<$BlogRSDUrl$>

samedi, janvier 31, 2004

Onde senta o can. Escoito a Ruper Ordorika conversando con Julián Hernández e conclúo que este tipo -Ordorika- é un monstro. Nin un gramo de victimismo no seu discurso. Nin unha palabra mala para ninguén. Só verdades, tranquilas, pensadas e... ¡positivas! Por encima di algo precioso, algo que me queda gravado na alma pero que vou desguazar se tento escribilo aquí. Pero tentareino: as cancións pop, di, son coma ese sitio no que sempre senta o teu can. ¿Por que vai sentar sempre ao mesmo lugar? Porque alí está a gusto. ¿Por que nos gustan a nós algunhas cancións? Pois polo mesmo.

El dicíao con moito máis xeito, pido disculpas.



Ordorika, Atxaga, Sarrionandia... ¡Viva a Banda Pott!


vendredi, janvier 30, 2004

Pasteurizándome. A curiosidade pícame despois de que Cesare mo comente: o programa que xera os anuncios que encabezan este blog é do máis estraño. Eu sempre fun dos que pensaban que as máquinas nunca se equivocan, e por iso aínda ando máis preocupado. ¿Que carallo ten que ver co que eu penso e co que eu escribo -que son cousas moi diferentes, todo sexa dito- esta empresa de maquinaria para embotellado? ¿Tanto se nota que me criei rodeado de muxidoras Gascoignes? ¿Por que poñen como palabras relacionadas "vizcaya", "aves" ou "lasa", que, por certo, non sei o que significa, máis alá dun defensa do Real Madrid de dubidosa reputación? O consolo que me queda é ver o que lles poñen a outros: a Cesare anúncianlle ultimamente unha sospeitosa ONG á que podería pertencer o mesmo Gary Glitter -"Impacte la vida de un niño por $18 mensuales. Apadrine hoy"-; mentres, a todonada encáixanlle un banner de "sifones". Hainas que dan por tres.



Me and my premix



Shake your money maker... e paga a fianza. As súas cancións seguen sendo o máis parecido a meter os dedos nun enchufe, pero desta vez pasouse de electróns. James Brown foi detido esta semana por pegarlle á súa compañeira e ameazala con espetarlle na cabeza unha cadeira de metal. O padriño do soul xa estivera na cadea dous anos e medio por algo parecido, agravado pola súa afición ao fariñeo. O soul brother number one engorda así aínda un pouco máis a lista de músicos enchironados nos últimos tempos, algún de maneira terriblemente inxusta: ¿como é que se pode deter a Art Garfunkel por fumar marihuana e non polos seus terribles gorgoritos de catequista?





Así de vizoso posaba Brown para a súa ficha policial. Polo visto, levaba tres días sen lavarse nin afeitarse por un corte de luz en South Carolina. Cando lle digo eu o mesmo á xefa non me cre...


jeudi, janvier 29, 2004

Cancionciñas. Acabamos de falar por teléfono con Ruper Ordorika, que o sábado ás nove actúa en Pontevedra, no Pazo da Cultura. Fala dos Resentidos, de que alguén que cante, fale ou faga calquera cousa en vasco ten que ir explicándose, case cun libro de instruccións, do chungo que o temos os que falamos linguas mínimas e antieconómicas, que diría o lambecús de Lodares. No peinado de Elvis euskaldún de Ordorika empezan a aparecer canas, pero como escribe o cabrón. Un exemplo do último disco (a estrofa das "cancionciñas" é para caer redondo de puro bonita):

Coida iso que queres (Zaindu maite duzun hori)

Opinións maduras, opinións arrogantes sobre o noso país.
Día e noite parolan sobre o noso país.
Tamén eu quixera ter certezas tan grandes.
Pero, así son as cousas, as contas non me cadran.

¡Vaia sorte a dos que son de todas partes!
Pasan voando sobre as silveiras.
Ninguén me dixo o complicado que é ser vasco.
Ninguén me dixo que era mellor escoller ser cidadán do mundo.

Quixera cantar cancións suaves.
Sol para o que está en terreo sombrizo.
Coida iso que queres.

E dinme así: ¿Que son esas historias de amor?
A convivencia está en perigo, e ti coas túas cancionciñas.

