<$BlogRSDUrl$>

mardi, décembre 30, 2003

Chego tarde, chego tarde. A camarada Todonada -perdoen a endogamia- glosa no seu blog a vida e obra dese gran artista, o Cuñao, que vén de morrer víctima dun cancro dental. Outro que se me vai sen telo visto actuar en directo, e van uns cantos: Lennon, Sid Vicious, Bon Scott, Robert Johnson, Suso Vaamonde, Xan das Bólas...



Por certo: Robert Johnson e Xan das Bólas eran dun tempo... Maldito país.


Nervioso. Non sei por que, quizá llelo poida explicar a camarada Todonada, pero ultimamente aparécese nos meus soños o maiordomo do embaixador ese tan famoso polas súas recepcións, xa saben, o que leva a bandexa de bombóns de améndoas perfectamente colocada, e nunca tropeza nas esquinas das alfombras. Buscando respostas, chego a esta páxina, indispensable, glamurosa, utilísima. Con esta mestra, amiga Mary, aforras desconfiar: éme imposible fallar.




lundi, décembre 29, 2003

Pobres veciños. ¡Fíxense vaia regalo me fixo a duquesa de Bovouard!




Unha de polítika. Outra de Jabier Muguruza e Iñaki Irazu: se alguén sabe retratar mellor ese plomo ao que chaman o problema vasco, que mo envíe. ¡Ah! E proben a poñer Galicia onde se le Euskadi.



Euskadi, pouca xente (Euskadi, jende gutxi)

Euskadi
pouca xente
e todos
medio primos
esta raza
hai que mesturala.

Euskadi
pouco espazo
e molestándonos
uns a outros
aquí non hai maneira de perderse.

Euskadi
pouca xente
pero todos
ben ruidosos
aínda sen almorzar
falando a berros.

Euskadi
cantas comidas
ceas, merendas
enchendo a panza
non queda tempo para nada.

Ama Lur
Ama Birjina
Goizeko Izarra
Aberri Zaharra
vaia potaxe
hai que marchar.

Letra: Iñaki Irazu.
Música: Jabier Muguruza.


(Unha moi boa que lle leo na rede a Iñaki Irazu: "Queixarse está moi feo despois dos dezaoito")


dimanche, décembre 28, 2003




Maradona contra Muguruza. Cun mareo de la ostia -culpa, temo, de John Fogerty, ou, mellor dito, de escoitalo a todo trapo-, acabo de rematar Yo soy el Diego, a autobiografía de Maradona, unha xoia da literatura psicodramática. Quédome con algunhas expresións, purito Lanús: "Se le escapó la tortuga, al cabeza de termo. ¡Ma' que Kaiser ni Kaiser! ¡Se cree que le tomo la leche al gato!".
Se hai algún arxentino na sala, melosplique.

E outra de temática mental, esta de Jabier Muguruza. Vai unha do seu último disco, Enegarren Postala, unha preciosidade. ¡Que pasa se me gustan as cancións!

O meu psicoanalista (Nire psikoanalista, de Iñaki Irazu e Jabier Muguruza)

Desde logo, hoxe non foi un bo día. / O meu psicoanalista suicidouse. / Chamoume a súa muller para avisarme / "¡pero como puido facerme esto a min!"/ ¡"non llo poderei perdoar nunca"!/ Estívena escoitando durante unha hora, / e é que era iso o que necesitaba, desafogarse con alguén. / Díxenlle que non se sentise culpable, / que a vida trae estas cousas /, que o seu marido ó non poderlle ofrecer a felicidade / tomara esa desgraciada decisión / de quitarse do medio para que ela quedara libre. / En resume, que o fixera por amor. / Que estaba ben claro para o que o quixera ver. / E ó final quedou máis tranquila, / e confesoume agradecida / que as miñas palabras a axudaran moito / quedando, de paso, para outra ocasión.

E é que se merecen o mellor as pobres mulleres / dos psicoanalistas que se suicidan

Eu mesmo, aínda que canso, quedei satisfeito. / Gracias ó psicoanalista ó menos este día tivo o seu sentido. / Non vivo en van, e , por outra parte, ¿quen é de todo feliz? / ¿Quen o ten todo na vida? Seguro que todo o mundo ten algo; / non sei, algunha carencia, algún pesar oculto... / Pero tanto falar e falar, e ó final fóiseme a cabeza. / "Que raro!, diría a miña defunta mai, a pobre, / hai tempo que marchou para o outro mundo. / ¡Que cabeza teño! Esquecérame / que teño que buscar un novo psicoanalista. / E con el será xa o cuarto deste ano, / veña a cambiar de psicoanalista...


