roll, fareime millonario".

Unha mañá de novembro, en Harlem, non vimos máis brancos que os que rodeaban de lado a lado a mazá da Igrexa Abisinia protestante, ou algo así. Ían ver cantar aos escravos. Fuximos.

Por certo, lendo a axenda da Capitol doume de conta de que se me pasou ir ver a Juan Rivas. Aprécioo desde o disco de Estereocéano, que non deberon vender nin un peine, pero eran boísimos. O día 28 tocan La Buena Vida


mardi, février 10, 2004

Ahora me largo. Por certo, a canción anterior é do Encuentros con entidades, o último disco dos Planetas. Noutro corte deste disco, Pesadilla en el parque de atracciones, hai uns versos terribles:

Quiero que sepas que me he acostumbrado
a tus putas escenas de "ahora me largo".
Lárgate ya de verdad que sería una suerte
si no vuelvo a verte en los próximos años.


Glups.

E por se a alguén lle interesa coller o testigo, ¿non lles parece que o Una semana en el motor de un autobús é o mellor disco español dos noventa? Ando entre ese e o La vida mata, dos Enemigos. ¡Axúdenme, por favor!





Atasco. Como envexo a capacidade que teñen algúns para bloguear... Servidor, que ten pouquiño que dicir e a maior parte das veces arrepíntese cando o fai, confórmase con ir colocando nesta páxina as caralladas que se vai barrenando entre atasco e atasco. Confíen en min: débolles un post sobre as mulleres e o rock, e algún outro máis que me ronda a cabeza. De momento, pois iso: o que viña escoitando no coche.

El artista madridista (Los Planetas, 2002)

Me explicó con detalle la situación,
acento argentino, oro en el reloj.
"En cuanto llegues al área te vas a dejar caer",
que controlo el hemisferio norte, ya lo ves.

Me llevó de la mano a su habitación,
viaje iniciático en el ascensor.
Confié en sus palabras, le entregué mi corazón,
y todo lo que tenía se lo llevó.

Porque ya está aquí el artista madridista,
que los árbitros le pitan casi siempre a favor.
Cazadores blancos con corazones negros,
deberías apostar por el caballo ganador.

Volví al lugar donde me crié
sólo para darme cuenta de que no hay nada que
pueda curar el daño que me hiciste
y mira que he tomado medicinas.

Porque ya está aquí el artista madridista,
los centrales del infierno sí que dan de verdad.
Cazadores blancos con corazones negros,
si te cruzas con el bueno más te vale rezar.

Porque ya está aquí el artista madridista,
que los árbitros le pitan casi siempre a favor.
Cazadores blancos con corazones negros,
entran ganas de apostar por el caballo ganador.



vendredi, février 06, 2004

Furia e entullada. Cazo de casualidade no Plus The filth and the fury, o documental sobre os Sex Pistols que fixo Julien Temple. Quedo coa boca aberta: é incrible asistir, aínda que sexa con vintecinco anos e unha cámara de cine de por medio, ao programa de televisión no que insultaron a un Bill Grundy medio bolinga-"Where's Bill Grundy now", cantaban TV Personalities-; ao famoso concerto en barco polo Thames o día do xubileu de Isabel II; o día que traizoaron a Glen Matlock; ao deterioro físico de Sid Vicious, un ionqui estúpido, coma todos os ionquis; ás entrevistas nas que o pobre rapaz mexaba por si e adormecía e Nancy Spungen -"a verdade é que a mamo ben"- o espertaba; á sinatura do seu contrato con A&M fronte ao palacio de Buckingham, onde o pai de Vicious era garda (!?); á ironía chocarreira de Lydon, os músculos e o pano na cabeza do formigoneiro Jones e o silencio de Cook; ao último concerto, en San Francisco... Cando a película acaba, algo pesa no meu estómago. A Historia, din que se lle chama.



¿Que crían, que me ía pasar a García de Cortázar?


mercredi, février 04, 2004

Hot bass. Cinco baixos tremendos para esquecer a peste de país na que vivimos. Acepto suxerencias.

Joe Lally en Smallpox champion, de Fugazi
Sweet Charles Sherrell en Say it loud, I'm black and I'm proud, de James Brown
Dee Dee Ramone, por suposto, en Blitzkrieg bop, dos Ramones
Mike Mills en Crush with eyeliner, de REM
William Mysterious en Flying saucer attack, dos Rezillos



Lally, nunha versión menos pesada que a anterior.



mardi, février 03, 2004

Última moda. Onte fixen os meus sesenta quilómetros de volta escoitando a toda mecha o Violator de Depeche Mode, pura trilita para despois dun día de merda.



Disfruta do silencio (Enjoy the Silence)

As palabras, coma a violencia, / rompen o silencio
Entran con estrépito / no meu pequeno mundo
Máncanme / atravésanme
¿Pódelo entender / miña neniña?

Todo o que quixen / todo o que necesitei
Está aquí, nos meus brazos
As palabras son moi innecesarias
Só poden mancar

Os votos fanse / para rompelos
Os sentimentos son intensos / as palabras son triviais
Os praceres permanecen / tamén o fai a dor
As palabras non teñen sentido / e son esquecibles

Todo o que quixen / todo o que necesitei
Está aquí, nos meus brazos
As palabras son moi innecesarias
Só poden mancar



Por certo, esto de disfrutar do silencio vén moi a conto coa miña relación co meu compañeiro de pupitre. Acabo de dicirlle que estou ata o carallo de que este parolando todo o puto día. Agora anda de morritos, pero polo menos ten a boca pechada. Non hai coma ser borde...


lundi, février 02, 2004

No oculista. Estou recuperando a visión por fin. Fun ao oculista a mediodía, botáronme unhas gotas que nin as de Malcolm McDowell, e levo toda a tarde aguantando unha procesión de luces brancas, ectoplasmas e virxes sangrantes que atravesan meu campo visual. Dentro de pouco empezarei a ver conspiracións mediáticas, contubernios independentistas e persecucións arbitrais. Se cadra, ata me contrata Sardá.



Vosoutos, oculistas, sodes os terroristas



This page is powered by Blogger. Isn't yours?