Quixera cantar cancións suaves.
Sol para o que está en terreo sombrizo.
Coida iso que queres, coida iso que odias

(R. Ordorika, de Kantuok jartzen ditut, Metak 2003)



Outro segredo: na mesma radio na que me regalaron o disco de Jabier Muguruza porque "música en vasco no hay quien la escuche" renuncian a entrevistalo, non vaia ser que diga algo estraño. Búrlanse con aire de suficiencia: "Eso tiene una pinta bárbara". Logo pinchan a David Civera.


lundi, janvier 26, 2004

Castración (analóxica) xa. A risco de que me persigan as autoridades internáuticas por defender o amor libre e censurar que un baboso lle meta man a unha rapaza aproveitando que manda nunha viliña desde o pleistoceno, non poido evitar postear a canción que me recordou todo o tema do alcalde de Toques e do seu defensor, Donmanuel, dous putos vellos verdes que poderían acompañar facilmente a Blatter, o da FIFA, que quere vestir ás xogadoras de fútbol coma bailarinas de vodevil para que a xente vaia velas... Escoitándoos, danme gañas de recuperar o vello oficio tradicional de capar ao cordón.

O NAMBLA DE MEDIA NOITE
(The midnight NAMBLA. Turbonegro)

Son o NAMBLA de media noite
Son o xogador de dúas pulgadas

O acariciador de drogados
A némese dos neniños
Parézome ao teu pai, pero eu son
O NAMBLA de media noite

Son o que leva crías de serpe
Son o que que abraza a mociños espidos
O fandangueiro escuro

O acariciador de drogados
A némese dos neniños
Parézome ao teu pai, pero eu son
O NAMBLA de media noite

Ah, iso é o que son
Un home nambleador
Vou namblear o teu cu
Esta noite



jeudi, janvier 22, 2004

Pánico no estante dos discos. ¿De verdade que van aló xa doce anos?




mercredi, janvier 21, 2004

Tais toi. O meu compañeiro de pupitre está chegando a niveis de record. Non é só que non cale nin un minuto entre as doce do mediodía e as dez da noite, é que ¡en todo ese tempo non di nada! Hai xa dez minutos que fala dun halóxeno que lle rompeu na campá extractora do seu piso. Dentro dun instante, volverá a atacar cos seus múltiples e gravísimos problemas de saúde. Primeiro escóitoo contándollo a alguén por teléfono e despois repítemo, corrixido, ampliado, fantasmeado, e acompañado por sonoros "ho, ho, ho, hos". Unha frase para o recordo: "Bueno, míster, ¿como lle imos xogar ó Balouta?".

¡Cala, cojooooones!




Gallardía española. Non sei se foi a amiga Todonada a que me comentou o outro día que vira nalgún sitio a Elías ou a Ramiro, dos famosos Elías e Ramiro, insumisos nos cuarteis. Os que dalgunha maneira participamos daquel movemento -oh, aquelas ostias coa Policía Armada cando no porto de Burela homenaxearon á patrulleira Chilreu- andamos agora dividos por dous sentimentos. Por unha parte, como o movemento era máis ou menos utilitarista, rematado o do servizo militar obrigatorio moi poucos seguiron no tema, e poucos máis se acordan xa do asunto. Pola outra, termos sido parte -polo menos no meu caso- da primeira xeración de pseudohomes polo legal arrebatounos praceres coma o de cantar, vestidos de branco e na dársena principal da Escuela Naval Militar de Marín, aquela de...

Soplen serenas las brisas / ruja amenaza la ola,
mi gallardía española / se corona de sonrisas.
Por ti, Patria, / por ti sola, / mi vida a los mares di;
por ti el peligro ofrecí / mis obras y pensamientos.
¡En la rosa de los vientos / me crucifico por ti!

Por tu sagrada presencia, / que nada turba ni empaña,
tiene sus horas la hazaña / y sus horas la obediencia.
El Imperio a España vendrá / por los caminos del mar.
Hay que morir o triunfar, / que nos enseña la Historia,
en Lepanto, la victoria, / y la muerte en Trafalgar.

Soñando victorias, diciendo cantares,
marinos de España, crucemos los mares,
delante la gloria, la leyenda en pos,
debajo las voces de nuestros caídos
y arriba el mandato de España y de Dios.

De España y de Dios.

¡De España y de Dios!




mardi, janvier 20, 2004

Give me the cure. Afortunadamente, atopo cura para a enfermidade que me atacou no post anterior. Gracias a Todonada descubro que, efectivamente, Julian Casablancas é máis guapo que bon músico -sen mosquearse...-, e gracias a The Jam reafírmome no meu lema: calquera tempo pasado foi anterior.