(Un segredo: roubeino nunha emisora de radio, ou, mellor dito, déronmo porque "como es en vasco, no se puede radiar". ¡Ma' que vasco ni vasco! ¡Yo me banco por ese Muguruza!)


jeudi, décembre 25, 2003

Triste Sergei. A Beagle 2 está perdida. Ninguén escoita o acorde que Blur compuxo para que ela interpretase ó chegar a Marte. Coma o camarada Krikaliev dos Resentidos.


Preocupacións fondas. O Rei anda preocupado pola unidade de Ejpaña. O Papa, que cada vez que fala parécese máis a Bob Dylan cando canta, pola paz mundial. Un vello centenario, creo que de Betanzos, porque xa non entende ó seu bisneto, “qui li quieri muchu a su bisabuelitu”. Antonio Burgos, porque o loteiro de Sort, "que vende la Lotería Nacional", é de Esquerra. E eu levo tres días cunha preocupación estúpida na cabeza: ¿que ciclista foi mellor: o Indurain dos primeiros noventa ou John Fogerty na portada do Cosmo's Factory da Creedence Clearwater Revival?

ou


mercredi, décembre 24, 2003

Non é igual. Di Cesare que era simpá¡tico o nome do meu antigo coche, e eu retrúcolle que lle viña case imposto. Peseto era como se chamaba o seu anterior dono, un animalote de Vilanova de Lourenzá (mellor dito, de San Xorxe) que tivo que cambiar de coche e comprar un maior porque, segundo me dixeron no taller, "empreñou todo".
E en fin, que a máquina que teño agora non aguanta ben os nomes: como moito, adiantando, cando unha liña discontíinua se acaba ou un trailer ven acercándose en lontananza, penso no Falcón Milenario. Pero non llo chego a chamar, ¿eh?, vaia horterada.



Por certo, se queren saber as caracterÃísticas técnicas do Falcón, do de Han Solo, non do meu, poden facelo aquÃí. Hai xentiña para todo.


mardi, décembre 23, 2003


¿Ter ou non ter?
Se se pode escoller, mellor ter. Tampouco nada do outro mundo: o primeiro disco dos Ramones en vinilo do 76, a miña máquina de mallar ou, xa que tan de moda está na blogaliza falar dos coches duns e doutros, o meu Peseto, procesado, coas súas arañas de Lourenzá, coa aquiescencia da Consellería de Medio Ambiente. Para que vexan o apego que lles teño ós obxectos.


Porque outras cousas, as que importan de verdade, esas son miñas só. ¿Que se crían?


Unha película grande


Mon Oncle, de Jacques Tati. Cine case mudo, delirante, optimista, e que se foda quen non o sexa. ¡Viva Francia!



O cartel é molón, ¿eh?




vendredi, décembre 19, 2003

La Alameda: tisú de Lourizán. Para ventura da liberdade de expresión, Pontevedra conta desde hai uns meses cun xornal veraz, rigoroso, capaz e xa imprescindible. Estou falando de La Alameda de Pontevedra, que cada quince días fai as delicias do cidadáns responsable na fermosa cidade á beira do Lérez. Velaquí algúns exemplos sacados do seu último número, exemplo de novo de ecuanimidade, seriedade e equilibrio.

El Partido Galeguista vuelve por sus fueros. El BNG tiembla

La crisis del PSOE-BNG llega al Concello de Pontevedra

Santiago, Pontevedra y Vigo fueron repartidas en el pacto.
Como si de un botín de piratas se tratase se repartieron las partijas

Pontevedra abandona a las personas mayores

Tisú de Lourizán, un gran proyecto


E a mellor:¿Dónde están nuestras tradiciones? El BNG apuesta por Papá Noel y se olvida de los Reyes Magos

Como supoño que estarán desexando suscribirse, poden facelo en alameda@mundo-r.com. La Alameda: tisú de Lourizán.


Unha de snob asqueroso.


Por máis que o tento non o consigo: a voz de Tom Yorke ségueme dando ganas de evacuar, dispensando. Aquí vai a historia dunha canción de verdade composta por un cantante dos de verdade, que non os engañen: así se fixo Got to get you off my mind, de Solomon Burke. Cóntao o propio autor.



Estaba en Los Angeles con Sam Cooke a noite na que lle dispararon. Estivemos nun clube xuntos, e vino marchar coma calquera outra noite. "Adeus, Sam! Chámote mañá". Despois, de noite no meu hotel, un amigo chamoume e díxome que lle dispararan a Sam. "A Sam non lle dispararon, tío. Acabo de estar con el". Non era unha broma. (...) Tiven que coller un tren e despois un avión para irlle ó funeral en Chicago. Non din durmido, non podía borrar a Sam do pensamento. Aí está a canción: escribín "Got to get you off my mind" para borrar a Sam Cooke do pensamento.

Aquí poden ver por que lle dispararon a Cooke, que cantaba moi ben, pero como persoa non debía de ser moi agradable.


Sigo acojonado co tema de Cementerio TV. Son incapaz de ver máis de dez segundos seguidos a emisión. Era máis fácil co de decapitar pitas e pintar cruces invertidas na catedral de Lugo. Pero así... así non se fai satánico nin deus.


jeudi, décembre 18, 2003

Debe ser cousa do éxito de Good Bye Lenin, unha das pelis máis bonitas que vin no último millón de anos. Acaban de deixar ceibo ó último presidente da República Democrática Alemana, coñecida mundialmente polos seus atletas inflados de clembuterol e por ese momentazo bico de Honecker e Gorbachov. O tipo, quizá o recorden, chamábase Egon Krenz, e non é que tivese moita pinta de listo, como se pode comprobar no gráfico inferior. O caso é que o home, que entrou en prisión como último residuo dun quiste, saiu convertido en comercial de calzado ortopédico.

Para que logo digan que o cárcere non redime.



E velaquí un curioso clube de fans da RDA


Borrador para unha declaración de intencións.

I Don'T Care What They Say / Those Numbers Don'T Mean A Thing
We'Ve Got It Made
I Don'T Care If We Get A Job / We'Ve Already Got A Life
We'Ve Got It Made

Hey, Everythings Gonna Be Okay / We've got it made together






A patrocinadora mundial deste burato patafísico quéixase en Todo Nada de que sir Paco vaia poñer unha estatua de Lennon no paseo marítimo da Coruña, the city where nobody is a foreigner. Estou de acordo: para desgracia propia, sigo pensando que McCartney, o Beatle malo, era mellor facendo cancións, pero ten a desgracia de seguir vivo e de que o xesto se lle avinagre cada vez máis.

Ademáis, para Lennon, o de toda a puta vida, o que fundou a discoteca da Estrada, famosa polos seus concertos dos Toasters e polas súas concentracións de tuning.

P.S.: Dispensando, Mary, o dos comments non o entende nin a mai que os pariu.


mercredi, décembre 17, 2003



Disque as cancións que se che pegan son coma os picores: sexa cal sexa o lugar no que che dan, é imposible sacalos de encima sen rañar e rañar ata facer sangue. Polo visto, cando unha musiquiña se nos instala no cerebro, estamos condenados a repetila un millón de veces ata que se perde no espacio. En fin, que menos mal que o que se me prendeu esta mañá foi esto e non unha de David "Farlaboy" Bustamante:

Branquias bajo el agua es el baile de actualidad
Branquias bajo el agua, ideales go-gos
Siente la tentación de arrojarte de una vez en tu pecera
¡Cielos! Los peces asustados

Algas cianofíceas
Algas verdeazuladas
Danzando entre las algas
Branquiando entre las algas

Inmersión en la pecera
Inmersión en mi pecera
Inmersión en tu pecera
¡Listos! para la inmersión.





A Sadam Huseín -lo persiguen porque es de izquierdas, que diría algún prócer fosilizado- cachárono metido nun tobo, lendo Crime e castigo. A outros que non temos tanto pecado que expurgar cando nos entra o ataque de culpabilidade, como é o caso, preferimos literatura máis lixeira, pero non menos contundente:

No voy hacer planes
Por que pueden ir mal
Eso no me detendrá
Mucho tiempo llevo haciéndoles ya
Y ya resultaran

Pero no puedo olvidarme
Me siento culpable
Y noche tras noche
La culpa cae sobre mí
Yo me rompería la espalda por ti
Si eso te hiciera algún bien
Creo que la tengo bastante rota ya
Y tu sabes por qué

Y no puedo olvidarme
Me siento culpable
Y noche tras noche
La culpa cae sobre mí, oh sí.


Ah! A cousa é culpa deste tipo




mardi, décembre 16, 2003

Un amiguete préstame unha foto para inaugurar este pantano:



Un pelma que me daba clases de filosofía díxome unha vez: "Usted, que da tanta guerra, opíneme sobre la opinión". Aí foi onde deixei de ter as cousas claras.


This page is powered by Blogger. Isn't yours?