Slow Down (Williams)

Veña, bonita, ¿non vas falar comigo?
Veña, bonita, ¿non vas falar comigo?
Veña, bonita, dáme outra oportunidade.
Tentemos salvar a nosa relación.

A modo, nena, agora móveste demasiado rápido.
Tesme que dar algo de amor, tesme que dar algo de amor
Se queres que o noso dure.

Eu adoitaba acompañarte á casa despois da escola,
levábache os libros á casa tamén,
pero agora botaches un mozo por aí adiante,
nena, ¿que é o que queres facer?

Mellor que vaias a modo, nena, agora móveste demasiado rápido.
Tesme que dar algo de amor, tesme que dar algo de amor
Se queres que o noso dure.

Sabes que te quero, dillo a todo o mundo
Veña, bonita, ¿por que non podes ser sincera?
Necesítote a morrer,
eres a mellor mulleriña que nunca tiven

A modo, nena, agora móveste demasiado rápido.
Tesme que dar algo de amor, tesme que dar algo de amor Se queres que o noso dure.




Destas piadas tratou o rocanrol toda a puta vida. ¿Que pasa?



lundi, janvier 19, 2004

¡Maldición! Despois de tanto renegar, sorpréndome a min mesmo asubiando unha dos Strokes. ¿A que non van ser tan malos?


É moito. Mentres, aqui máis do mesmo. Como diría o meu filósofo favorito, maldito país.



Iosu Espósito, o máis grande filósofo galego da historia.



L'islamisme divisé. Servidor, que sempre lamentou non ter opinión formada sobre case nada pero soubo desde sempre o que se pode facer cun cura -de calquera tendencia, secta ou relixión- e un muro, anda medio escocido co tema do veo. A fin de semana pasada manifestáronse 20.000 persoas en Francia contra a lei que prohibe levar a cabeza cuberta nas escolas. Non son demasiadas, tendo en conta os millóns de musulmáns que viven alá -perdón-. Algunhas crónicas patrias bastante boas e inquietantes falaban de homes integristas dictando desde as aceras as consignas que despois berraban as mulleres veladas. Libération matiza un pouco máis nunha crónica magnífica da manifestación de París. "O islam dividido", di.


vendredi, janvier 16, 2004

Bald and alive. Disque se alaban as leiras, que non os prados, pero servidor camiña de maneira imparable hacia a calvoroticie, condición nada metrosexual (¿ou non, Todonada?). Tentando buscar un sentido á miña carcana vida poscapilar, trato de recordar nomes de músicos de pop calvos, e non crean, que a lista é demasiado longa: Michael Stipe, Jorge Ilegales, Isaac Hayes, Solomon Burke, Brian Johnson... e o cantante dos Berrones. Tendo en conta que non valen persoas que se quedasen calvas despois do seu éxito -ata Lennon sería calvo hoxe se vivise-, acepto máis nomes de quen me queira ben.



Na foto grande, antes; na pequena, despois.



Fraga 2005. Joaquín Balaguer presentouse a presidente da República Dominicana no ano 2000, con 94 anos, cego e medio paralítico, quizá polos centos de mortos que arrastraba ás costas. Asi que ¿por que non?



¡Viva a tanatocracia! ¡Viva a necrofilia!



mercredi, janvier 14, 2004

Luz estraña. Quedamos durmidos escoitando Strangelight. Picciotto canta:

The sun's a strange light nothing grows right anymore
Scars on every stalk
Whose mouth should i use to talk?
The force that marks the routine
Temperature whatever degrees create the bad thing
And lay our heads in it now
It's hard to punch the clock on the site where production stopped
I'm just a warehouse filled with junk
Some somethings for some someones tacking
Time with tracking eye tectonic shifts one nerve at a time
I lay my head in it a hundred plans to fortify beige concrete foes on for miles
Hiding cities under it fill my mouth with with non - mouth spit there was a light at
The window there was light under the door but it's not there anymore
(come on over get your shoes on put your feet on baby come on over)


(Strangelight, de Fugazi. The Argument, 2001)



Soño con Adams Morgan, cos punks de Georgetown, co 9.30 club. Que digan o que queiran, pero na capital do imperio está a xente que nos aprendeu onde está a alternativa.


dimanche, janvier 11, 2004

Feiticeira e con mánica. Nunha exposición de fotos en Santiago anoto esta peza de publicidade nacional-popular de finais do XIX. ¡E sen usar a Ramón García de gancho!

Singer
Máquina para coser de fama universal

Maruxiña do Penedo / á mais churrusqueira moza
Que devull’o grau n-a eira / e n-os turreiros retoza
A d’os ollos como estrelas / a d’as meixelas de rosa
Eiche mercar unha mánica / de Singer que son as boas
Con dibuxos d’outro e prata / e a sua mesa de cayoba
E dimpois ei d’insiñarte / a enfiar y a dal’a roda
E cando vexas que a agulla / rube e baixa como tola
Fancendo a puntada limpa / e miudiña e xeitosa
As te de gabar, rapaza / de ter n-a casa unha xoya
¿Ti feiticeira e con mánica? / ¡Xa non hay can que cha roa!



Ui, ui, ui, uiiiiiiii!!!!! (Esto pretende ser un irrintxi patrio)



jeudi, janvier 08, 2004

Animaliños. Vou cortar o pelo. Na barberí­a fálase habitualmente de «tí­as» -xa se sabe a capacidade que temos os homes para contármonos intimidades xenitais aí­nda que non nos coñezamos de nada- e cúbrese a quiniela coa axuda inestimable dos clientes. Pero hoxe hai sorpresa: os clientes e tres dos catro barbeiros discuten con ardor sobre... ¡que clase de animal acompaña ao Rei León! Un di: "é unha comadreja". Outro retruca: «Non, que eso é coma un rato. Debe ser tipo mono». O xefe da peluquerí­a fala con autoridade pasmosa: «Na, na, na... ¡Iso é unha rata do deserto!». Ó final, o xefe encárgalle a un cliente que vaia á librerí­a do lado e que compre unha guí­a -«guí­a, ¿eh?, non enciclopedia- de fauna salvaxe. Seguro que a Grecia de Pericles non era moi diferente.


Máis ben tipo mono



mercredi, janvier 07, 2004

En Marte. Non hai tránsfugas, non hai moncho es mucho, non hai feismo, nin cabozos coa lingua dos Stones pintada... Non hai folk, non hai fútbol, non se fala ningunha lingua. Non hai anos santos, non hai orquestras con escenarios móbiles, e ali nunca tocarán os Chuminal Bragüers nin Eros Rama. Non hai enchufismo, non hai patriotas, non están nin Tucho nin Tonecho, e ninguén che pode dar leccións que non pediches nin carnés de alternativo que non che fan falta ningunha. Non hai dor, non hai miseria mental, non hai nin sequera dobre moral nin sentimento de culpa. Pero tampoco hai voo directo.




samedi, janvier 03, 2004

Thriller. A policía tortura e "asasiña", que se dicía en tempos. Que llo pregunten a Jacko, que, polo visto, sufriu malos tratos imaxinarios cando o detiveron o mes pasado. Curiosa viaxe a deste homiño: de desfigurarse ate parecer Lon Chaney na Pantasma da Ópera ven de convertirse en acólito de Louis Farrakhan, o da Nation of Islam, que debe ser agora quen controla os dereitos de boa parte do repertorio dos Beatles, comprado por Jackson hai tempo a prezo de ouro. Lástima que o tipo que lle copiou Thriller a Luixi Toledo non se convertise antes: seguro que Spike Lee o sacaba en Get on the bus, camiño da marcha do millón de homes. De homes, si, só homes.


Alah loves you, yeah, yeah, yeah...

¿A quen se me parece este tipo, meu querido amigo?



vendredi, janvier 02, 2004

Let's roll! Pinchen ana foto se queren escoitar, totalmente gratis, á mellor camioneira de América.




¡Serás prochino! Despois de día e medio de loita contra unha pertinaz resaca, Jean-Sol Partre nace a unha nova vida. Igual que moitos outros se propoñen, co ano novo, deixar de fumar -eu volvín, sequera momentaneamente, a noite de ano vello-, eu decidín volverme prochino, emulando así ao noso premio Galicia de comunicación, un tipo cun pasado revolucionario que vén de desvelar medio en coña Vieiros. Entre el, os valiosos consellos doutra asiática e o meu gran triunfo como cociñeiro oriental na cea do día 31, non me queda outra. ¡Viva Laos!


Así de feliz se mostraba servidor ante as continuas louvanzas de Todonada ao menú. Se queren receitas, só hai que pedilas.




This page is powered by Blogger. Isn't yours?